La ye una especie d'ave paseriforme de la familia Emberizidae, que se distribúi per bona parte del Vieyu Mundu.
Nome común
Descripción La Escribana triguera ye una ave pequeña, anque de les mayores dientro de les escribanes. Mide ente 16 y 19 cm. El so plumaxe ye pardu, paecíu al de les calandries.
Mantu parduzu y llistáu, ente que'l banduyu y el pechu son blancos con pequeñes llistes escures. La cola escarez de les bandes esteriores blanques qu'otres escribanes. Nun hai diferencies notables ente machu y fema.
Tien un picu bastante gruesu, coritu percima y amarellentáu per debaxo.
Cantar 12px| Cantar de la escribana triguera: Archivu:Miliaria calandra.ogg
La Escribana triguera pue sentise tol añu, pero ye na dómina de cría cuando ye más fácil, gracies a los machos que canten en posaderos elevaos, pa marcar el so territoriu. El cantar ye una estrofa repetitiva, metálica y curtia. El tonu suel dir in crescendo, termináu con un fuerte chiflíu.
Distribución y hábitat Residente nel sur y centru d'Europa, norte d'África y Asia hasta Mongolia. Nes zones más fríes de Centroeuropa y d'Asia la especie solo cría, emigrando a zones más templaes pel hibiernu.
Habita sobre manera en zones abiertes, yá seyan árees de cultivu o de carba baxa. Gusta de perchas elevaes pa cantar.
Les sos poblaciones baxaron enforma dende los años 1960 n'Europa occidental por causa de les práutiques agrícoles intensives. Aínda asina namái la so población europea envalórase ente 16 y 44 millones d'exemplares. España alluga les mayores poblaciones d'escribanes trigueres d'Europa.
Taxonomía Describióla Linneo en 1758 como Emberiza calandra. A posteriori foi creáu un xéneru onde esta ye la única especie, anque dellos autores defenden la so inclusión nel xéneru Emberiza.
Subespecies Miliaria calandra calandra Linneo, 1758 Canaries, África del Norte y Europa hasta El Cáucasu y Asia Menor. Miliaria calandra buturlini H. Johansen, 1907 Dende Turquía hasta l'oeste de China, pasando por Iraq y Afganistán.
Comportamientu thumb|Dibuxu d'una escribana triguera por Ferdinand von Wright a finales del sieglu XIX. Nun ye bien cobarde, siendo bono de ver a los machos reclamando nel celu.
Muévese en pequeños grupos pocu cohexonaos pel hibiernu. Na dómina de cría, que nesta especie va d'abril a agostu, los machos defenden los territorios. Los machos son en munches ocasiones polígamos.
La so alimentación básase principlamente en granes, frutos, biltos, y inseutos.
El nial ye un pequeñu concu de yerba nel suelu. La so construcción nun ye bien ellaborada y depende fundamentalmente de la fema. La fema pon de normal ente trés y cinco güevos. Los güevos varien ente'l blancu y un pardu claro, motudos irregularmente. Son comunes dos ya inclusive trés puestes nuna temporada.
Referencies
Enllaces esternos
Identificación de sexos y edaes nel Atles d'Identificación de les Aves d'Aragón. Imáxenes de la especie en Arkive.
Categoría:Emberizidae Categoría:Aves d'África Categoría:Aves d'Asia Categoría:Aves d'Europa Categoría:Especies descrites por Linnaeus Categoría:Animales descritos en 1758