thumb|Árbol en plenu floriamientu (mes d'abril). thumb|Umbela de flores. thumb|Frutos in situ.
La ye una especie de zrezal nativu d'Europa y l'occidente asiáticu, del cual derívense la gran mayoría de los cultivares comerciales de cereza. Ye un frutal apreciáu na cuenca mediterránea dende la Edá Antigua; griegos y romanos espublizar estensamente. Güei cultívase en bona parte de les rexones templaes del mundu.
Descripción Ye un árbol de gran volume, algamando los 30 m d'altor. Tien un fuste rectu, cola corteza llisa y anillada, de tonalidá acoloratada. La copa ye amplia, piramidal, más o menos allargada, formada por cañes diverxentes, ercto-patentes, inermes. Ye caducifoliu; les fueyes son simples, aovaes a oblongues, col marxe crenáu o dentáu, llixeramente acuminaes, y miden ente 7 y 12 cm de llargor y 3 a 5 d'anchu. El fexe ye glabro, y el viesu llisu o pubescente. Preséntense fasciculaes, al estremu de ramillos curtios; el peciolu tien unos 5 cm de llargor, con dos glándules acolorataes na base del llimbu. El tueru puede llegar a tener 50 centímetros d'anchu.
Les flores apaecen cuando l'árbol entá nun viltó, o simultáneamente coles fueyes, d'abril a mayu nel hemisferiu norte. Son blanques, d'ente 2 y 3 cm de diámetru; amuesen cinco sépalos y otros tantos pétalos blancos obovaos. Los estames son múltiples. Les flores formen fexes (umbeles), formaos por 2 a 6 unidaes, en que la so base hai una corona de bráctees. P. avium non se autopoliniza (anque se desenvolvieron variedaes específicamente a esi fin); la xera llevar a cabu abeyes. L'estigma ye receptivu dende l'apertura de la flor, y llibera polen siquier mientres dos díes.
El frutu ye una drupa de color coloráu coritu, más o menos claro, o escepcionalmente mariellu. Ye globosa o llixeramente oblonga; el carozo ye esféricu y llisu. Madura tempranamente nel añu; de sabor llixeramente acedo, ye apreciadísimo frescu y en conserva.
La madera de la zrezal ye trupa, dura, pesada y de granu finu; apreciar en ebanistería.
El carozo ("güesu") contién cianuru d'hidróxenu nel so interior, polo cual el so grana ye altamente tóxica.
Cultivu P. avium ye abondo resistente, y naturalízase ensin dificultá en montes claros. Ye vulnerable a la seca y a les xelaes primaverales; crez meyor n'árees templaes con iviernos definíos. Presenta requerimientos de fríu pa una fayadiza rotura de la dormición y entamu de la nueva estación de crecedera. Estos requerimientos de fríu son bien variables, según cultivar: dende 500 a 1 300 hores de fríu. Los mayores productores de cereces a efeutos comerciales son Rusia, Estaos Xuníos, Alemaña, Italia, Francia y España.Esisten cultivares de zrezal destinaos a efeutos ornamentales, con cañes colgantes y flores dobles; son comunes n'Europa y en Xapón.
Cola cereza de la variedá marrasca ellabórase'l llicor llamáu marrasquino. thumb|Ilustración. thumb|Vista del árbol.
Xenética Esta especie ye davezu diploide; la autoesterilidad producir por un xen, conocíu como s. Si'l apanfilo del xen ye conteníu nel xuegu de cromosomes del polen ye igual a dalgún de los alelos presentes na flor fema, la fertilización nun se produz. La producción de xenes modificaos que nun presenten esta reacción llevóse a cabu apocayá, y esisten cultivares autopolinizantes.
Usos Ornamentales De cutiu cultívase como un árbol floríu. Debíu al tamañu del árbol, utilízase de cutiu en zones verdes, y menos de cutiu como un árbol de cai o xardín. La forma de flor doble, 'Plena', alcuéntrase, comúnmente, en llugar de les formes individuales de flores monteses.European Garden Flora; Volume IV
Dos híbridos interespecíficos, P. x schmittii (P. avium x P. canescens) y P. x fontenesiana (P. avium x P. mahaleb) tamién se cultiven como árboles ornamentales.
Maderes La madera de zrezal ye de color marrón acoloratáu, dura y valórase como una madera duro pa torniamientu de madera, y faer muebles y preseos musicales .Vedel, H., & Lange, J. (1960). Trees and Bushes in Wood and Hedgerow. Metheun & Co. Ltd., London. La madera de zrezal tamién s'utiliza p'afumar los alimentos, cuantimás carnes, n'América del Norte, yá que-y dá un claru y prestosu sabor al productu.
Otros usos El látex de les firíes de la corteza ye arumosu y puede ser mazcáu como un sustitutu de la goma de mazcar.
Les melecines pueden preparar a partir de los tarmos de les drupes y son astrinxentes , antitusivos y diuréticu.Plants for a Future: Prunus avium
Un colorante verde tamién puede preparar a partir de la planta.
Taxonomía Prunus avium describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Flora Suecica, Editio Secunda Aucta et Emendata 165, nel añu 1755. en Trópicos en PlantList/ Etimoloxía Prunus: nome xenéricu que provién d'un antiguu nome griegu (προύνη), y depués llatín (prūnus, i) de la cirolar. Yá emplegáu por, ente otros, Virxiliu (Xeórxiques, 2, 34) y Pliniu'l Vieyu (Historia naturalis,13, XIX, 64)En Nomes botánicosPrunus en F. Gaffiot, Dictionnaire Latin-Français, Hachette, Paris, 1934.
avium: epítetu llatín de avium, "un desiertu, un llugar de lo selvaxe", y avius, "desiertu, solitariu, fora del camín, a distancia, ensin caminos, ensin triar".En Nomes Botánicos
Híbridos Prunus × fontanesiana (Spach) C.K.Schneid. Prunus × gondouinii (A.Poit. & Turpin) Rehder Prunus × mohacsyana Kárpáti Prunus × stacei Wójcicki
Sinonimia Basiónimu Prunus cerasus var. avium L.
Homotípicos Cerasus avium (L.) Moench Prunus cerasus subsp. avium (L.) Hook.f. Prunus cerasus var. avium L. Heterotípicos Cerasus avicularis Dulac Cerasus dulcis (L.) G. Gaertn. & al. Cerasus duracina (L.) DC. Cerasus hortensis Mill. Cerasus juliana (L.) Delarbre Cerasus nigra Mill. Cerasus nigricans (Ehrh.) Borkh. Cerasus varia (Ehrh.) Borkh. Prunus duracina (L.) Sweet Prunus juliana (L.) Gaudin Prunus nigricans Ehrh. Prunus varia Ehrh. Cerasus avium subsp. duracina (L.) Janchen Cerasus avium subsp. juliana (L.) Janchen Prunus avium subsp. duracina (L.) Schübl. & G.Martens Prunus avium subsp. juliana (L.) Schübl. & G.Martens Prunus avium subsp. sylvestris (Ser.) Schübl. & G. Martens, nom. illeg.Sinónimos en The Euru+Medit Plantbase Project
Ver tamién Terminoloxía descriptiva de les plantes Cronoloxía de la botánica Historia de la botánica
Referencies
Bibliografía Flora of China Editorial Committee. 1988-2013. Flora of China (Checklist & Addendum). Unpaginated. In C. Y. Wu, P. H. Raven & D. Y. Hong (eds.) Fl. China. Science Press & Missouri Botanical Garden Press, Beijing & St. Louis. Zuloaga, F. O., O. Morrone, M. J. Belgrano, C. Marticorena & E. Marchesi. (eds.) 2008. Catálogo de las plantas vasculares del Cono Sur. Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard. 107(1–3): i–xcvi, 1–3348.
Enllaces esternos
Prunus avium n'Árboles Ibéricos Montes Naturales USDA, ARS, National Genetic Resources Program. Germplasm Resources Information Network - (GRIN) [Online Database].
Prunus avium en Flora Vascular
Categoría:Plantes descrites en 1755 avium Categoría:Frutes Categoría:Plantes melecinales Categoría:Árboles ornamentales Categoría:Árboles de clima templáu marítimu Categoría:Plantes descrites por Linnaeus Categoría:Plantes tintórees Categoría:Maderes Categoría:TBSpecies