Sedum telephium ye una pequeña ensundiosa perenne, de la familia de les crasulácees. Natural de les rexones montascoses d'Europa central y meridional onde crez nos montes, sebes y árees avesíes. thumb|240px|Ilustración Carauterístiques miniaturadeimagen|izquierda|subsp. maximum Como toles especies d'esti xéneru, ye una planta perbién afecha a la seca, por cuenta de la capacidá d'almacenar agua nes sos fueyes. De porte argutu, puede algamar de 30 a 60 cm d'altor. Tien un gran raigañu perenne y carnosa que forma pequeños tubérculos en forma de nabu que tienen un color abuxáu. Tien numberosos tarmos erectos, non ramificaos, que son redondos de color coloráu y bien sólidos. Les fueyes son planes, carnoses de color azul verdosu, dentaes, alternes y bien numberoses. Les fueyes cimeres son arredondiaes y sésiles y les inferiores son de mayor tamañu (hasta 5 cm de llargor), alaes y con un peciolu curtiu. Les inflorescencies, surden de tarmos terminales en cabeces florales trupes de color púrpura, tintada dacuando con tonalidaes blanques o rosa pálidu.
Propiedaes La principal virtú d'esta planta ye que sana llagues y firíes, tamién se-y atribúin otres virtúes como cicatrizante y callicida, esta demostráu qu'aplicando direutamente la fueya sobre les dureces, consigue qu'estos s'allandien.
PARTE UTILIZADA: Les fueyes (dixebrar la fina piel de la cara cimera y aplicar direutamente sobre quemadures, cortes, llagues y mancaes polo xeneral). Ye astrinxente y mucílagosa, usada pa tratar la foria Les fueyes fervíes con lleche en forma d'emplastu son usaes pa tratar hemorroides y fisuras añales ensin infestar La planta contién telephiína, flavonoides, mucílagos, azufre y azucres Sirve d'insecticida al quemar
Taxonomía Sedum telephium describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 430. 1753. Etimoloxía Sedum: nome xenéricu, mera transposición del llatín sedum-i qu'en dómines romanes designaba ciertes Crassulaceae (Sempervivum tectorum, Sedum album y Sedum acre), y usáu por Pliniu'l Vieyu nel so Hist. Nat, 18, 159.Aedo, C. 1997. Sedum L. in Castroviejo, S., Aedo, C., Laínz, M., Muñoz Garmendia, F., Nieto Feliner, G., Paiva, J. & Benedí, C. (eds.). Flora iberica, vol. 5, p. 121-159. Real Xardín Botánicu, CSIC, Madrid, 1997-2002
telephium: epítetu deriváu de Telephus, el fíu de Hércules, que según la mitoloxía, afayó les sos propiedaes melecinales. Sinonimia Sinónimos de Sedum telephium
Ver tamién Terminoloxía descriptiva de les plantes Cronoloxía de la botánica Historia de la botánica Carauterístiques de les crassulacees
Referencies
Bibliografía Clausen, R. T. 1975. Sedum of North America North of the Mexican plateau. p.. 1–742. Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., New York. Gleason, H. A. 1968. The Choripetalous Dicotyledoneae. vol. 2. 655 pp. In H. A. Gleason Ill. Fl. N. U.S. (ed. 3). New York Botanical Garden, New York. Scoggan, H. J. 1978. Dicotyledoneae (Saururaceae to Violaceae). 3: 547–1115. In Fl. Canada. National Museums of Canada, Ottawa. Voss, E. G. 1985. Michigan Flora. Part II Dicots (Saururaceae-Cornaceae). Bull. Cranbrook Inst. Sci. 59. xix + 724. Enllaces esternos
Categoría:Plantes melecinales telephium Categoría:Cactus y suculentes Categoría:Plantes descrites en 1753 Categoría:TBSpecies