La ye una yerbácea perenne de la familia de les Asteraceae. Crez pa flores de xardín con munchos cultivares distintos. Florece profusamente a fines del branu. thumb|Polinización thumb|Detalle de la inflorescencia thumb|Ilustración thumb|Nel so hábitat thumb|Flores thumb|Ilustración en Flora Batava thumb|Nel so hábitat
Descripción Planta perenne, erecta, de 15 a 100 cm. Fueyes ovaes a llanceolaes, de normal dentaes, peciolaes, fueyes caulinares cimeres más estreches, enteres, sentaes, glabres percima y xeneralmente peloses per debaxo. Capítulos mariellu brillante de 7-8 mm de llargu, n'inflorescencies ramoses. 6-12 flores ligulaes de 4-9 mm de llargu; arreyo verdosu. Especie bien variable. Floria pel branu.
Hábitat Claros del monte , (quejigal, pinar, fayedal, melojar), brezal, piornal, llugares yerbosos y predresos.
Distribución Toa Europa, sacante Islandia.
Historia Na antigüedá foi una planta práuticamente desconocida y paez que lo primero que faló d'ella foi Arnau de Vilanova nel sieglu XIII. Yá la encamentó pal mal de piedra y el dolor de reñones y más palantre John Gerard (1633) describió estes propiedaes con más estensión. Nel añu 1592 Hieronymus Bock recueye'l testimoniu de Hieromymus Brunschwig que faía referencia al usu d'esta planta per parte de los antiguos xermanos pa curar firíes.
Oficialmente les autoridaes sanitaries encamienten esta planta como un bon diuréticu útil na nefritis y la cistitis, y tamién pal tratamientu de reumatismos y gota. Por esti motivu, anguaño esisten nel mercáu munchos preparaos rexistraos que s'espachen con cierta frecuencia. Por citar dalgunos: uralyt, endelgazador kneipp, Bioforce té de Solidago, ... y delles presentaciones de Santiveri, Soria natural, Artesanía agrícola, ...
Herbalismo Esta especie foi cultivada nel mundu árabe, que la usaba nel so sistema de medicina. Nos s. XV y XVI apaez n'Europa p'ameyorar firíes. Ye astrinxente, diuréticu, antisépticu y otres propiedaes.
Los modernos herboristas usar pa tratar catarru y cálculos renales.Howard, Michael. Traditional Folk Remedies (Century, 1987), p.145
Farmacoloxía La parte utilizada ye tola planta quitando'l raigañu. El floriamientu ye ente xunetu y setiembre, que ye cuando se recoyer la planta. Composición química Polifenoles: Flavonoides (1'5%): kaempferol, quercetol, isorramnetol y los sos glucorramnósidos.
Acedos fenil-carboxílicos: clorogénico y los sos isómeros, cafeico y los sos ésteres osídicos, ésteres osídicos de hidroxibenzoatos del alcohol salicílicu (leiocarpósido y virgaureósido).
Antocianósidos : cianido-3-diglucósido y 3-0-genciobiósido (miocianina).
Taninos: saponósidos (2'4-2'5%) - Traces d'aceite esencial (0'05%): monoterpenos (ß-pineno, Mircea, sesquiterpenos (acetato de bornil). - Diterpenos llibres y esterificaos de grupu del cisclerols . - mucílagos . Como sustancia de reserva tien inulina. Aiciones farmacolóxiques Los flavonoides tienen una aición venotónica y xunto colos saponósidos dan-y aición diurética uricosúricos. Concretamente los saponósidos tamién tienen función antimicótica . Los aceites esenciales dan-y una aición antiséptica de les víes urinaries y del tracto dixestivu. Estos tamién-y dan una aición diaforética .
Los taninos actúen como astrinxente (tantu per vía interna como esterna) y antiinflamatorios n'usu esternu. Usos melecinales Sistema urinariu: encamentar pa tratamientos d'edemes y nefritis agudes. Prevención de cálculos renales, cistitis y uretritis. Tratamientu de fondu de reumatismos y gota.
Flevologia : proteutora de capilares y tonificante del sistema venosu por efeutu de los flavonoides.
Sistema dixestivu: ye astrinxente polos sos taníns (fories).
Efeutos na piel: astrinxente y cicatrizante en llagues y úlceras (aplicáu en forma de fervinchos). Escuédigu d'eczemes . Preséu nes estomatitis y paradontopatias. Preparaciones Pa usu internu: Tratamientu d'oliguria, nefritis, cistitis, uretritis, urolitiasis, gota, edemes, obesidá, fories, enteritis, ansiedá, hipertensión, varices, hemorroides y fraxilidá capilar.
fervinchos: una cuyarada de postre por taza. Trés o más taces al día.
decocción : 20 g / l, ferver 2 minutos, dexalo mientres 10 minutos. Beber mientres tol día.
estractu fluyíu: 1-2 gramos per día.
tintura (1:10): 30-60 gotes tres vegaes al día.
cáusules: 300 miligramos de planta desecada y pulverizada por cáusula.
Pa usu esternu Tratamientu d'eczemes, mancaes y úlceras cutanees.
maceráu : 40 g/l, macerar mientres 12 hores. Aplicar en forma de compreses o llavaos.
Ye una planta carente de toxicidad pero'l so conteníu en saponósidos en delles ocasiones puede agafar les mucoses.
Ta contraindicada en hipersensibilidad a la Vara d'oru o otres especies de la familia de les compuestes. Nun tien d'utilizar se mientres l'embaranzu o lactancia por ausencia de datos que confirmen la so seguridá.
Tien d'utilizase con procuru nel tratamientu d'edemes acomuñaos a insuficiencia renal o insuficiencia cardiaca. Varar d'oru puede potenciar los efeutos de los antihipertensivos provocando hipotensión. Tamién puede potenciar los efeutos y la toxicidá de los digitálicos por cuenta de la hipopotasemia que puede xenerar.
Nun se describieron efeutos sobre la capacidá pa conducir y utilizar maquinaria. Tampoco se repararon reacciones adverses a les dosis terapéutiques encamentaes. A altes dosis, en tratamientos crónicos o n'individuos especialmente sensibles pueden dase reacciones alérxiques, pero nun ye frecuente.
Usu homeopáticu Los remedios homeopáticos preparar a partir de flores fresques, y ye específicu pal reñón, les diluciones más avezaes son les D1 y D2, de les que s'alministren acaldía dos o más vegaes ente 5 y 10 gotes.
Taxonomía Solidago virgaurea foi descritu por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 2: 880. 1753. Citoloxía Númberu de cromosomes de Solidago virgaurea (Fam. Compositae) y taxones infraespecíficos: 2n=18IOPB. Chromosome number reports. LIX. Loon, J. & M. de Jong (1978) Taxon 27(1): 57-60 Etimoloxía La ye una referencia a les supuestes, cualidaes melecinales d'estes plantes. en Nomes Botánicos
virgaurea: epítetu llatín que significa "vara d'oru".N'Epítetos botánicos Sinonimia
Variedaes Solidago virgaurea subsp. alpestris (Waldst. & Kit.) Gremli Solidago virgaurea subsp. armena (Grossh.) Greuter Solidago virgaurea subsp. asiatica Kitam. ex Hara Solidago virgaurea var. calcicola Fernald Solidago virgaurea subsp. caucasica (Kem.-Nath.) Greuter Solidago virgaurea subsp. dahurica (Kitag.) Kitag. Solidago virgaurea subsp. gigantea (Nakai) Kitam. Solidago virgaurea var. insularis (Kitam.) Hara Solidago virgaurea subsp. jailarum (Juz.) Tzvelev Solidago virgaurea subsp. lapponica (With.) Tzvelev Solidago virgaurea subsp. macrorrhiza (Lange) Nyman Solidago virgaurea subsp. talyschensis (Tzvelev) Sennikov Solidago virgaurea subsp. taurica (Juz.) Tzvelev Solidago virgaurea subsp. turfosa (Woronow ex Grossh.) Greuter Sinonimia Aster virgaurea (L.) Kuntze Dectis decurrens Raf. Doria virgaurea Scop. Solidago cantoniensis Lour. Solidago corsica (Rouy) A.W.Hill Solidago minor Mill. Solidago nudiflora Viv. Solidago pygmaea Solidago vulgaris Lam. Aster minutus (L.) Kuntze Solidago alpestris Waldst. & Kit. ex Willd. Solidago cambrica Huds. Solidago minuta L. Solidago armena Kem.-Nath. ex Grossh Solidago japonica Kitam. Solidago caucasica Kem.-Nath. Solidago dahurica Kitag. Solidago gebleri Juz. Solidago insularis Kitam. Solidago jailarum Juz. Solidago lapponica With. Solidago macrorrhiza Lange Solidago talyschensis Tzvelev Solidago taurica Juz. Solidago turfosa Woronow ex Grossh. en PlantList
Nome común
Referencies
Bibliografía Flora of China Editorial Committee. 2011. Fl. China 20–21: 1–992. Science Press & Missouri Botanical Garden Press, Beijing & St. Louis. AICHELE, D.; GOLTE-BECHTLE, M. Guía de les flores d'Europa. Barcelona: Omega, 1988 ASOCIACIÓN ESPAÑOLA DE MÉDICOS NATURISTES. COLEXU OFICIAL DE FARMACÉUTICOS DE VIZCAYA. Fitoterapia. Vademecum de Prescripción. Bilbao: Cita, 1994 BERDONCES I SERRA, Lluís Maria Gran enciclopedia de les plantes melecinales. Premià de Mar: Tikal ediciones,1999 FONT QUER, PIO Diccionariu de botánica. Barcelona: Península, 2001 FONT QUER, PIO Plantes melecinales. El Dioscórides anováu. Barcelona: Península, 2001 LAUNERT, EDMUND Guía de les plantes melecinal y comestible d'España y d'Europa. Barcelona: Omega, 1982 PAHLOW, M. El gran llibru de les plantes melecinales. Llión: Everest, 1998 PAHLOW, M. Gran manual de plantes melecinales. Llión: Everest PERIS, JUAN BAUTISTA; STÜBING,GERHARD; ROMU, ÁNGEL Plantes melecinales de la Península Ibérica ya Islles Baleares. Barcelona: Xaguar, 2001 PERIS, JUAN BAUTISTA; STÜBING, G.; VANACLOCHA, B. Fitoterapia aplicada. Valencia: M.I.C.O.F., 1995 PODLECH, DIETER Plantes melecinales. Llión: Everest POLETTI, ALDO Plantes y Flores Melecinales I. Barcelona: Parramón, 1995 POLUNIN, OLEG Guía fotográfica de las Flores Silvestres de España y de Europa. Barcelona: Omega, 1989 ROMBI, MAX 100 plantes melecinales. Niza: Editions Romart, 1991 STRASBURGER, Eduard Tratáu de Botánica. Barcelona: Marin, 1977 UNIVERSITAT DE BARCELONA Vocabulari de Botànica. Barcelona: Institut Joan Lluís Vives, 2004 UNITAT DE BOTÀNICA.FACULTAT DE FARMÀCIA Botànica Farmacèutica. Ensenyament de Farmàcia. Testos docents.(pràctiques). Barcelona: UB, 2008 WILLIAM A.R. THOMSON, D.M. Guía práutica ilustrada de les plantes melecinales. Barcelona: Blume, 1994
Enllaces esternos
Diccionari plantes en línia http://biodiver.bio.ub.es/naturdigit/ http://herbarivirtual.uib.es/cat-med/index.html http://www.botanical-online.com/florsolidagovirgaureacatala.htm http://www.unex.es/botanica/LHB/asteridae/asterace.htm
virgaurea Categoría:Flora d'Europa Categoría:Plantes melecinales Categoría:Plantes descrites en 1753 Categoría:Plantes descrites por Linnaeus Categoría:TBSpecies