La ye una de les verdures que más davezu s'atopa conxelada.
Propiedaes Ye rica en vitamines A y E, yodu y dellos antioxidantes. Tamién contién bastante ácidu oxálico, polo que s'hai de consumir con moderación. Con tou, ye bien apreciada pol so eleváu valor nutritivu polo xeneral y la so riqueza vitamínica en particular. Historia Foi cultivada per primer vegada en Persia y de ende deriva'l so nome: اسفناج Esfenaj. Los árabes introducir n'España escontra'l sieglu XI. Nos sieglos XII y XIII, l'escritor y agrónomu Ibn al-Awwam considerar «la meyor de les hortolices». San Alberto Magno fixo referencia a les sos granes nel sieglu XIII. El so cultivu estender por toa Europa alredor del s. XV.
Variedaes Esisten variedaes d'iviernu y branu, según la llamada espinaca de Nueva Zelanda (Tetragonia tetragonioides), qu'anque nun pertenez al mesmu xéneru nin familia, tamién se cultiva en dellos llugares como verdura por cuenta del so similar sabor y testura.
Cultivu Sustratu La espinaca resulta favorecida pelos suelos ricos y húmedos, pero puede crecer en cualquier suelu siempres y cuando ésti tenga abonda materia orgánico. En pequeños güertos o maceteros basta con amestar una cantidá arrogante de compost a la tierra. Los suelos acedos nun favorecen a la espinaca. Tampoco tolera valores de pH del suelu cimeros a 6,7. Los suelos descomanadamente alcalinos pueden provocar clorosis férrica. Favorecer valores de pH ente 6 y 6,5. Si la tierra ta bien aceda puede utilizase cal como enmienda pa solucionar el problema.
Guañada La espinaca ye una planta que precisa pocu calor pa crecer, de lo contrario va floriar tempranamente y va ponese bien amarga pa ser comida. Ye por esto que la mayoría de les variedaes d'espinaques llántense o bien ceo en primavera o na seronda cuando yá pasó'l calor del branu. Agora, si quier llantase pel branu, pueden buscase delles variedaes que sían más resistentes al calor.
Sema La llantadera de les granes d'espinaca fai direutu na tierra, preferentemente a 2 cm de fondura. Nos güertos o bancales fáense fileres separaes por 30 cm y en maceteros se esparcen les granes alredor de tola superficie. En llantadera a chorrillo utilícense 30-50 kg de grana per hectárea.
Cuando apaecen les pequeñes plantes esclariar a una distancia de 10 cm ente planta nos güertos y nos maceteros escláriase dexando un radiu d'alredor de 20 cm ente cada planta.
Enfermedaes El fungu Peronospora effusa produz el mildiu de la espinaca que se caracteriza por unes manches marielles nes fueyes, y nel viesu una capa de color abuxáu.
Caltenimientu en postcosecha La temperatura óptima de caltenimientu ye 0 °C, con un mugor relativo de 95-100 %. En condiciones óptimas, caltiénse 10 a 14 díes. Sicasí, ye bien sensible a la presencia d'etilenu nel ambiente, polo que'l so almacenamientu en cámara con presencia d'esta fitohormona produz la so amarillamiento aceleráu.
Composición Un mitu bien estendíu sobre les espinaques ye que son bien riques en fierro. Ello ye que fíxose una serie pa fomentar el so consumu. Nella Popeye consumía una llata d'espinaques que-y daba una fuercia sobrenatural.
L'orixe d'esta equivocación ta nun error del científicu Y. Von Wolf (1870), que multiplicó por 10 la cantidá de fierro al errar nel allugamientu d'una coma. Güei día sábese que polo xeneral les otres plantes comestibles contienen niveles de fierro similares o inclusive cimeros a la espinaca, como ye'l perexil, granes de sésamu, acelgues, berza, col, y polo xeneral la mayoría de verdures de fueya verde escura.
Ello ye que el fierro de la espinaca nun s'absuerbe bien porque la espinaca tien enforma ácidu oxálico y ésti fai insoluble al fierro.
Sía comoquier, anque tengan pocu fierro (los garbanzos y les llenteyes tienen más) y ésti nun sía fácilmente asimilable, les espinaques siguen siendo un alimentu bien aconseyable. Ye rica en vitamines A y E, yodu y dellos antioxidantes. Pol so relativamente eleváu conteníu en ácidu oxálico, tien de consumise con moderación.
Taxonomía Spinacia oleracea describióse por L. y espublizóse en Species Plantarum 2: 1027. 1753. en PlantList Sinonimia y variedaes Spinacia oleracea subsp. spinosa Arcang. 1882 Spinacia oleracea subsp. inermis Arcang. 1882 Spinacia spinosa Moench 1794 Spinacia oleracea subsp. spinosa (Moench) Čelak. Spinacia oleracea subsp. inermis (Moench) Čelak. 1871 Spinacia inermis Moench 1794 Spinacia glabra Mill. Spinacia oleracea subsp. glabra (Mill.) Cout. ''Chenopodium oleraceum (L.) E.H.L.Krause Ver tamién Terminoloxía descriptiva de les plantes Historia de la botánica Carauterístiques de les amarantacees Referencies
Enllaces esternos
Espinaques Fraudulentas
oleracea Categoría:Verdures Categoría:Hortalexes Categoría:Plantes melecinales Categoría:Flora d'Irán Categoría:Plantes descrites en 1753 Categoría:TBSpecies