Col nome Zaire (, pronunciáu Zaír) foi conocíu ente'l 27 d'ochobre de 1971 y el 17 de mayu de 1997 el país africanu anguaño llamáu República Democrática d'El Congu. El nome oficial de República de Zaire foi-y dau mientres el gobiernu de Mobutu Sese Seko, quien lo gobernó con mano de fierro mientres una llarga dictadura, y de quien emanaba el sistema políticu y la ideoloxía carauterística del Estáu.
La inestabilidá y les rebeliones qu'afararon al Congo hasta 1965 remataron con tomar del poder per parte del Teniente Xeneral Mobutu Sese Seko, entós Comandante en Xefe del Exércitu congolés. Mobutu autoproclamóse presidente por cinco años y en 1970 consolidó'l so poder al ser escoyíu presidente ensin oposición. En 1971 adoptóse'l nuevu nome del Estáu, cola proclamación oficial de la denominación: República de Zaire. Esti nome y los nuevos símbolos nacionales caltener hasta 1997, cuando a la fin de la Primer Guerra del Congo Mobutu foi derrocáu y fuxó del país. Al asumir la presidencia del país el líder guerrilleru Laurent-Désiré Kabila proclamó la República Democrática d'El Congu, recuperando'l so propiu nome.
Etimoloxía La pallabra Zaire (Zaïre en francés) provién del portugués y tien el so orixe nuna errónea pronunciación del términu kikongo nzere o nzadi ('el ríu que traga tolos ríos').Peter Forbath, The River(diz) Congo, p. 19.
Historia La Segunda República
Mobutu, pa xustificar el so toma del poder en 1965, resumió, darréu, l'estáu de la Primer República como "caos, desorde, neglixencia ya incompetencia". El refugu del legáu de la Primer República foi muncho más allá de la pura retórica. Nos primeros dos años de la so esistencia, el nuevu réxime asumió la urxente xera de construcción y afitamientu políticu. Crear les bases de llexitimidá del nuevu estáu, conformáu con un partíu únicu. Otru pasu imprescindible foi enanchar la influencia del estáu nos campos social y políticu, un procesu qu'empezó en 1970 y remató cola adopción d'una nueva constitución en 1974. En 1976, sicasí, esti esfuerciu empezara a niciar les sos propies contradicciones internes, preparando'l terrén pal surdimientu del Bulda Matadi, un sistema represivo y brutal.
El Padre autoproclamado de la Nación thumb|300px|Mobutu gobernador del Zaire.
Dende 1965, Mobutu Sese Seko apoderó la vida política de Zaire, camudando la organización del estáu en más d'una ocasión, tomando'l títulu de "Padre de la Nación". Cualquier discutiniu de la estructura política del Zaire y los sos procesos tenía de tar fundada na conocencia del home que dio lliteralmente al país el so nome.
Mobutu referir con frecuencia al so orixe humilde como'l fíu d'un cocineru, y del renomáu tíu del so padre, un guerreru de l'aldega de Gbadolite. Amás del so nome oficial, Mobutu tomó tamién el nome del so tíu güelu, Sese Seko Nkuku wa za Banga, el "guerreru que tou lo conquista, que va de trunfu en trunfu". Cuando, so la "política d'autenticidá" d'empiezos de los años setenta, los zaireños fueron obligaos a adoptar los nomes "auténticos", Mobutu dexó de llamase Joseph-Désiré Mobutu llegando a camudase'l nome en delles ocasiones, como Mobutu Sese Seko Nkuku Ngbendu wa Za Banga o, más comúnmente, Mobutu Sese Seko.
Mobutu, que completara los sos cuatro años d'escuela primaria en Léopoldville, tardó siete años más p'algamar el nivel secundariu, en distintes escueles. Tuvo frecuentes conflictos colos misioneros católicos que lu educaron, y en 1950, a los diecinueve años, foi espulsáu definitivamente. Tuvo unos siete años reclutado na Force Publique.
El serviciu militar foi crucial na formación de la carrera de Mobutu. A diferencia de munchos reclutes, él falaba perfectamente'l francés, y rápido llogró un trabayu d'oficina. En payares 1950, foi unviáu a la escuela de suboficiales, onde llegó a conocer a munchos miembros de la xeneración militar quien asumiríen el control del exércitu dempués de la salida de los oficiales belgues en 1960. Cuando se retira, en 1956, Mobutu, xubiera al rangu de sarxentu mayor, el rangu más altu del exércitu congolés; tamién empezara a escribir artículos periodísticos so un seudónimu.
Mobutu volvió a la vida civil cuando la descolonización empezaba a paecer posible. Los sos artículos periodísticos atraxeren l'atención de Pierre Davister, un redactor belga del periódicu de Léopoldville The Future. Entós daquella, un patrocinador européu yera d'enorme importancia pa un congolés ambiciosu; baxu tutelar de Davister, Mobutu aportó a un escritor d'editoriales pal nuevu selmanariu africanu Actualités Africaines. Davister apurriría-y depués pervalibles servicios dando favorables influencies al réxime de Mobutu como redactor de la so propia revista belga, Spécial.
Mobutu adquirió asina fama ente la emerxente élite africana de Léopoldville. Pero l'accesu a una bona posición na sociedá colonial quedaba cerráu ensin la total reconocencia y l'aprobación pola Ilesia católica. Negóse-y esta reconocencia, y Mobutu refugó a la Ilesia.
Mientres 1959-1960, el mozu congolés, políticamente ambiciosu, tuvo ocupáu entamando les sos rellaciones polítiques. La residencia en Bélxica previeno a Mobutu del camín de munchos de los sos paisanos, qu'entamaben les sos veceríes étnicu-rexonales. Pero'l so enfoque sería pocu prometedor sía que non, pos Ngbandi yera una comunidá pequeño y periférico, con Ngala (inmigrantes lingala-parlantes en Léopoldville) y solo figures tales como Jean Bolikango fueron adversarios potenciales. Mobutu siguió otra ruta, ente los diplomáticos belgues, espíes, y los comenenciudos financieros que buscaben veceros ente los estudiantes ya inmigrantes congoleses en Bruxeles.
Crucialmente, Mobutu tamién atopara a Patrice Lumumba, nel so últimu viaxe a Bruxeles. Aliar con Lumumba (que la so pasada educación, como la de Mobutu, inclinó-yos al anticlericalismu), cuando'l Movimientu Nacional congolés (Mouvement Congolais Nacional - MNC) biforcar en dos ales identificaes, respeutivamente, con Lumumba y Albert Kalonji. A principios de 1960, Mobutu fuera nomáu xefe de la oficina del MNC-Lumumba en Bruxeles. Asistió a la Mesa Redonda de la Conferencia de la independencia en Bruxeles, en xineru 1960, y volvió a Zaire solu trés selmanes antes de Día d'Independencia, el 30 de xunu. Cuándo l'exércitu remontar contra'l so oficiales belgues, Mobutu foi una eleición lóxica p'ayudar a enllenar el vacíu. Lumumba, foi escoyíu primer ministru en mayu de 1960, nomando como comandante en xefe a un miembru de la so propia etnia, el Vencedor Lundula, pero Mobutu foi a les eleiciones como xefe de gabinete de Lumumba.
Mientres el periodu crucial de xunetu-agostu de 1960, Mobutu entamó "el so" exércitu nacional enriando l'ayudes estranxeres a les unidaes lleales, unviando a les unidaes menos fieles a zones remotes, y absorbiendo o esvalixando a los militares rivales. Él atraxo a los oficiales controlando la so promoción y el fluxu de dineru de les nómines. Lundula, más vieyu y menos competitivu, fixo aparentemente pocu pa protexese de Mobutu.
Dempués que'l presidente Joseph Kasavubu destituyera a Lumumba, el 5 de setiembre, y cuando Lumumba intentaba bloquiar esta aición nel parllamentu, Mobutu preparó'l so primer golpe, el 14 de setiembre. Cola so propia autoridá (pero col sofitu d'Estaos Xuníos), instauró un gobiernu provisional, el llamáu "Colexu de comisarios", compuestu principalmente por estudiantes d'universidá y graduaos, que reemplazó al parllamentu mientres seis meses en 1960-1961. thumb|220px|Mobutu axuntáu con Nixon.
Mientres los siguientes cuatro años, como los débiles gobiernos civiles xubieron y cayeron en Léopoldville, el verdaderu poder foi detentado, ente bastidores, pol "el Grupu de Binza", un grupu de partidarios de Mobutu, asina denominaos pol prósperu suburbiu onde vivíen los sos miembros.
Cuando en 1965, como en 1960, la división del poder ente presidente y primer ministru llegó a un puntu muertu y amenaciaba la estabilidá del país, Mobutu, otra vegada tomó'l poder (tamién con sofitu d'Estaos Xuníos). Sicasí, a diferencia de la primer vegada, Mobutu asumió la presidencia, nun quedándose ente bastidores.
Mobutu Sese Seko nos años sesenta nuna tentativa de rexeneración política, entamó la xera de llanzar un movimientu de base más amplia, un movimientu que, en pallabres de Mobutu, "va ser animáu pol mesmu Xefe del Estáu, y del que'l CVR yá nun va ser n'absolutu l'embrión".
La busca de la llexitimidá
Pel añu 1967, Mobutu consolidara'l so lideralgu y avanzaba pa dar al país una nueva constitución y un partíu únicu. La nueva constitución foi sometida a referéndum popular en xunu de 1967, y aprobada col 98 % de votos. Agora'l poder executivo taba centralizáu nel presidente, que sería xefe d'estáu, la cabeza del gobiernu, el comandante nel xefe de les fuercies armaes y la policía, y l'encargáu de la política esterior. El presidente podía designar y despidir a los miembros del gabinete y determinar les sos árees de responsabilidá. Los ministros, como xefes de los sos departamentos respeutivos, tuvieron qu'executar los programes y decisiones del presidente. El presidente tamién tenía'l poder de designar y despidir a los gobernadores de les provincies y los xueces de toos tribunales, inclusive del Tribunal Supremu.
El parllamentu bicameral foi reemplazáu por un cuerpu llexislativu unicameral, llamáu l'Asamblea Nacional. Los gobernadores de provincies yá nun yeren escoyíos poles asamblees provinciales, sinón designaos pol gobierno central. El presidente tenía'l poder de publicar les regulaciones autónomes n'asuntos que, d'otra manera, perteneceríen al dominiu de los llexisladores, ensin el prexuiciu a otres provisiones de la constitución. So ciertes condiciones, el presidente taba autorizáu a gobernar por aciu órdenes executives, que teníen el valor de lleis.
Pero'l cambéu más importante foi la creación del Movimientu Popular de la Revolución Mouvement Populaire de la Révolution (MPR), el 17 d'abril de 1967, marcando l'entamu de la "nación políticamente entamada". Primero que ser la emanación del Estáu, l'Estáu, d'equí p'arriba, yera definíu como la emanación del partíu. Asina, n'ochobre 1967 partíu y responsabilidaes alministratives fueron xuníes nuna sola estructura, colo que s'estendió automáticamente el papel del partíu a tolos órganos alministrativos nos niveles central y provincial, según a los sindicatos, los movimientos de la mocedá y les organizaciones d'estudiantes. En resume, el MPR aportara a l'únicu vehículu llexítimu pa tomar parte na vida política del país. O, como un funcionariu esponer, "el MPR tien de ser consideráu como una Ilesia y el so fundador como'l so Mesíes".
La base doctrinal foi proclamada pocu dempués de la so nacencia, na forma de Manifiestu de N'Sele (denominada asina porque salió de la residencia rural del presidente, en N'Sele, sesenta quilómetros ríu arriba de Kinsasa) fíxose públicu en mayu de 1967. El nacionalismu, la revolución, y l'autenticidá fueron identificaos como les exes principales de lo que aportó a conocíu como "Mobutismo". El nacionalismu implicaba'l llogru de la independencia económica. La revolución, descrita como "la revolución bonalmente nacional, esencialmente pragmática" significaba "el refugo, tantu del capitalismu, como'l comunismu". "Nin de dereches nin d'esquierdes" asina aportó a unu de los lemas que proclamaba'l réxime, xunto col de "autenticidá".