El ríu Indo ye un llargu ríu asiáticu qu'escurre pol subcontinente indiu, unu de los más llargos del continente, el más importante de Paquistán y de los principales de la India (y que tamién percuerre nel so cursu altu China). Orixinariu de la pandu tibetanu del oeste de China, na Rexón Autónoma del Tíbet, el ríu escurre al traviés del distritu de Ladakh de Jammu y Caxmir y depués entra en Paquistán al traviés de los Territorios del Norte (Gilgit-Baltistán); sigue dempués dende'l norte del país en direición sur cruciando a lo llargo tou Paquistán, hasta desaguar nel mar Arábigu, cerca de la ciudá portuaria de Karachi en Sind.
El llargor total del ríu ye de 3.180 km, siendo'l ríu más llargu de Paquistán. Drena una gran cuenca de más de 1.165.000 km² y tien un caudal añal envaloráu nunos 207 km³, lo que lo converten nel 21ᵉʳ más caudalosu del mundu. Empezando nos altores del mundu con glaciares, el ríu alimenta l'ecosistema de los montes templaos, llanures y paisaxes grebos. Xunto colos ríos Jhelum, Chenab, Ravi, Sutlej, Beas y dos afluentes dende la Jaiber Pastunjuá y Afganistán, el Indo forma'l delta del Indo de Paquistán, mentáu nel Rig-veda (el testu más antiguu de la India, de mediaos del II mileniu e.C.) como Sapta Sindhu y nel testu iraniu Zend Avesta como Hapta Hindu (significando dambos términos, ‘siete ríos').
El ríu Indo apurre los recursos hídricos clave pa la economía de Paquistán —especialmente'l tenada de la provincia de Panyab, que representa la mayor parte de la producción agrícola de la nación, y de Sindh. El Indo tamién soporta munches industries pesaes y constitúi el principal suministru d'agua potable en Paquistán. Los cinco ríos que dan nome al Panyab son el Jhelum, Chenab, el Ravi, el Beas y el Sutlej.
Antes de la división en 1947 de l'antigua India nos modernos estaos d'India y Paquistán, el Indo yera'l segundu ríu n'importancia de la rexón, dempués del ríu Ganges, tantu en términos culturales como comerciales. Na actualidá'l ríu tamién da nome a la provincia paquistanina de Sind.
El ríu foi una fonte de plasmu mientres el periodu clásicu. El rei Darío I de Persia unvió a Escílax de Carianda a esplorar el Indo ente los años 519 y 512 e.C., baxándolo hasta llegar al mar. Llamáu Hindós o Indós polos griegos y depués Indus polos autores llatinos, foi siempres conocíu n'Occidente pol so nome llatinizáu que tamién dio nome a la India (Bharat).
Historia thumb|left|250px|Estensión y principales llugares de la cultura del valle del Indo, na piquistan fixeron premoderno y norte d'India (2500 e.C.).
Afayáronse xacimientos paleolíticos nel valle del Indo en Pothohar, cerca d'Islamabad, la capital de Paquistán, con ferramientes de piedra de la cultura Soan. Na antigua rexón de Gandhara, tamién cerca de Islamabad, afayáronse en Mardan evidencies de cueves habitaes dende hai 15.000 años.
Tamién se desenvolvió ente 2300 y 1750 e.C. la cultura del valle del Indo, una cultura prehistórica qu'aparentemente nun llegó a conocer la cultura de los arios y que conoció delles etapes, dende'l 7000 e.C. (vease Tradición del valle del Indo).
Les principales ciudaes d'esta civilización, Harappa y Mohenjo-daro, remontar a alredor de 3300 e.C., y representen dalgunos de los mayores asentamientos humanos del mundu antiguu. La civilización del valle del Indo estendíase al traviés de Paquistán, algamando al norte dende l'este del ríu Jhelum hasta Ropar, nel Sutlej cimeru. Los asentamientos de la mariña estender dende Sutkagan Dor, en Paquistán, na frontera d'Irán, hasta Kutch, nel estremu oriental de Paquistán. Hai un xacimientu d'esta cultura del Indo nel Amu Darya en Shortughai, nel norte d'Afganistán, y otru en Alamgirpur nel ríu Hindon (un afluente del ríu Yamuna, y por tanto, del Ganges) que s'atopa a namái 28 km de Nueva Delhi. Hasta la fecha, atopáronse más de 1.052 ciudaes y poblaos, principalmente na rexón xeneral del río Ghaggar-Hakra y los sos afluentes. Ente los asentamientos tán los que fueron principales centros urbanos de Harappa y Mohenjo-Daro, según Lothal, Dholavira, Ganeriwala y Rakhigarhi. Namái de 90 a 96 de los 800 conocencies más conocíes de la cultura del valle del Indo afayáronse nel ríu Indo y los sos afluentes. El Sutlej, agora un afluente del Indo, en dómines de Harappa, desaguaba dacuando nel Ghaggar-Hakra, en que la so cuenca atopar más sitios de la cultura de Harappa qu'a lo llargo del propiu Indo.
La mayoría d'estudiosos creen que los asentamientos de la cultura de les tumbes de Gandhara de los primeres indo-arios floriaron na rexón de Gandhara a partir del 1700 e.C. hasta'l 600 e.C., cuando Mohenjo-Daro y Harappa yá fueren abandonaes.
Los primeros europeos que se sabe que reconocieron esti ríu fueron les huestes greco-macedonies d'Alexandru Magnu que nel Indo práuticamente atopó la llende oriental del so imperiu, yá que les sos fuercies retirar a lo llargo del cursu meridional del ríu a la fin de la campaña d'Asia dempués de la conquista lo que güei ye Paquistán, xuniéndolo al Imperiu helénicu. El nome Indus utilizar nel llibru de Megástenes Indica pal poderosu ríu cruciáu por Alexandru, basándose nel rellatu contemporaneu de Nearchus. «Indus» ye un deriváu helénicu del iraniu Sindus, que de la mesma deriva de Sindhu, el nome del Indo nel Rig-veda, una y bones el ríu ta consideráu, polos hinduistes, unu de los siete ríos sagraos de la India. El términu sánscritu sindhu significa genéricamente ‘ríu' o ‘mar', probablemente a partir d'un raigañu sidh que significa ‘alloñar'. El términu Sindhu apaez 176 vegaes nel Rig-veda, 95 vegaes en plural, utilizáu más de cutiu nel significáu xenéricu. Yá nel Rig-veda, sobre manera nos últimos himnos, el significáu de la pallabra amenorgar al referise al ríu Indo en particular, como por casu, na llista de los ríos del Nadistuti sukta. Esto dio llugar a l'anomalía d'un ríu de xéneru masculín: tolos demás ríos rigvédicos son femeninos, non solo gramaticalmente, siendo imaxinaos como dioses y comparaes con vaques y yegües que daben lleche y mantega.
A partir de los datos apurríos polos autores griegos qu'empezaron a mentar la pallabra India en referencia a tol subcontinente Indiu, depués los autores llatinos falaríen d'una India cisgangética (la India d'esti llau del Ganges) y de una India transgangética (la India del otru llau del Ganges).
D'antiguo los perses y otros pueblos de llingües iranies llamaben Sindhu a esti ríu, estendiendo esi nome a los habitantes de tol subcontinente indiu, col nome de Sindhustán (‘país [del] Sindhu').
El Indo formó una frontera natural ente'l subcontinente indiu y la so frontera cola meseta iranina, una rexón qu'inclúi'l Baluchistán paquistanín, Jaiber Pastunjuá, según Afganistán, Taxiquistán ya Irán. Foi cruciáu polos exércitos d'Alexandru Magnu —les sos fuercies macedonies retirar a lo llargo del cursu meridional del ríu a la fin de la campaña d'Asia dempués de la conquista lo que güei ye Paquistán y xunir al Imperiu helénicu. Les llanures del Indo tamién tuvieron so la dominación del imperiu persa y del imperiu de Kushan. Los exércitos musulmanes de Muhammad bin Qasim, Mahmud de Gazni, Mohammed de Ghor, Tamerlán y Babur tamién cruciaron el ríu pa cutir nes rexones interiores del Panyab y más al sureste.
La pallabra «India» deriva del ríu Indo. Na Antigüedá, primero «India» referir a la rexón de Paquistán que s'asitia a lo llargo de la vera este del ríu Indo, pero hacia l'añu 300 e.C., los escritores griegos como Megasthenes aplicaron el términu al subcontinente que s'estiende más escontra l'este.Henry Yule: «India, Indies» , en Hobson-Jobson: A glossary of colloquial Anglu-Indian words and phrases, and of kindred terms, etymological, historical, geographical and discursive. Editáu por William Crooke. Londres: J. Murray, 1903.
La fonte tradicional del ríu ye Senge Khabab (‘boca del lleón'), un manantial perenne, non bien lloñe del sagráu monte Kailash, y carauterízase per una llarga llinia de baxu de tibetanos chortens. Hai otros afluentes cercanos que posiblemente pueden formar un cursu d'agua más llargo que'l Khabab Senge, pero a este, toos dependen de la nieve dilío. El ríu Zanskar, que desagua nel ríu Indo en Ladakh, tien un volume d'agua mayor que'l mesmu Indo enantes d'esi puntu.Albinia (2008), páx. 307.
Nel branu de 2010 el ríu viose enchíu en numberosos puntos provocando una de les mayores llenes de la hestoria de Paquistán.
Xeografía Naz nel Tíbet (China), a un altor de 5500 msnm, siguiendo'l so cursu al traviés d'en direición noroeste, pa depués travesar la rexón de Caxmir y xirar escontra'l sur pa enfusase en Paquistán y percorrelo tou a lo llargo. En pasando pela ciudá d'Hyderabad, desagua nun delta bañando les mariñes del puertu de Karachi, primer capital de Paquistán.
El llargor total de ríu varia, según les fontes, ente los 2.900 y los 3.180 km. El caudal mediu ye de 6.700 m³/s y drena una amplia cuenca de 1.081.700 km². Na so desaguada nel mar d'Omán, el Indo forma un estensu y fértil delta, con una superficie de 7.770 km².
Descripción thumb|left|El Indo al confluyir col Barndo.
Cursu en China El Indo, nominalmente, empieza mui cerca de la frontera oriental de la Rexón Autónoma del Tíbet, en China, na pequeña llocalidá de Shiquanhe, na confluencia de los ríos Sengge Zangbo y Gar, que drenan los cordales de Nganglong Kangri y Gangdise Shan y escurren por dalgún d'abarganar principales del cordal del Himalaya. El Sengge (, tamién Shiquan o Shiquan He (), la fonte más alloñada con un llargor de 430 km, naz na redoma del sagráu llagu Manasarovar, a un altor de 5500 m y escurre en direición noroeste. El Indo, como tal, tamién flúi escontra'l noroeste y crucia aína la frontera china ya ingresa na India.
Cursu n'India thumb|Confluencia del Zanskar y el Indo (na parte inferior). thumb|El Indo en Alchi (Ladakh). N'India, onde suel llamase ríu Sind, escurre al traviés del estáu de Jammu y Caxmir, na rexón Ladakh, xusto al sur del cordal del Karakoram. En pasando peles pequeñes llocalidaes de Nyoma (1.350 hab.Toles poblaciones que se citen nesti artículu referir a la población envalorada nel añu 2010.) y Upshi (165 hab.). A partir d'equí la carreteera NH-21 acompaña al ríu, que llega a una zona na qu'hai bastantes monesterios, como los de Stakna, Mashro, Thikse y Shey, y llega a Leh (27.513 hab. en 2001), l'antigua capital del reinu de Ladakh. Nel valle una nueva carretera acompaña al ríu, la NH-1D, y llueu llega a Phey (331 hab.). Recibe dempués pela esquierda al primeru de los sos afluentes d'importancia, el ríu Zanskar. Sigue poles pequeñes aldegues de Nimu, Alchi y Tingmosgang y nesta zona'l Indo bordia pel norte'l gran Parque Nacional Hemit, con 4400 km², el mayor parque indiu, establecíu en 1981. En calteniendo la direición noroeste, sale d'India ya ingresa en Paquistán.
Cursu en Paquistán thumb|El Indo vistu dende la carretera del Karakórum. thumb|200px|El fuerte de Attock, a veres del Indo. Al poco d'entrar en Paquistán, na rexón del Baltistán, na provincia de Gilgit-Baltistán, recibe pela esquierda, procedente del sur, al ríu Suru y depués, pela derecha, a los ríos Shyok (550 km) y al Shigar (62 km), en que la so confluencia ta la pequeña ciudá de Skardu (unos 30.000 hab. en 2000), que cunta con un pequeñu aeropuertu bien usáu polos aficionaos al trekking. Sigue en direición noroeste y vuélvese escontra'l sur, xusto al recibir, pela derecha, al ríu Gilgit (450 km). Dende equí sigue'l valle la N-35 (que llega dende'l valle del Gilgit), conocida como carretera del Karakórum, que coneuta la ciudá china de Kashgar cola capital paquistanina, Islamabad (con un percorríu de 1.200 km). Bordia pel norte'l Nanga Parbat, escurriendo ente xigantescos gargüelos, de 4.500-5.200 m de fondura.