Miles Dewey Davis III , conocíu como Miles Davis, foi un trompetista y compositor d'Estaos Xuníos de jazz.

Trátase d'una de les figures más relevantes, innovadores ya influyentes de la historia del jazz, xunto con artistes como Louis Armstrong, Duke Ellington, Charlie Parker o John Coltrane. La carrera de Miles, que toma cincuenta años, percuerre la historia del jazz a lo llargo de tola segunda metá del sieglu XX, caracterizándose pol so constante evolución y busca de nuevos caminos artísticos: Davis participa con igual fuercia del bebop y del cool, como del hardbop y de la vanguardia jazzística, sobre manera na so aguada modal y de fusión col rock. El soníu del so trompeta ye absolutamente característicu pol so usu de la sordina d'aceru Harmon, que-y apurría un toque más personal y íntimu; el soníu ye nidiu y melódicu, a base de notes curties, tendente al llirismu y a la introspeición.

Biografía Orixe Davis yera fíu d'un dentista, Dr. Miles Dewey Davis, Jr., y de una profesora de música, Cleota Mae (Henry) Davis; crez, por tanto, nuna familia afroamericana de clase media en East St. Louis n'Illinois, tres treslladase ellí la familia tres la so nacencia. Interesar pola música mientres la so infancia, y aproximadamente, a los dolce años empieza a recibir clases de trompeta. Mientres la so instancia de cursada n'institutos, desempéñase laboralmente tocando en chigres locales, y a los 16 yá tocaba fuera de la ciudá mientres les fines de selmana. A los 17, xunir a los Eddie Randle's Blue Devils, una banda rexonal de Saint Louis.

1944-49: Bebop El so primer ésitu musical producir en 1944 cuando, en graduándose, pudo tocar cola banda de Billy Eckstine que taba de xira pela ciudá y que cuntaba ente los sos músicos con Charlie Parker y Dizzy Gillespie, artífices del emerxente estilu bebop, carauterizáu pola so rapidez na interpretación, solos inventivos y variaciones rítmiques bien dinámiques. El mozu Davis, que venía d'un estilu dafechu distintu, hubo de amoldarse a la novedá. Facer abandonando'l mediu oeste p'asistir a les clases del Institute of Musical Art en Nueva York en setiembre de 1944.

Poner a tocar bien llueu en distintos clubes xunto con Charlie Parker y escontra 1945 abandonó los sos estudios académicos pa dedicase por entero a la so carrera como jazzista, en principiu xuniéndose a la formación de Benny Carter y faciendo les sos primeres grabaciones como acompañante. Tocó de nuevu con Eckstine mientres 1946-1947 y convirtióse en miembru del grupu de Parker mientres 1947-1948, faciendo la so grabación de debú como líder d'una formación nuna sesión de 1947 na que tamién participaríen Parker, el pianista John Lewis, el baxu Nelson Boyd y la batería Max Roach. Foi un fechu aislláu y Davis pasaría la mayor parte del so tiempu tocando como respaldu de Parker.

1949-57: Cool y Hard Bop Sicasí, mientres el branu de 1948, Davis entamó un grupu con nueve músicos con una inusual seición de vientu. Amás del so trompeta, había un saxo altu, un saxo barítonu, un trombón, un corno francés y una tuba. Esti noneto, basándose nos arreglos de Gil Evans y otros, tocó mientres dos selmanes nel Royal Roost de Nueva York en setiembre de 1948. Consiguen un contratu con Capitol Records y el grupu entra nun estudiu en xineru de 1949 pa grabar la primera de les tres sesiones de les que surdieron 12 temes que, en principiu, nun llamaríen descomanadamente l'atención. El relaxáu soníu del grupu, sicasí, repercutió nos músicos que tocaben nél, ente los que taben Kai Winding, Llei Konitz, Gerry Mulligan, John Lewis, J. J. Johnson y Kenny Clarke, y tuvo una enorme influencia nel desenvolvimientu del cool na mariña oeste. En febreru de 1957, Capitol editó los 12 temes nun LP llamáu Birth of the Cool.

En 1949 Davis lideraría una nueva formación col pianista Tadd Dameron. En mayu d'esi añu averar a París pa participar nel Festival international de Jazz de Paris.

A empiezos de los años cincuenta la carrera musical de Davis viose afeutada pola so adicción a la heroína, realizando unes interpretaciones y grabaciones pocu ellaboraes. Pero yá en xineru de 1951 empecipió una llarga serie de grabaciones pal sellu Prestige que se convirtieron na so obra más relevante mientres munchos años. A mediaos de la década consiguió deshabituarse de la droga y causó enorme impresión tocando "Round Midnight" nel Newport Jazz Festival en xunetu de 1955, interpretación que-y valdría un contratu con Columbia Records.

El contratu dexába-y caltener un grupu permanente y asina foi como entamó un quintetu formáu pol saxofonista John Coltrane, el pianista Rede Garland, el baxu Paul Chambers y el batería Philly Joe Jones. La so primer grabación, 'Round About Midnight, realizar n'ochobre de 1955. Al tiempu, tuvo de completar los cinco discos que-y faltaben por grabar pa Prestige, ente lo que s'atopen los bien emponderaos Cookin', Workin', Relaxin' y Steamin'.

1957-1967: Third Stream, Modal Jazz y Post-bop En mayu de 1957, solu trés meses dempués de la edición per parte de Capitol de Birth of the Cool, Davis xunióse otra vegada al arreglista Gil Evans pal so segundu discu con Columbia, Miles Ahead. Tocando nesta ocasión el fliscorno, Davis poner en 1958 al mandu d'una big band pa llevar más llueñe'l conceutu musical de Birth of the Cool y añader alusiones clásiques.

N'avientu de 1957, Davis tornó a París, onde improvisó la música pa la película L'Ascenseur pour l'Echafaud. Jazz Track, un discu que contenía esta música, fíxo-y consiguir en 1960 una nominación pa los Grammy como meyor interpretación de jazz.

Crea depués el Miles Davis Sextet al contratar al saxofonista Cannonball Adderley. Graben Milestones n'abril de 1958. Darréu dempués, Rede Garland ye reemplazáu al pianu por Bill Evans y Jimmy Cobb sustitúi a Philly Joe Jones na batería. En xunetu, Davis vuelve collaborar con Gil Evans y una orquesta nun discu de música pa Porgy and Bess. De vuelta col so sestetu, Davis empieza a esperimentar cola música modal, basando les sos improvisaciones n'escales primero qu'en cambeos d'acordes. Llega asina a la so nueva grabación, Kind of Blue, de marzu y abril de 1959, discu que se convertiría nun finxu del jazz modernu y nel más popular de tola so carrera, con unes ventes cimeres a los dos millones de copies. Graben xunto a Davis: John Coltrane, Bill Evans, Wynton Kelly, Paul Chambers, Jimmy Cobb y Cannonball Adderley. En nueves sesiones de payares de 1959 y marzu de 1960, Davis siguiría de nuevu collaborando con Gil Evans, grabando Sketches of Spain, que contién música española tradicional y composiciones orixinales so los modelos d'esi estilu. Consiguen nominaciones y un premiu nos Grammy.

John Coltrane, sicasí, decidiera formar el so propiu cuartetu, lo que significaba que Davis tenía de buscar un nuevu saxofonista pal so quintetu. Magar Coltrane siguió tocando con Miles nes xires, nes grabaciones el trompetista utilizó diversos saxofonistas: Sonny Stitt, George Coleman, Hank Mobley, pero l'alcuentru con Wayne Shorter significaría la formación del so segundu quintetu clásicu, y coles mesmes un nuevu xiru a la so música. A finales de 1964 establez el quintetu que lu conoceríamos mientres el curtiu pero prolíficu tiempu que sigue hasta 1968 (cuando se casó con Betty Mabry«Betty Davis, la feroz depredadora sexual que llegó demasiao puestu». 20 minutos. Consultáu'l 2 de marzu de 2014.) formáu por Wayne Shorter en saxo tenor, direutor musical y compositor, Ron Carter en contrabaxu, Herbie Hancock en pianu y el mozu Tony Williams en batería. Toos y cada unu d'ellos apurrieron daqué nuevu a la sonoridá de Miles Davis instalando nel so quintetu una estética a mediu camín ente'l modalismo hardbop esperimentáu faía esa dómina pol mesmu Miles y la vanguardia free tan en boga en músicos como Ornette Coleman.

1968-75; 1981-91: Jazz fusion y Jazz funk La grabación de los siguientes discos de Columbia cola producción del visionariu Teo Macero asitia na so discografía títulos como Y.S.P., Miles Smiles o Nefertiti. Pero l'impulsu musical d'esti quintetu sería tal que prontamente el quintetu tomo una nueva direición. Davis almiraba a músicos como Jimi Hendrix o Sly and the Family Stone. La busca de Davis nun foi en devanéu, Filles De Kilimanjaro y -sobre manera- In a Silent Way dexaron una vegada más que Miles Davis fuera la vanguardia d'un nuevu jazz: el jazz rock.

Miles Davis camudara a Ron Carter pol inglés Dave Holland, con él llegó'l guitarrista John McLaughlin, y xunióse Chick Corea como segundu teclista y tamién el austriacu Joe Zawinul. Con esta banda grábase In a Silent Way y depués Bitches Brew, elepés que vendríen camudar definitivamente la escena del jazz y apoderaría tola escena de la década del setenta. Por esos combos pasaron músicos como Bennie Maupin, Keith Jarrett, George Benson, Billy Cobham, Jack DeJohnette, etc. El Jazz Rock motivó darréu que toos estos músicos salvu Jarrett, qu'optó per caminos acasu muncho más personales- esperimentaren cola fusión del jazz y el rock con distintu ésitu.

Herbie Hancock formó los Headhunters con Bennie Maupin; Shorter y Zawinul formaron Weather Report con Jaco Pastorius; McLaughlin, la Mahavishnu Orchestra con Jean Luc Ponty, Jerry Goodman, Rick Laird, Jan Hammer y Cobham; Chick Corea forma la banda Return to Forever con Stanley Clarke, ente munchos otros; Dreams de los hermanos Randy y Michael Brecker, etcétera.

La falta de nueves idees, la so afición a les drogues y un espaxaráu accidente estremaron a Davis de la escena musical mientres un llargu periodu. Volvió al candeleru na década de los 80 con grabaciones como Decoy, Aura, The Man with the Horn o Tutu nes que se dexa llevar poles nuevu enclinos. Los ritmos funk y l'entamu prematuru del acid jazz marquen los sos últimos trabayos.

Nel añu 1986 collaboró cola banda d'Estaos Xuníos Toto, na presea llamada Don't Stop Me Now.

Discografía Álbumes d'estudiu

1949-50: Birth of the Cool 1951: Blue Period 1951: The New Sounds 1951: Dig 1952: Young Man With A Horn 1951-53: Miles Davis and Horns 1953: The Compositions Of Al Cohn 1953: Miles Davis Volume 2 1953-54: Miles Davis Quartet 1954: Miles Davis Volume 3 1953-54: Blue Haze 1954: Miles Davis All-Star Sextet 1954: Miles Davis Quintet 1954: Walkin´ 1954: Miles Davis with Sonny Rollins 1954: Miles Davis All Stars, Vol 1 1954: Miles Davis All Stars, Vol 2 1954: Bags´ Groove 1954: Miles Davis And The Modern Jazz Giants 1955: Musings Of Miles 1955: Blue Moods 1955: Quintet / Sextet 1955: Miles: The New Miles Davis Quintet 1951-56: Collectors' Items 1956: Cookin´ 1956: Relaxin´ 1956: Workin´ 1956: Steamin´ 1957: 'Round About Midnight 1957: Miles Ahead 1958: Ascenseur pour l'échafaud (banda sonora) 1958: Milestones

1958: Porgy and Bess 1959: Kind of Blue 1960: Sketches of Spain 1961: Someday My Prince Will Come 1962: Seven Steps to Heaven 1963: Quiet Nights 1965: Y.S.P. 1966: Miles Smiles 1967: Sorcerer 1967: Nefertiti 1968: Miles In The Sky 1968: Filles De Kilimanjaro 1967-68: Water Babies 1969: In a Silent Way 1969: Bitches Brew 1955-70: Circle in the Round 1960-70: Directions 1970: Jack Johnson 1970: Live-Evil 1972: On The Corner 1969-72: Big Fun 1970-74: Get Up With It 1981: The Man With The Horn 1983: Star People 1984: Decoy 1985: You're Under Arrest 1986: Tutu 1987: Music from Pigazu (banda sonora) 1988: Amandla 1989: Aura 1990: Dingo (banda sonora) 1991: Doo-Bop (póstumu)

Álbumes en direuto

1951: Birdland 1951 1956: Miles Davis Quintet at Peacock Alley 1957: Amsterdam Concert 1955-58: Miles & Coltrane 1958: At Newport 1958 1958: Jazz at the Plaza 1960: Live in Stockholm 1960 (con John Coltrane) 1961: In Person Friday and Saturday Nights at the Blackhawk Vol 1 1961: In Person Friday and Saturday Nights at the Blackhawk Vol 2 1961: Miles Davis at Carnegie Hall 1963: Miles & Monk at Newport 1963: In Europe 1963: Live at the 1963 Monterey Jazz Festival 1964: My Funny Valentine