Michel Foucault (pronunciación francesa: ), nacíu como Paul-Michel Foucault foi un historiador de les idees, sicólogu, teóricu social y filósofu francés. Foi profesor en delles universidaes franceses y norteamericanes y catedráticu d'Historia de los sistemes de pensamientu nel Collège de France (1970-1984) en reemplazu de la cátedra d'Historia del pensamientu filosóficu qu'ocupó hasta la so muerte Jean Hyppolite. El 12 d'abril de 1970, l'asamblea xeneral de profesores del Collège de France escoyó a Michel Foucault, que daquella tenía 43 años, como titular de la nueva cátedra. El so trabayu influyó n'importantes personalidaes de les ciencies sociales y les humanidaes.
Foucault ye conocíu principalmente polos sos estudios críticos de les instituciones sociales, cuantimás la psiquiatría, la medicina, les ciencies humanes, el sistema de prisiones, según pol so trabayu sobre la historia de la sexualidá humana. Los sos analises sobre'l poder y les rellaciones ente poder, conocencia y discursu fueron llargamente aldericaos. Nos años sesenta Foucault tuvo acomuñáu al estructuralismu, un movimientu del que s'alloñó más palantre, anque usara d'una manera personal los métodos de dichu enfoque: Les pallabres y les coses puede entendese como una crítica a la pretensión sígnica, dexando de llau'l so interés poles condiciones de cambéu históricu del sentíu.M. Jalón, El llaboratoriu de Foucault, Anthropos / CSIC, 1994, páxs. 19-22, 35-36N'ulteriores trabayos y cursos desenvolvió conceutos como biopoder y biopolítica,poder-utiliza-la-biopolitica-pa-controlar-la felicidá-de-la xente "El poder utiliza la biopolítica pa controlar la felicidá de la xente", Público (España), 7/3/2014 d'especial relevancia na obra de pensadores políticos contemporáneos como Antonio Negri,La producción biopolítica, Michael Hardt y Toni Negri] Michael Hardt, Giorgio Agamben y Roberto Esposito.Biopoder, biopolítca, política, Ottavio Marzocca, Revista Trasversales númberu 16 seronda 2009]
Foucault refugó les etiquetes de postestructuralista y posmodernu, que-y yeren aplicaes davezu, prefiriendo clasificar el so propiu pensamientu como una crítica histórica de la modernidá con raigaños en Kant. Nel testu «¿Qué ye la ilustración?» definió meyor el so proyeutu teóricu como una ontoloxía crítica de l'actualidá siguiendo'l calquier kantianu.
Foi influyíu fondamente pola filosofía alemana, cuantimás pola obra de Friedrich Nietzsche. Precisamente, la so «xenealoxía de la conocencia» ye una alusión direuta a la idea nietzscheana de «la xenealoxía de la moral». Nuna de les sos últimes entrevistes afirmaría: «Soi un nietzscheano». Reconocería tamién una delda col pensamientu de Martin Heidegger y les sos crítiques al suxetu cartesianu y la techné occidental: «Heidegger foi un filósofu esencial pal mio», declararía en xunu de 1984, anque criticaría delles vegaes asities esenciales de Heidegger tales como la so interpretación de la historia de la verdá n'occidente como un olvidu del ser.Por ex., n'El poder psiquiátrico, clase del 23 de xineru de 1974
Nel añu 2007 Foucault foi consideráu pol The Times Higher Education Guide como l'autor más citáu del mundu nel ámbitu de humanidaes en dichu añu.
Biografía Primeros años Paul-Michel Foucault nació'l 15 d'ochobre de 1926 en Poitiers, Francia. El so padre foi Paul Foucault, un eminente ciruxanu qu'esperaba que'l so fíu xuniérase-y nel oficiu. La so educación primaria foi un amiestu d'ésitos y mediocridaes hasta qu'asistió al colexu xesuita Saint-Stanislaus onde se destacar pol so rendimientu. Mientres esti periodu, Poitiers yera parte de la Francia de Vichy que darréu sería ocupada por Alemaña. Foucault aprendió filosofía con Louis Girard.Louis Girard, autor de L'argument ontologique chez Saint Anselme et chez Hegel, en Bodream ou rêve de Bodrum, Jean-Pierre Thiollet, París, Anagramme, 2010, p. 111. ISBN 978-2-35035-279-4
Tres la Segunda Guerra Mundial, ingresó na prestixosa École Normale Supérieure, la tradicional puerta d'entrada a una carrera académica en Humanidaes en Francia.
La École Normale Supérieure La vida personal de Foucault na École Normale foi difícil —sufrió de depresión aguda por cuenta de la congoxa pola so homosexualidá ya inclusive intentó suicidase delles vegaes. Como resultáu d'ello, foi lleváu a un psiquiatra y mientres esti tiempu, quedó esteláu cola psicoloxía y llogró una llicenciatura nesta disciplina, una calificación bien nueva en Francia nel momentu, amás d'una llicenciatura en filosofía en 1952. Tuvo arreyáu na psicoloxía clínica, que-y espunxo a pensadores como Ludwig Binswanger.
Foucault foi miembru del Partíu Comunista Francés de 1950 a 1953. El so mentor, Louis Althusser, indució-y a ingresar nél, pero llueu se desilusionó cola política y la filosofía del partíu.
Carrera inicial Foucault nun llogró llograr la so agrégation en 1950 pero intentar nuevamente y tuvo ésitu al añu siguiente. Tres un curtiu periodu de docencia na École Normale, asumió un puestu na Université Lille Nord de Francia, onde enseñó psicoloxía de 1953 a 1954, añu en que publicó'l so primer llibru, Maladie mentale et personnalité (Enfermedá mental y personalidá), una obra que más tarde desaprobó. A esti puntu, nun taba interesáu nuna carrera como docente y entamó un llargu exiliu de Francia. En 1954 sirvió como delegáu cultural de la Universidá d'Upsala en Suecia (una posición que-y consiguió Georges Dumézil, quien se convertiría nel so amigu y mentor). Presentó la so tesis doctoral en Upsala, pero foi refugada. En 1958 salió de Upsala y ocupó cargos de volao na Universidá de Varsovia y la Universidá de Hamburgu.
Tornó a Francia en 1960 pa terminar el so doctoráu; unu de los sos docentes foi Maurice de Gandillac. Darréu asumió un cargu en filosofía na Universidá de Clermont-Ferrand. Ellí conoció al filósofu Daniel Defert, quien sería'l so compañeru mientres venti años. En 1961 llogró'l so doctoráu por aciu dos tesis (como ye habitual en Francia): una tesis principal» titulada Folie et déraison: Histoire de la folie à l'âge classique (Llocura y llocura: Historia de la llocura na dómina clásica) y una tesis secundaria» que consistía na traducción y comentarios de Antropoloxía dende un puntu de vista pragmáticu de Kant. Folie et déraison (publicáu n'español como Historia de la llocura na dómina clásica) foi perbién recibida. Foucault siguió un brengosu programa editorial, publicando en 1963 Naissance de la Clinique (La nacencia de la clínica), un ensayu tituláu Raymond Roussel y una reedición del so volume de 1954 (agora tituláu Maladie mentale et psychologie o, n'español, Enfermedá mental y psicoloxía), que más tarde lo volvió a desacreditar nuevamente.
Cuando Defert foi unviáu a Tunicia pal so serviciu militar, Foucault consiguió un puestu na Universidá de Túnez en 1965. En 1966 publicó Les Mots et les choses (Les pallabres y les coses) mientres la puxanza del so interés pol estructuralismu y foi venceyáu rápido con intelectuales como Jacques Lacan, Claude Lévi-Strauss y Roland Barthes como'l más nuevu de la última folada de pensadores col enfotu de derrocar l'esistencialismu popularizáu por Jean-Paul Sartre. Foucault fixo una serie de comentarios escépticos sobre'l marxismu, qu'indignaron a un númberu de críticos d'esquierda, pero más tarde refugó firmemente la etiqueta de «estructuralista». Inda taba en Túnez cuando españaron les revueltes de mayu del 68 en Francia, onde foi fondamente afeutáu por una revuelta estudiantil local a principios d'esi mesmu añu. Na seronda de 1968 tornó a Francia, onde al añu siguiente publicó L'archéologie du savoir (L'Arqueoloxía del saber) —un tratáu metodolóxicu qu'incluyó una respuesta a los sos críticos.
Post-1968: como activista Tres los eventos de mayu, el Gobiernu francés creó la universidá esperimental París VIII en Vincennes y nomó a Foucault como'l primer xefe del so departamentu de filosofía n'avientu d'esi añu. Foucault reclutó na so mayoría nueves universitarios izquierdistes (como Judith Miller) que'l so radicalismu fixo que'l Ministeriu d'Educación, oponer al fechu de qu'en munchos de los títulos de cursu figuraba la frase marxista-leninista», y que decretara que los estudiantes de Vincennes nun seríen elegibles pa convertise en profesores d'enseñanza secundaria. Foucault tamién se xunió de forma bultable a los estudiantes na ocupación d'edificios de l'alministración y a los enfrentamientos cola policía.
La so permanencia en Vincennes foi curtia, yá qu'en 1970 foi escoyíu al cuerpu académicu más prestixosu de Francia, el Colexu de Francia, pa ocupar la cátedra Historia de los sistemes de pensamientu. La so participación na política aumentó, y el so compañeru Defert xunir al grupu ultra-maoísta Gauche prolétarienne (GP). Amás ayudó a fundar el Groupe d'Information sur les Prisons (GIP) p'ayudar a los prisioneros a faer públiques les sos reclamaciones. Esto coincidió col so xiru escontra l'estudiu de les instituciones disciplinaries, col llibru Surveiller et punir (lliteralmente: "Vixilar y castigar"), que «narra» los micro-estructures de poder formaes nes sociedaes occidentales a partir del sieglu XVIII, especialmente nes prisiones y les escueles.
Vida posterior Na década de 1970, l'activismu político en Francia decayó cola desilusión de munchos intelectuales d'esquierda. Munchos mozos maoístes abandonaron les sos creencies pa convertise nos llamaos Nuevos filósofos, citando de cutiu a Foucault como la so mayor influencia, anque ésti tenía sentimientos entemecíos en rellación a esi estatus.
Nesta dómina, entamó un proyeutu bien definíu de seis volúmenes sobre La historia de la sexualidá, que nunca completó. El so primer volume publicar en francés como La Volonté de Savoir (1976), y depués n'español como la Historia de la sexualidá, 1. La voluntá de saber (1978). Ensin obedecer al esquema propuestu por él primero, apaecieron ocho años dempués el segundu y el tercer volume, y sorprendieron a los sos llectores por el so estilu relativamente tradicional, la so tema d'estudiu (testos clásicos griegos y llatinos) y, particularmente, la so concentración nel suxetu, un conceutu que para dalgunos tendiera a abandonar primero.
Foucault empezó a pasar más tiempu nos Estaos Xuníos, na Universidá de Buffalo (onde diera una conferencia mientres la so primer visita al país en 1970) y especialmente na Universidá de California en Berkeley. En 1975 tomó LSD en Zabriskie Point nel Parque Nacional del Valle de la Muerte, daqué que más tarde llamó como la meyor esperiencia de la so vida.
Revolución iranina En 1979, Foucault realizó dos xires por Irán, llevando a cabu estenses entrevistes colos protagonistes políticos en sofitu del nuevu gobierno provisional establecíu pocu dempués de la revolución iranina. Na tradición de Nietzsche y Georges Bataille, Foucault abrazara al artista qu'emburrió les llendes de la racionalidá y escribió con gran pasión en defensa de les irracionalidaes que rompíen les llendes. En 1978, atopó dichos poderes tresgresores nes figures revolucionaries del ayatolá Khomeini, Ali Shariati y los millones qu'arriesgaron les sos vides nel cursu de la revolución. Tanto Foucault como los revolucionarios fueron bien críticos de la modernidá y buscaron una nueva forma de política, tamién miraron a aquellos qu'arriesgaron les sos vides polos ideales; y dambos contemplaron al pasáu como fonte d'inspiración. Más tarde cuando Foucault foi a Irán «pa tar na nacencia d'una nueva forma d'idees», escribió que'l nuevu estilu de la política musulmán» podría significar l'empiezu d'una nueva forma d'espiritualidá política», non yá pal Oriente Mediu, sinón tamién para Europa, qu'adoptó la práutica de la política secular dende la Revolución Francesa.