Fedricu I de Hohenstaufen foi dende 1147 duque de Suabia col nome de Federicu III, dende 1152 Rei de los Romanos y a partir de 1155 emperador del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu.
El reináu de Barbarroxa representó l'apoxéu del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, el primeru que-y dio esi nome. Foi responsable d'afitar el poder imperial tantu dientro d'Alemaña como nel norte d'Italia, que les sos ciudaes-estáu fixérense independientes de facto. Tamién foi quien introdució un cuerpu llexislativu unificáu, allegando de nuevu al derechu romanu.
Sicasí, la fama y el significáu modernu de Federicu Barbarroxa ta xuníu al nacionalismu alemán del sieglu XIX. Barbarroxa foi un referente pa los nacionalistes alemanes que pretendíen reunificar el país so un poder fuerte, como'l del emperador. Ello ye que la familia real prusiana pretendía llexitimase como soberanos d'una Alemaña xunida pola so rellación con Barbarroxa. Mientres Federicu I yera Rotbart o Barbarrossa, Guillermu I yera Weißbart o Barbablanca.
Nacencia El llugar de nacencia de Barbarroxa nun se conoz con certidume. La so madre, Judith de Baviera, de la Casa de los Güelfos dio a lluz, según la única prueba documental, a la so primer fíu nun castiellu cerca de Altdorf, onde na actualidá ta la ciudá de Weingarten. Por cuenta de que na dómina yera habitual que la madre diera a lluz a los fíos na so patria, ye probable que Federicu naciera na tierra de la so madre. Sicasí, nun ye seguro qu'esti primer fíu fuera n'efeutu Barbarroxa, por cuenta de la elevada mortalidá infantil de la dómina.
Vida
Duque de Suabia Como fíu del Hohenstaufen Federicu II, el Tuertu, duque de Suabia, y de la güelfa Judith de Baviera, fía del duque Enrique'l Negru de Baviera y Wulfhilda de Saxonia, Federicu yera herederu de les dos families nobles enemigues qu'apoderaben el Sacru Imperiu na dómina. Tres la muerte del so padre en 1147, convertir nel so socesor como duque de Suabia col nome de Federicu III. Barbarroxa siguió la política del so padre, concentrándose nos asuntos internos del ducáu, mientres el so tíu Conrado III dedicar a caltener y aumentar el so poder como rei. Mientres los discutinios sobre derechos ente Conrado y los Güelfos, paez ser que Federicu caltuvo una posición neutral o inclusive qu'intervieno pa protexer a los güelfos de Conrado.
Los primeros años
Les circunstancies de la eleición de rei Tres la súbita muerte de Conrado III el 15 de febreru de 1152 en Bamberg, Barbarroxa foi escoyíu rei d'Alemaña los 4 de marzu de 1152 en Frankfurt del Main y coronáu na capiya del palaciu real d'Aquisgrán, que correspuende al actual edificiu de la catedral, pol arzobispu de Colonia Arnoldo II de Wied el 9 de marzu.
Esta inusitada rapidez namái s'esplica si tener en cuenta que Conrado III lo entamara tou con anterioridá, en preparación al so viaxe a Roma pa ser coronáu emperador. Pero los preparativos fueren fechos pal so propiu fíu y non pa Barbarroxa, un procedimientu que yera habitual p'asegurar la continuidá dinástica debíu al peligru que representaba un viaxe llargu. Según un testimoniu escritu d'Otón de Freising que llegó a los nuesos díes, Conrado camudó d'opinión y finalmente decidió, poniendo'l bien común percima de los derechos dinásticos, proponer pa la eleición a rei al so sobrín Federicu en cuenta del so propiu fíu. Paez ser que tarrecía qu'una rexencia del so fíu de 8 años, vistu'l conflictu esistente con Enrique'l Lleón, nun traxera la deseyada paz. Ye dudosu que les esplicaciones d'Otón de Freising seyan ciertes: Freising escribió'l so rellatu sobre les circunstancies de la eleición cinco años dempués de la coronación de Barbarroxa, cuando ésti yá taba firmemente asitiáu nel tronu. Ye más probable que Federicu de Suabia supiera axuntar los sofitos de los distintos —y de cutiu enemistados— partíos a base de diplomacia. Hai informes de diverses xuntes ente Federicu y los grandes del reinu mientres el tiempu en que'l tronu permaneció vacante, y ye posible que mientres eses conversaciones prometiera cargos y tierres y ganara votos pa la so causa. Ente otros, el so primu Güelfo VI consiguió, tres la entronización de Barbarroxa, un ducáu y el títulu de diversos señoríos n'Italia (Spoleto, Toscana y les islles Cerdeña y Córcega). Enrique'l Lleón llogró Baviera un pocu más tarde, en 1156, como pagu pol so votu. Baviera, que fuera naguada por Enrique mientres llargu tiempu, fuera arrampuñada a la casa de Bamberg na Dieta de Goslar de 1154. Enrique II Jasomirgott, que fuera nomáu duque de Baviera por ser mediohermanu de Conrado III, foi desquitáu pola perda. Antes de la entrega de Baviera a Enrique'l Lleón, dixebróse la marca oriental y convirtióse nel Ducáu d'Austria, que foi apurríu a Enrique II Jasomirgott. Enrique III Jasomirgott convertíase asina de nuevu en duque y nun yera vasallu de Baviera. Amás consiguió dellos derechos especiales (vease más embaxo en Desarrollu y cambeos estructurales nel reinu). El duque Ladislao de Bohemia foi nomáu rei de Bohemia n'anticipación a los sos servicios. A Bertold IV de Zähringen confirmóse-y la representación del rei en Borgoña y la promesa de derechos nel Jura.
Amás, con toa probabilidá, los príncipes eleutores vieron en Barbarroxa un candidatu que, al traviés del parentescu con Güelfos y Hohenstaufen, consiguiría apangar dambes cases en conflictu. Per parte de madre yera güelfo, yá que la so madre Judith yera fía d'Enrique'l Negru, duque de Baviera, y hermana de Güelfo VII; per parte de padre yera Hohenstaufen, sobrín de Conrado III, primu d'Enrique II Jasomirgott y d'Otón de Freising. D'ende qu'Otón de Freising llamar "lapis angularis" o piedra angular.
Del anunciu de la eleición escritu por Wibald, abá de Stablo-Malmedy y Corvey, pal papa Eugenio III, puede llograse el programa de Barbarroxa: el so principal oxetivu yera la restitución de los privilexos de la Ilesia y la dignidá del Imperiu (honor imperii y sacrum imperium). Pero nun se trata d'un pensamientu nuevu. Pasaxes del anunciu de la eleición de Conrado III son cuasi idénticos y la tema tamién apaez nun escritu recordatoriu del papa de xineru de 1152.
Primeros pasos na política imperial Primeramente, Federicu concéntrase na pacificación del Imperiu y apostró a segundu planu la candidatura a la corona del Imperiu. La primera dieta imperial realizar dempués de la Pascua de 1152 en Dortmund, a la qu'asistieron l'arzobispu de Colonia, Arnold II, el duque de Saxonia Enrique'l Lleón, el duque Güelfo VI y Albrecht l'Osu. El rei presentar per primer vegada como señor na parte saxona del Imperiu. Una segunda dieta tuvo llugar en xunu del mesmu añu en Merseburg. Nésta aldericó'l conflictu ente l'arzobispu de Bremen, Hartwich, y Enrique el Lleón, nel que se trataba del derechu a la creación d'obispaos na mariña báltica. Nun foi hasta la dieta de Goslar de 1154 cuando s'alcordó definitivamente qu'Enrique podía fundar obispaos nel so señoríu. En Merseburg, Barbarroxa tamién decidió la disputa sobre la socesión al tronu de Dinamarca a favor de Svend III y contra Knut, que taba aliáu colos Güelfos. El problema más importante de la política real, el conflictu ente Enrique'l Lleón y Enrique Jasomirgott pol ducáu de Baviera, foi tratáu, pero nun foi solucionáu. Asina s'esvió la espansión de los Güelfos escontra'l norte.
A Merseburg siguió Ratisbona como siguiente estación de la xira inicial. Ellí Federicu recibió l'homenaxe de la nobleza bávara y llamó a la llucha contra Hungría, a lo que se negaron los príncipes. Probablemente'l rei quería al traviés d'esti movimientu descargar a los Babenberg na so llucha contra los Güelfos en Baviera.
Preparación pa la coronación d'emperador N'ochobre de 1152, na dieta de Wurzburgu, Barbarroxa afitó la fecha del so viaxe a Roma pa la seronda de 1154. Esta fecha tan tardía esplícase davezu porque Barbarroxa quería solucionar la querella ente los Babenberg y los Güelfos. En dando a conocer la fecha del so viaxe a Roma, empezaron les negociaciones ente Federicu y la Curia Romana p'afitar les condiciones pa la coronación. El resultáu foi'l Tratáu de Constanza, llamáu asina por cuenta de que Barbarroxa xuró'l documentu en marzu de 1153 na ciudá de Constanza. Nel tratáu, Barbarroxa prometía someter a Roma y apurrir la ciudá al papa, amás de nun roblar trataos de paz colos romanos o los normandos, restablecer y asegurar pal papa la soberanía sobre la Ilesia y enfrentase a les ambiciones de Bizanciu n'Italia. Pela so parte, el papa prometió coronar a Federicu como emperador y sofitalo nel so exerciciu del poder, condergar al destierru a los elementos subversivos y participar na espulsión de los bizantinos d'Italia. El tratáu tenía como fondu'l peligru de que los territorios del sur d'Italia pasaren como heriedu a Bizanciu, lo que creara una cabeza de ponte del Imperiu bizantín na Península Itálica. Dientro de les negociaciones, Federicu I consiguió amás que'l papa camudara'l arzobispu de Mainz y los obispos de Minden, Hildesheim y Eichstätt, que yeren cercanos al partíu güelfo, por otros más del so gustu.
En setiembre de 1153, Barbarroxa, a pesar de les condiciones del tratáu de Constanza, volvió a entamar les negociaciones con Bizanciu, que databen de la dómina de Conrado III. El rei ufiertar a casase con una princesa bizantina. Les negociaciones paralizáronse nel intre. El 9 de mayu de 1154, Anselmo de Havelberg viaxó a Bizanciu pa salvar la posible alianza. Sicasí, tornó como llueu a mediaos de 1155, polo que Barbarroxa inda nun tenía clara la política bizantina cuando empezó'l viaxe a Roma.
En xunu de 1154 Federicu I convocó una dieta en Goslar. Enrique'l Lleón consiguió mientres la xunta'l derechu a investir obispos en territorios del Bálticu. Tamién na cuestión del ducáu de Baviera, Barbarroxa decidió a favor d'Enrique, anque ensin solucionar definitivamente'l conflictu.
El primer viaxe a Roma right|200px|thumb|Escudu de los emperadores de la casa de Hohenstaufen N'ochobre de 1154 l'exércitu poner en marcha escontra Roma. La situación nel sur d'Italia camudara: Rogelio II de Sicilia morriera en febreru y el so fíu Guillermu I de Sicilia nun yera reconocíu pol papa Adriano IV, a pesar de lo cual, Guillermu I siguía axustando cola curia romana. Adriano tarrecía una invasión bizantina del sur d'Italia y aportunaba a Federicu col tratáu de Constanza, al empar que'l so enfrentamientu col senáu de la ciudá de Roma empeorara. Federicu y Adriano atopar per primer vegada en Sutri, onde'l rei alemán negar a realizar el tradicional actu d'humildación que s'efeutuaba al atopase col papa, actu que consistía en llevar les riendes del caballu mientres el papa acaballaba. Pero paez qu'esti conflictu foi superáu aína. Mientres el camín común a Roma, el rei y el papa recibieron una comisión del senáu de Roma qu'esixía la reconocencia de la nueva constitución, el pagu de 5000 llibres d'oru y amás pretendía que'l futuru emperador fuera coronáu pela ciudá de Roma. Estes esixencies fueron refugaes decididamente por Federicu. Como respuesta, la ciudá de Roma, que s'atopaba fuera del Vaticanu, cerró les sos puertes al rei y al papa.
El 18 de xunu de 1155, Adriano IV coronó a Barbarroxa emperador del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu na basílica de San Pedru. Darréu dempués de la coronación, el pueblu de la ciudá de Roma llevantar n'armes, pretendiendo prindar al papa. Hasta la nueche les tropes imperial y papal llucharon contra los romanos. Tres la vuelta del aselu, Barbarroxa nun cumplió col tratáu de Constanza nin devolvió'l poder sobre la ciudá al papa. Tampoco hubo ataque contra los normandos de Sicilia, a pesar de qu'unviaos bizantinos, que contactaren Federicu I en Ancona pa tratar sobre'l matrimoniu y una alianza, tamién esixeren un ataque a Sicilia. Los príncipes qu'acompañaben al emperador negar a participar nun ataque. Toa otra negociación con Bizanciu paez fracasar, una y bones l'Emperador d'Oriente tomó contautu colos rebeldes de Puglia y escaeció les conversaciones con Federicu I.