Dwight David «Ike» Eisenhower foi un militar y políticu d'Estaos Xuníos, qu'aportó a ser el trentenu cuartu presidente del país.
Enantes, nel cursu de la Segunda Guerra Mundial, foi'l comandante supremu de les tropes de los Aliaos nel Frente Occidental del Teatru Européu na Segunda Guerra Mundial, ostentando'l rangu de xeneral d'Exércitu (o xeneral de cinco estrelles), siendo l'organizador del desembarcu de Normandía en 1944, según del desembarcu nel norte d'África en 1942. Tamién foi presidente de la Universidá de Columbia dende 1948 hasta 1952.
Como presidente de los Estaos Xuníos impulsó'l desenvolvimientu del sistema d'autopistes nel so país, tomando como referencia'l sistema alemán de los años 1930. Nel ámbitu social promovió lleis qu'ayudaron a menguar la segregación racial.
La so política esterior basar na Doctrina de Represalies Masives, tamién conocida como Doctrina Eisenhower. Esta doctrina, implementada xunto a John Foster Dulles ya inscrita nel contestu de la Guerra Fría, ponía l'énfasis nel usu disuasivo de les armes nucleares y na intervención en cualquier conflictu en cualesquier parte del mundu onde se reparara la influencia soviética.
Foi'l primer presidente de los Estaos Xuníos que visitó España en 1959, mientres el réxime del xeneral Francisco Franco, quien yera un activu aliáu pola so política anticomunista.
Oríxenes familiares y formación David Dwight Eisenhower (l'apellíu orixinal alemán ye «Eisenhauer») nació na ciudá de Denison, nel estáu de Texas, el 14 d'ochobre de 1890. Eisenhower foi'l terceru de los trés fíos del matrimoniu formáu por Jacob David Eisenhower y Ida Elizabeth Stover. Los sos oríxenes familiares topar n'Alemaña, más concretamente en Karlsbrunn, nel Sarre, yá que'l so antepasáu Hans Nicolas Eisenhauer y la so familia emigraron dende ellí en 1741 escontra Lancaster, nel estáu de Pennsylvania. La so familia establecióse darréu n'Abilene, Kansas, en 1892. En 1895 la so madre llegó a formar parte de los Testigos de Xehová, habilitando la casa familiar como llugar de xuntes de los Testigos de Xehová ente 1896 y 1915. thumb|left|250px|Dwight D. Eisenhower, vistíu d'uniforme, xunto a la so esposa Mamie Eisenhower. Anque'l so nome yera David Dwight, la familia y amigos llamábenlu a cencielles Dwight. Más palantre, camudó l'orde de los sos nomes de pila (según el personal de la Biblioteca y el Muséu de Eisenhower, el cambéu de nome producióse más tarde, cuando se matriculó na Academia Militar de West Point). Eisenhower graduar na High School de Abilene en 1909.
Ingresu na Academia Militar En 1911 Eisenhower ingresó na Academia Militar de West Point. Con esi motivu, al paecer, relaxóse la so vinculación colos Testigos de Xehová, que nun son favorables al usu de les armes.
Carrera militar En 1915 salió llicenciáu de l'Academia Militar de West Point, col grau de teniente d'infantería, pasando a ocupar los sos primeros destinos como militar de carrera. En 1917 participa como teniente na espedición punitiva p'atrapar a Pancho Villa, quien yera buscáu per Estaos Xuníos por atacar el pueblu de Columbus.
Primer Guerra Mundial Mientres la Primer Guerra Mundial, na que Estaos Xuníos incorporar a los aliaos en 1917, nes últimes fases de la guerra, Eisenhower encargar del ensayamientu de les tropes reclutadas pa la so unviada al Frente Occidental, ensin llegar pos a adquirir esperiencia real de combate, anque algamó'l grau de mayor pal final de la guerra.
Estáu Mayor Acabada la guerra, y n'ampliando los estudios efectuaos na Academia Militar, foi destináu al Estáu Mayor del Exércitu, onde permanecería la mayor parte de la so carrera, hasta 1935. La presencia n'oficines de planificación marcaría la so carrera posterior, encarada a la planificación d'operaciones militares.
Filipines En 1935, Eisenhower acompaña a Douglas MacArthur a les Filipines, onde sirvi como asistente militar del Gobiernu Filipín. Mientres la so estancia nes Filipines apriende a volar, anque nunca foi calificáu como piloto militar.
Segunda Guerra Mundial Cuando'l 7 d'avientu de 1941 los xaponeses llanzaron el so ataque de Pearl Harbor, Estaos Xuníos entró na Segunda Guerra Mundial, formando parte de los Aliaos, Dwight Eisenhower yá xubiera a xeneral, y foi unviáu a principios de 1942 a Londres pa empecipiar contactos col Exércitu británicu col fin d'entamar un segundu frente n'Europa pa lluchar contra l'Alemaña nazi, lo que taba reclamando la Xunión Soviética p'amenorgar la presión qu'exercía la Wehrmacht sobre'l Exércitu Coloráu.
África del norte
300px|thumb|Operación Torch: tropes del Exércitu de los Estaos Xuníos desembarquen na sablera de Arzeu, mui cerca d'Orán, n'Arxelia. Finalmente, sentáronse les bases pa un desembarcu conxuntu de británicos y norteamericanos nel norte d'África, la llamada Operación Torch. Pa la planificación definitiva de la complexa operación, Eisenhower instaló'l so cuartel xeneral nel puntu más cercanu posible, na base naval británica de Xibraltar, dende onde empecipió discretos contactos coles autoridaes de la Francia de Vichy en Marruecos, Arxelia y Tunicia pa llograr l'ésitu del desembarcu, contactos que llegaron a efectuase col almirante François Darlan, unu de los líderes del Gobiernu de Vichy (y que'l día del desembarcu topábase presente en Arxel), y con Henri Giraud, en quien norteamericanos y británicos víen una posible alternativa a la Francia Llibre del xeneral Charles de Gaulle,(Beevor 2003:20) según con Alphonse Juin, xefe de les tropes de Vichy na zona. Los contactos fueron llevaos a cabu por Robert Murphy, representante personal del presidente Franklin D. Roosevelt.
Tres l'ésitu del desembarcu, executáu'l 8 de payares de 1942, Eisenhower foi puestu al mandu de toles tropes de los Aliaos na Campaña n'África del Norte, quedándo-y subordináu'l xeneral británicu Bernard Montgomery, con quien tuvo delles fregadures, debíu al enfotu de protagonismu de Montgomery.
Debíu al cargu qu'ocupaba, empezó a ocupase de diversos aspeutos políticos, intentando nun primer momentu caltener alloñaos del norte d'África a los partidarios de De Gaulle, con quien el anglosaxones yá tuvieren delles fregadures. Sicasí, tres l'asesinatu en Arxel del almirante Darlan el 24 d'avientu de 1942 cometíu pol mozu gaullista Fernand Bonnier de La Chapelle,(Beevor 2003:21) sumieron esos problemes políticos, reconociendo los franceses d'África como xefe a De Gaulle, colo que Eisenhower pudo ocupase en planificación del siguiente pasu militar, la campaña de Túnez, llugar a onde retirárase el Afrika Korps del mariscal Erwin Rommel, que recibiera mentanto importantes refuerzos.
A pesar del mal entamu de la campaña, cola derrota sufrida pol II Cuerpu d'Exércitu d'Estaos Xuníos nel pasu de Kasserine el 16 de febreru de 1943, Eisenhower, que reclamara al xeneral George Patton por qu'asumiera el mandu del II Cuerpu tres la derrota nel pasu de Kasserine, llogró la capitulación de les tropes del Exa n'África'l 13 de mayu de 1943.
Campaña d'Italia
Sicilia
thumb|300px|El desembarcu de los Aliaos en Gela, mientres la Operación Husky. Pal regresu a Europa de les tropes de los Aliaos, escoyóse la zona de Sicilia, qu'ufiertaba clares ventayes: atacar a Italia, el miembru más débil de l'alianza nazi-fascista, nel so propiu territoriu, cerca de les bases establecíes polos Aliaos nel norte d'África acabante conquistar, y dábase un pasu definitivu pal control del mar Mediterraneu, espulsando d'él a los alemanes. Yera amás una bona oportunidá pa probar les capacidaes de los Aliaos pa llevar a cabu una operación militar de gran valumbu, cola vista puesta nel futuru.
Eisenhower decidió que la Operación Husky, nome que recibió la invasión, fora llevada a cabu conxuntamente por tropes britániques y d'Estaos Xuníos, pa lo que se creó un Grupu d'exércitos, el 15º Grupu d'Exércitos, a que'l so frente poner al mariscal británicu Harold Alexander, que taría formáu pol 7º Exércitu d'Estaos Xuníos, mandáu por George Patton, y el 8º Exércitu británicu, al mandu de Bernard Montgomery. Pela so parte, l'Exa cuntaba con tropes italianes, el 6º Exércitu, al mandu del xeneral italianu Alfredo Guzzoni, pero tamién col 14º Exércitu alemán al mandu del xeneral Albert Kesselring, tando nominalmente al mandu de toles tropes de la Exa na islla l'italianu Guzzoni.
Per otra parte, col fin d'amenorgar el costu en vides humanes de la operación, empecipiáronse discretos contactos cola Mafia, al traviés de Lucky Luciano, quien coles mesmes se topaba encarceláu en Nueva York. Los contactos fructificaron, debíu amás a que'l Fascismu amosara la so radical voluntá d'acabar cola Mafia.
Finalmente, el 10 de xunetu de 1943, con un importante esplegue aereu y naval, efectuáronse los desembarcos previstos, empecipiándose una carrera ente xefes de los dos exércitos Aliaos por ver quién llegaba enantes a Messina dando per acabada la campaña. Patton resultó vencedor nesta llucha personal con Montgomery, entrando en Mesina el 17 d'agostu.
Con tomar de Sicilia quedaba estenáu'l camín pa siguir la meyora, agora al traviés d'un desembarcu na península italiana.
Italia thumb|300px|Mapa de les operaciones d'invasión d'Italia en 1943, según la planificación efectuada por Eisenhower. Siempres dende'l so cuartel xeneral, qu'instalara en Arxel, Dwight D. Eisenhower empecipió pos la planificación del siguiente pasu, la invasión d'Italia, col oxetivu puestu n'estremar a Italia de la guerra, provocando la cayida del réxime fascista de Benito Mussolini. Sicasí, les circunstancies bastiáronse debíu al fechu de que Mussolini foi desaposiáu por una mayoría de los miembros del Gran Conseyu Fascista, el máximu órganu del Partíu Nacional Fascista italianu, nuna operación urdida pol rei Víctor Manuel III, dempués de lo que empecipiáronse conversaciones secretes en Lisboa con vistes a la firma d'un armisticiu, a solicitú de los italianos.
Les conversaciones acabaron per desaguar na firma del armisticiu de Cassabile, pol cual Italia abandonaba la so alianza col Tercer Reich, anque los italianos rogaron que la firma del armisticiu permaneciera de callao hasta'l desembarcu n'Italia de les tropes de los Aliaos. En relleno de los alcuerdos apautaos, el 3 de setiembre de 1943 los Aliaos cruciaron dende Sicilia'l estrechu de Messina, ocupando ensin escesiva oposición italiana'l puertu de Messina. Trátase d'una estratexa por demás conservadora, una y bones les circunstancies posiblemente dexaren el desembarcu en dalgún llugar más al norte, colo que la campaña d'Italia que tuvo llugar de siguío fuera muncho menos lenta.
Sía que non, los acontecimientos n'Italia bastiáronse. Per un sitiu, Mussolini foi lliberáu polos alemanes del confinamientu a que s'atopaba sometíu, formando la llamada República Social Italiana, que siguía collaborando cola Alemaña nazi. Por otru, el mariscal Pietro Badoglio, anque calteníu aparte polos Aliaos, intentó entamar un Exércitu italianu que lluchara xunto coles tropes de los Aliaos. Finalmente, avanzóse amodo escontra'l norte, tan amodo que n'avientu los Aliaos viéronse frenaos unos 100 km al sur de Roma poles defenses apresuradamente preparaes polos alemanes na Llinia Gustav.
Desembarcu en Normandía thumb|300px|El xeneral Eisenhower dando instrucciones el 5 de xunu de 1944 a paracaidistes d'Estaos Xuníos del 502º Reximientu Paracaidista (101ª División Aerotresportada) a puntu de participar nel Día D saltando en Normandía esa mesma nueche.
El 28 de payares de 1943 empecipiar en Teḥrán (Persia) la llamada Conferencia de Teḥrán, celebrada con asistencia de los trés principales líderes políticos de los Aliaos: Churchill polos británicos, Roosevelt polos norteamericanos y Stalin polos soviéticos. Ente los varios alcuerdos tomaos na mesma, destacaba'l de l'apertura d'un segundu frente n'Europa, que tendría d'añader al yá esistente n'Italia y al Frente Oriental, a pidimientu de Stalin, una y bones l'Exércitu Coloráu taba llevando'l pesu de la llucha n'Europa contra la Wehrmacht.