El golf ye un deporte de precisión, que'l so oxetivu ye introducir una bola nos fuexos que tán distribuyíos nel campu col menor númberu de golpes, utilizando pa cada tipu de golpe unu d'ente un conxuntu de palos llixeramente distintos ente sigo, una y bones la cabeza del palu tien graos distintos, al igual que les banielles tienen llargores distintos. A menor númberu de graos, mayor llargor de la baniella y polo tanto más distancia. A lo más pueden llevase 14 palos. Al que practica'l golf denominar golfista.
En 1744, fundóse la primer asociación de xugadores n'Escocia, y en 1745, tamién en Gran Bretaña, creóse la primer reglamentación del golf. Les primeres asociaciones de golf fueron la Honourable Company of Edinburgh Golfers (1744) y The Royal and Ancient Golf Club of St Andrews (1754).
Créese que'l xuegu de golf modernu aniciar n'Escocia nel sieglu XV. Esti deporte formó parte del programa Olímpicu dos veces: nos Xuegos de París 1900 y dempués en St. Louis 1904, onde solo se realizaron competiciones masculines y Estaos Xuníos y Canadá fueron los únicos participantes. Nos Xuegos de Rio 2016, dempués de 112 años ausente, el golf volvió a los Xuegos Olímpicos.
Campu de xuegu El golf prauticar nun campu o cancha de yerba natural al campu. A diferencia de munchos deportes, el golf nun tien una superficie de xuegu estandarizada. Un campu de golf ocupa una superficie amplia y compónse, xeneralmente, de 9 o 18 percorríos parciales. La mayoría de los campos son de 18 fuexos (nel artículu Old Course de St Andrews rellátase cómo se llegó a esta cifra). A la fin de cada unu d'estos percorríos hai un fuexu na superficie onde s'hai d'introducir la bola col menor númberu posible de golpes; por estensión, cada unu de los percorríos parciales denominar tamién fuexu. L'orde de percorríu de los fuexos na cancha da nome a cada unu d'ellos: fuexu 1, fuexu 2, etc. hasta'l fuexu 9 o fuexu 18 según el casu. En dellos campos de golf, a los fuexos dánse-yos tamién otros nomes conmemorativos, comerciales o tomaos de dalguna de les sos carauterístiques: la so dificultá, el so diseñu, nomes de flores, etc.
Pa xugar un percorríu de golf, va haber que completar 18 fuexos nun orde establecíu. thumb|200px|1 = llugar de salida 2 = torga d'agua frontero 3 = aspru 4 = fora de llendes 5 = búnker d'arena 6 = torga d'agua 7 = cai 8 = verde 9 = bandera 10 = fuexu Como referencia, los campos de golf estremar en dos categoríes principales: Campu profesional: según les normes de USGA (United States Golf Association) ye aquel onde la suma de les distancies totales de los 18 fuexos —midiendo éstes dende la salida de les marques negres de los tees de salida— devasen les 7000 yardes (6400,80 metros). Campu turístico-executivu: son los que nun devasen les 7000 yardes (6400,80 metros).
Salíes Pa empezar cada fuexu, los xugadores asitiar nuna superficie pequeña, horizontal y cola yerba bien corta denomada llugar de salida (n'inglés: tee o tee box), dende onde se da'l primer golpe de cada fuexu o inclusive podría dase el segundu en casu de que se mandara la bola fuera de llendes y téngase que repitir el segundu golpe dende'l tee de salida (consideráu'l tercer golpe, yá que s'amiesta un golpe como penalidá). Nél tán asitiaes pareyes de barres, que delimitan la distancia hasta la cual puede asitiase la bola pa empezar a xugar el fuexu. N'orde decreciente de distancia hasta'l fuexu, hai un par de barres blanques, otres marielles, otres azules y otres coloraes. Salen de barres coloraes los señores y los neños, y de les marielles los caballeros. Les azules son pelo normal la salida de señores profesionales, y les blanques, de caballeros profesionales. En cada campu, puede decidise variar puntualmente estos criterios por motivos diversos.
El tee de salida recibe esi nome n'alusión al pequeñu soporte llamáu tee n'inglés (pronúnciese ti) que se clava na tierra y sobre el cual ponse la bola, utilizáu puramente pa esti primer golpe de cada fuexu. La bola asitiada enriba del tee tópase, por tanto, a cierta distancia del suelu,http://www.hoyocero.com.ar/Tee%20IA.htm lo cual facilita'l dar un bon golpe y algamar mayores distancies, siendo menos probable que'l palu raspie la yerba. L'altor del verde equí suel ser de 5 a 10mm. Los greenkeepers encargar de camudar dacuando la posición de les barres por que la superficie de salida nun s'estropie siempres nel mesmu llugar. Esto implica que la distancia ente la salida y el fuexu puede variar en dellos metros.
Fairway o cai thumb|250px|Vista área del Golfplatz Wittenbeck en Mecklemburgu, Alemaña.
El percorríu ente'l tee de salida y la zona onde ta'l furacu, que puede ser rectu o angulado escontra un llau (dogleg n'inglés), consta de dos tipos de superficies: la cai (fairway n'inglés) ye una zona de yerba bien cortada (con un altor de 8 a 12mm), onde los xugadores pueden cutir la bola con más facilidá, y el rough o aspru, una superficie menos curiada de camín, que ye de yerba más alto, de cutiu a cencielles natural. Los xugadores intenten de normal que la so bola non vaya nunca al rough, por que'l golpe siguiente a la bola seya más fácil. Amás, el diseñu de los percorríos cunta davezu con que la bola repose nel fairway, de manera que'l siguiente golpe pueda algamar el so oxetivu ensin dificultaes añadíes. Al cutir la bola, prodúcense de cutiu cortes de verde, llamaos chuletes (divots n'inglés), que'l xugador hai de reparar volviendo asitiales nel so sitiu.
Pa enzancar el xuegu, nos fairways —sobre manera, alredor de los greens— atópense distintos tipos de torgues o trampes: furacos de sable o de yerba y torgues d'agua. Los furacos de sable o de yerba denominar búnker y la so fondura ye bien variable; les torgues más habituales son los de sable. Les torgues d'agua, llamaos n'inglés water hazard, pueden ser llagos o regatas. Son menos numberosos que los de sable y nun suelen tar presentes en tolos fuexos d'un percorríu. Los márxenes d'una torga d'agua señalar con estaques marielles si la torga ye frontera y con estaques coloraes si ye llateral. Nos campos modernos o de nueva construcción, la vexetación ye usada tamién como "torga natural". Asina, los árboles asitiaos estratéxicamente, inclusive nel centru de la cai, añaden dificultá al fuexu.
N'ocasiones, el campu de xuegu dientro d'un fairway ta delimitado en ciertos puntos, y nesi casu la llinia fora de llendes marcar con estaques blanques.
La dificultá d'un fuexu midir según una variedá de factores: el númberu y la posición de les trampes, l'allugamientu de los árboles, la rimada, el llargor ente la salida y el green, la dificultá del aspru, la proporción ente superficie de cai y superficie d'aspru, la visibilidá del "green" dende ángulos diversos, la horizontalidá de la superficie del "green", etc.
Green thumb|250px|Green con dos búnkeres (torgues de sable). Puede vese la bandera col estil dientro del fuexu. El fuexu ta asitiáu nel verde o green, una zona delimitada d'unos 550 m² en permediu, na que'l terrén ta perbién allisáu y la yerba ye fina y bien curtia, de 2,5 a 3,2 mm d'altor. Les ondulaciones de la superficie introducíes arremente enzanquen considerablemente la "llectura" del green p'afayar ónde tán les cayíes (n'inglés breaks) o pendientes, dacuando apenes perceptibles, qu'inflúin notablemente na rodadura de la bola.
La posición del fuexu (que tien un diámetru de 108 mm y a lo menos 100 mm de fonduraFederación Española de Golf, Regles de golf, Seición II, definiciones) puede variar dientro del verde. Por que los xugadores puedan saber dende lloñe ónde ta asitiáu'l fuexu, ésti tien asitiada nel so interior una bandera col estil finu, que mide aproximadamente 2 m d'altor. Los greens tienen dos zones principales: l'área pa bandera y l'área ensin bandera. Les árees ensin bandera son aquelles onde'l fuexu nun puede asitiase por arreglos o porque les rimaes de xuegu entepasen el 3 %; amás, nun puede asitiase el fuexu a una distancia de la vera del green que seya menor a la distancia del estil de la bandera.
Puesto que el green ye una de les partes más sensibles y cares del campu de golf, por cuenta de que'l verde tien de ser curtiu y de un altor uniforme, los golfistes han de reparar con un preséu especial (arreglapiques) los daños causaos (piques) pol impautu de la bola sobre'l verde por que nun interfieran na rodadura de les boles.
El swing thumb|El swing. Según los espertos, al efectuar el swing (pendilexu o oscilación n'español) han de movese y coordinase 124 músculos (d'un total de 424). Por ello ye conveniente faer exercicios de calentamientu antes del xuegu: estiramientu llateral y de costielles, de costazos y bíceps, de muñeques y antebrazos, de tendones de la corval, etc.
El xugador tien d'asitiase argutu pero relaxáu ante la bola, asitiada nun puntu al centru de los pies, de cuenta que la exa de los costazos seya paralelu a la direición del golpe. Los brazos y el palu han de formar una Y. Los güeyos tienen de mirar fijamente la parte posterior de la bola. La manzorga suxeta'l palu y la derecha alcuéntrase debaxo de la otra, polo que'l costazu derechu asitiar por debaxo del esquierdu.
El swing empecípiase xirando amodo'l cuerpu (backswing) escontra la derecha (pa un diestru) y echando escontra tras el costazu derechu por que'l palu xuba hasta algamar una posición horizontal o paralela al suelu. La pierna izquierda se flexiona llixeramente ensin llevantar el talón. El 60% del pesu va recayer nel pie derechu.
Una vegada terminada la xubida del palu, el cuerpu empieza'l xiru inversu escontra baxo (downswing) espurriendo los brazos y les muñeques per delantre del bustu. El palu va baxase aumentando pasu ente pasu la velocidá del movimientu hasta algamar la máxima nel momentu del impautu. El talón esquierdu vuelve sofitase firmemente sobre'l suelu, colo que la mayor parte del pesu recái agora na pierna esquierda. La cabeza caltién sobre la bola hasta que'l costazu derechu (si'l xugador ye diestru) obliga a xirala. El cuerpu sigue xirando hasta que la cara del xugador mire escontra l'oxetivu del golpe. Pa un bon swing ye fundamental caltener siempres l'equilibriu del cuerpu.
Na fase final del swing, el pie derechu sofítase sobre la punta de los deos y el palu sigue'l movimientu natural del viráu hasta que quede perpendicular a la columna vertebral y paralelu al suelu.
Los tiros El primer tiru col que s'empecipia un fuexu dar dende'l tee de salida. Si'l fuexu ye llargu (par 4 o par 5), el primer golpe suelse dar con una madera, de normal la madera llamada driver n'inglés, que ye'l palu col que mayor distancia puede algamar. Pa los otros tiros pueden emplegase les maderes (n'inglés woods 3, 4 o 5) o bien los fierros (n'inglés irons, d'ordinariu a partir del 3 o 4) según les condiciones del terrén. Si'l fuexu ye curtiu (par 3), va tomase un fierro fayadizu.
El approach (acercamientu n'español) ye'l golpe que los xugadores dan pa dexar la bola dientro del verde (y preferiblemente metela nel fuexu) dende les zones aledañas a ésti. Xeneralmente úsase'l pitching wedge (PW) o'l sand wedge (SW), que al ser los palos de mayor enclín (wedge significa cuña), faen que la bola ruede menos y el tiru seya más precisu.
El putt ye'l tiru que se-y da a la bola col palu llamáu putter, pronúnciese 'pater', nuna seición de la cancha denomada verde o green, onde'l verde ye curtiu y ye tamién onde s'atopa'l fuexu. Nesti golpe la bola rueda y nun se llevanta del suelu; por eso ye esencial calcular el posible cayente del terrén. Ye'l tiru qu'esixe mayor precisión y dizse que ye'l más importante.
Como se dixo antes, el primer golpe ye siempres fuerte p'averase tolo posible al fuexu. Los golpes siguientes van efectuar cola bola tal como repose.
Llargores de los fairways