thumb|300px|Evolución de les posesiones cartaxineses nel intre de les guerres púniques
Conocer col nome de les guerres púniques a los trés conflictos armaos qu'enfrentaron ente los años 264 e.C. y 146 e.C. a los dos principales potencies del Mediterraneu occidental de la dómina: Roma y Cartago.Memories d'una campaña, JL Amezcua- 1924 - Tall. Gráf. de la Nación Reciben el so nome del etnónimo llatín Pūnicī usáu polos romanos pa referise a los cartaxineses y a los sos ancestros fenicios (de les formes más antigües lat. arc. Poenicī < gr. Phoinicoi). Pela so parte, los cartaxineses llamaron a estos conflictos «guerres romanes».llingua+espa%C3%B1fola%22+&ots=AGEaGQFXc4&sig=THbEZI-jrV3eOYJRXAoFSVZyx_Y#PPA2,M1 Poinicoi; nome que recibió'l conflictu.
Nel españíu del conflictu influyó de gran manera l'anexón per parte de Roma de la Magna Grecia, nel sur de la península itálica, pero la causa principal del enfrentamientu ente dambes foi'l conflictu d'intereses ente les colonies de Cartago y la espansión de la República de Roma. El primer choque producir na islla de Sicilia, parcialmente so control cartaxinés. De primeres de la primer guerra púnica, Cartago yera'l poder dominante nel mar Mediterraneu occidental, pos controlaba un estensu imperiu marítimu, ente que Roma yera'l poder emerxente nel centru de la península itálica. A la fin de la tercer guerra púnica, y dempués de décades de conflictu, Roma conquistó toles posesiones cartaxineses y afaró la ciudá de Cartago, la so capital, colo que la faición cartaxinesa sumió de la historia.
Roma convirtióse asina nel estáu más poderosu del Mediterraneu occidental, lo que sumáu a la fin de les guerres macedoniesLlibráronse coles mesmes que les púniques y la derrota del emperador seléucida Antíoco III Megas na guerra romanu-siriaTratáu de Apamea, 188 e.C. nel Mediterraneu oriental, convirtió a la República romana nel poder dominante nel Mediterraneu. La derrota aplastante de Cartago supunxo un puntu d'inflexón que provocó que la conocencia de les antigües civilizaciones mediterránees pasara al mundu modernu al traviés d'Europa en llugar d'África.
Historia Tres l'anexón per parte de Roma de la Magna Grecia, asocedida a principios del sieglu III e.C., la rivalidá ente Roma y Cartago pol dominiu del Mediterraneu occidental amontóse.
Los principios del conflictu remontar al momentu nel que la ciudá de Messina, orixinariamente griega pero en poder de los oscos, foi atacada por Hierón II de Siracusa. Los griegos de Sicilia aguantar a emprestar ayuda, polo que los oscos decidieron solicitar auxiliu a Roma. Los cartaxineses sofitaron pela so parte a Hierón, abarganando de manera conxunta l'enclave de Messina. Finalmente, Roma repelió el sitiu, lo que supunxo qu'Hierón arrenunciara, rompiendo la so alianza con Cartago y axustando con Roma. El final d'esti conflictu local non yá nun punxo fin a la llucha ente les dos potencies, sinón que sirvió pal so recrudecimiento.
La base cartaxinesa d'Agrigentum foi tomada por Roma nel añu 261 e.C. y nel añu 260 e.C. vencieron a los cartaginenses en Mylae.Historia de Les guerres púniques.
Los romanos llograren crear una poderosa flota que-yos confirió supremacía naval. Sicasí, Roma sufrió una importante derrota cuando atacaron Cartago en forma direuta. En venciendo a los cartaginenses en Palermo, nel añu (251 e.C.), fueron ganaos en Dreana (249 e.C.).
Los romanos fortalecieron la so flota, abrasada por derrotes y torbonaes, y nel añu 241 e.C. llograron el trunfu definitivu na mariña occidental de Sicilia, nes islles Égadas, tres la que se robló'l tratáu de Lutacio. El tratáu recibió'l so nome al ser llamáu asina Cayo Lutacio Cátulo, impulsor del alcuerdu. Dichu tratáu supunxo dures consecuencies pa los cartaxineses: devolución de prisioneros, la evacuación de la islla de Sicilia y l'abonu d'una cuantiosa indemnización. Asina terminó la primer guerra púnica.
Aprovechando los romanos una revuelta ente los mesmos cartaxineses, nel añu 238 e.C., apoderar de Cerdeña y depués de Córcega. Pa faer frente a les sos perdes, los cartaxineses intentaron estender los sos dominios escontra Hispania, estableciendo un alcuerdu con Roma pa realizar les sos conquistes al sur del ríu Ebro. Asoceder nel mandu de les tropes cartaxineses Amílcar Barca, Asdrúbal y finalmente Aníbal, nel añu 221 e.C., quien atacó la ciudá de Sagunto, allugada na zona alcordada, pero aliada de Roma. En refugando a los emisarios romanos, que ciscaben la so rindición, los cartaxineses y romanos enfrentáronse nuevamente.
Aníbal dirixir escontra Italia pa lluchar contra los romanos, crució los Alpes, llogrando'l sofitu de los galos, qu'habitaben la llanura del Po, llogrando vencer a los romanos nes márxenes del Ticino y del Trebia, y nel añu 216 e.C. la batalla de Cannas (Apulia),Slip Knox, Y. L.. The Punic Wars — Battle of Cannae. History of Western Civilization. Boise State University. Consultáu'l 24 de marzu de 2006. consagró a los cartaxineses como trunfantes sobre Roma que perdió aproximadamente 30 000 homes. Sicasí, y a pesar del sofitu que Aníbal recibió de Filipo V de Macedonia y del rei de Siracusa, l'estratega romanu Fabio Máximu escurrió'l plan d'una guerra de gastadura, evitando les batalles abiertes. thumb|La Batalla de Zama según un grabáu de Cornelis Cort (1567). Pocu tiempu dempués los romanos vencieron en Capua y depués en Siracusa y en Hispania, los hermanos Escipiones ganaron a Asdrúbal, y depués recuperaron Sagunto (214 e.C.), anque fueron ganaos los Escipiones y muertos nel añu 211 e.C. Nel añu 209, Publio Cornelio Escipión tomó Cartaxena y nel 210 e.C. trunfó en Baecula. Asdrúbal foi definitivamente ganáu por Nerón cuando se dirixía a Aveséu pa xunise a Aníbal, quien se retiró a África, llugar qu'abandonó pa dirixise a Cartago, onde l'exércitu al cargu de Publio Escipión intentaba imponese. La batalla de Zama, nel añu 202 e.C. significó la victoria definitiva de Roma, onde Cartago foi condergada económicamente, viéndose privada de la so flota y confinada a un área acutada. Este ye'l fin de la segunda guerra púnica. La tercer guerra púnica foi realizada por motivos económicos, yá que Cartago, a pesar de la so derrota, yera una gran competencia nel comerciu del Mediterraneu.
Aprovechando que los cartaxineses respondieron ante l'asaltu d'Horóscopu nel so defensa, pero como nun podíen faelo ensin permisu romanu, decidieron atacar. Los cartaxineses trataron de descomprimir el conflictu condergando a muerte al xefe militar Asdrúbal y a los sos homes, y brindando a Roma les sos escuses, pero foi inútil, dempués de lo que decidieron rindise. Cartago recibió la orde de ser destruyida, pero los habitantes reorganizar a les órdenes de Asdrúbal a quien se-y concediera un armisticiu a la so condena a muerte, y llograron aguantar el sitiu romanu, hasta que'l nietu adoptivu de Escipión l'Africanu, Publio Cornelio Escipión Emiliano, nel añu 147 e.C. llogró arrodiar dafechu la ciudá, qu'empezó a sufrir el desabastecimiento. Nel añu 146 e.C. los romanos llograron entrar a la ciudá, entablándose una llucha encarnizada de seis díes, onde vencieron los romanos y la ciudá foi destruyida. Al términu de les guerres púniques (llamaes asina por ser la denominación que los romanos daben a los cartaxineses, pueblu d'orixe feniciu) les islles de Sicilia, Cerdeña y Córcega, el norte d'África, y el sur y l'este d'España convertir en provincies romanes.
Antecedentes Al so entamu nel añu 264 e.C. , Cartago taba allugada na mariña de la moderna Tunicia, nel norte d'África, fundada polos fenicios nel sieglu IX e.C. Yera una poderosa ciudá-estáu con un gran imperiu comercial basáu nes sos colonies esteriores, y quitando a Roma, el más poderosu estáu del Mediterraneu occidental. L'armada de Cartago nun tenía rival na dómina, pero'l so exércitu permanente en tierra nun yera demasiáu potente; Cartago nun yera un estáu conquistador, sinón comercial, polo que nun precisaba grandes contingentes de soldaos más que nos momentos puntuales en que s'atopara en guerra. Amás, solía confiar nel usu lliberal de mercenarios pa complementar (o inclusive formar casi por completu) diches fuercies, contrataos gracies a les considerables riqueces procedentes del comerciu, la base de la so economía.
Los intereses d'esti imperiu comercial atopar n'oposición colos de la floreciente República de Roma, que s'atopaba en plena espansión. Fundada nel sieglu VIII e.C. , la primitiva ciudá-estáu, convertida nuna república l'añu 509 e.C. , yá controlaba la totalidá de la península itálica, y dirixía agora los sos güeyos escontra lo que yeren les llinies naturales d'espansión per tierra, Sicilia, nel sur, y la Galia Tresalpina, nel norte. Les causes del espansionismu romanu deben de buscase na asunción d'una política imperialista per parte del patriciáu romanu, col enfotu de apangar les tensiones sociales presentes dende los mesmos principios de la República y qu'en pallabres de Diego Peña y Javier Martínez-Pinna llevó a l'aristocracia romana a poner les sos ambiciones nel esterior y a convertir la ciudá estáu nun imperiu feroz y desatamañao que duró mientres había tierres fértiles que conquistar, pero que colapsó nes sos propies contradicciones una vegada que llegó a la llende xeográfica de les mesmes... les guerres púniques enmarcar nesti ralu de tiempu nel que Roma ye un imperiu incipiente, onde empieza a conquistar y a partir el botín ente la so ciudadanía.
Anque con una armada menos numberosa y con menos esperiencia, la so exércitu permanente yera yá la fuercia de combate terrestre más potente de la so dómina, bien entrenáu, forníu y con vasta esperiencia militar tres los dos sieglos de lluches intermitentes que precedieron la conquista de los sos territorios italianos.Asina Roma remató la so conquista empecipió la espansión escontra'l norte y el sur, lo que traxo inevitablemente'l conflictu con Cartago, que de secute vio amenazada la so influencia nel Mediterraneu, vital pa caltener el so imperiu comercial. Roma y Cartago enfrentar por tres veces, nos conflictos darréu conocíos como les guerres púniques, ente'l 264 e.C. y el 146 e.C. La victoria final de la República de Roma supunxo la desapaición de Cartago y l'anexón de les sos colonies y ciudaes, lo que convirtió al vencedor na nación más poderosa d'Europa y el Mediterraneu, empecipiando una hexemonía que caltendría hasta la división del Imperiu por Diocleciano el 286.
Primer guerra púnica (264-241 e.C. ) thumb|300px|Desenvolvimientu de la primer guerra púnica.
Les primeres fases de la guerra consistieron en batalles terrestres, en Sicilia y el norte d'África, pero a midida que avanzó'l conflictu convertir nuna guerra eminentemente naval. El conflictu foi costosu pa dambos bandos, pero Roma alzar cola victoria: conquistó la islla de Sicilia, obligando amás a la derrotada Cartago a pagar un cuantioso tributu. El resultáu de la guerra desestabilizó tantu a Cartago que Roma arrampuñólu Córcega y Cerdeña ensin apenes esforcio unos años dempués, cuando la primera viose abasnada a la guerra de los Mercenarios.
La primer guerra ente Roma y Cartago empezó como un conflictu llocal en Sicilia ente Siracusa, liderada por Hierón II, y Messina, controlada polos Mamertinos. Estos yeren un grupu de mercenarios de la Campania que l'añu 289 e.C. , al quedase ensin trabayu tres la muerte del so últimu patrón, Agatocles de Siracusa, tomaren a traición el pueblu griegu de Mesina, convirtiéndose nos sos dirixentes tres masacrar a la mayoría de la población, apoderase de toles propiedaes, y espulsar a los sobrevivientes varones, quedándose coles muyeres a encomalo.