La meninxitis ye una infeición carauterizada pola inflamación de les meninxesMedlinePlus (Enciclopedia médica n'español), “Meninxitis”. Páxina actualizada'l 17 de febreru de 2016 y tema revisada'l 4 de febreru del mesmu añu. Consultáu'l 19 de febreru de 2016. (leptomeninges) que nel 80% de los casos ye causada por virus, nel 15 al 20% lo ye por bacteries y nel restu de los casos deber a intoxicaciones, fungos, melecines y otres enfermedaes. Trátase d'una afección pocu frecuente, pero potencialmente letal que puede mancar el celebru y causar inconsciencia y mancadura d'otros órganos.Blázquez Gamero D., “Meninxitis”, Sociedá Española de Infectología Pediátrica, artículu publicáu'l 11 de xunu de 2011 y revisáu per últimu vegada'l 2 de mayu de 2014. Consultáu en En familia el 20 de xineru de 2016. La meninxitis progresa con muncha rapidez polo que'l diagnósticu tempranu y el tratamientu precoz son importantes pa prevenir secueles graves y evitar la muerte.Tunkel A.R., Hartman B.J., Kaplan S.L., Kaufman B.A., Roos K.L., Scheld W.M. et al., "Practice guidelines for the management of bacterial meninxitis", Clin Infect Dis 2004, 39 (9): 1267-1284. DOI: 10.1086/425368. PMID: 15494903. Consultáu'l 21 de febreru de 2016.van de Beek D., de Gans J., Tunkel A.R. y Wijdicks Y.F., "Community-acquired bacterial meninxitis in adults", New Engl J Med 2006, 354 (1): 44-53. DOI: 10.1056/NEJMra052116. PMID: 16394301.
Cualquier persona puede contraer meninxitis pero la frecuencia de la enfermedá ye especialmente alzada en neños y persones inmunodeprimidas. Los síntomes más frecuentes son dolor de cabeza, rixidez de nuca, fiebre, fotofobia (intolerancia anormal a la lluz) o fonofobia (intolerancia a los soníos) y trestornos de la conciencia. De cutiusobre manera en neños pequeños, solo preséntense síntomes inespecíficos como irritabilidá y somnolencia. La esistencia d'erupción cutanea puede indicar una forma particular de meninxitis, como l'asociada con meningococemia.Harwodood C.A., Stevens J.C., Orton D., Bull R.C., Paige D., Lessing M.P.A. et al., “Chronic meningococcemia: a forgotten meningococcal disease”, Br J Dermatol 2005, 151 (3): 664-669. DOI: 10.1111/j.1365-2133.2005.06771.x. Consultáu'l 20 de febreru de 2016.
Clasificación La meninxitis puede clasificase de diverses formes basaes na so etioloxía, n'aspeutos téunicos de los cultivos o n'aspeutos clínicos. La clasificación tamién puede basase nel cursu evolutivu del procesu y nesi casu la enfermedá va ser categorizada como aguda (de menos de cuarenta y ocho hores), subaguda (de trés a siete díes d'evolución) o crónica (de más de cuatro selmanes). Según un autor,Roca Goderich R., “Meninxitis”, en Roca Goderich R., Temes de medicina interna, t. II, parte IV, cap. 138, “Enfermedaes del sistema nerviosu central”, ECIMED, L'Habana, Departamentu de Publicaciones Electróniques, 2002. Consultáu'l 23 de febreru de 2016. esta clasificación nun ye útil na práutica médica y lo meyor ye utilizar la que resulte más conveniente pal enfoque terapéuticu de los pacientes. Según la clasificación basada na etioloxía la meninxitis puede estremase en bacteriana, tuberculosa, aséptica, viral y rellacionaes.
Ente los microorganismos que causen meninxitis bacteriana figuren Neisseria meningitidis, Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, estreptococos del grupu B, Listeria monocytogenes, bacilos gramnegativos y otros (Staphylococcus aureus y Staphylococcus epidermidis).
Tocantes a la meninxitis tuberculoso y similar, los patóxenos causales inclúin Mycobacterium tuberculosis, Cryptococcus neoformans, otros fungos, parásitos, etc.
A lo último, les meninxitis asépticas o virales y rellacionaes deber a virus, Leptospira sp., Treponema pallidum, una meninxitis bacteriana con tratamientu parcial, focos parameníngeos supurados y enfermedaes sistémicas (p. ex., linfoma, leucemia y otres).
Considerancies históriques Dellos autores suxeren que Hipócrates taría al tanto de la esistencia de la meninxitisAttia J., Hatala R., Cook D.J. y Wong J.G., “The Rational Clinical Examination. Does This Adult Patient Have Reserve Meninxitis?”, JAMA 1999, 282 (2): 175-181 DOI:10.1001/jama.282.2.175. Resume consultáu'l 22 de febreru de 2016. y al paecer había médicos prerrenacentistes, como Avicena, que conocíen el meningismo.Walker A.Y., Laws Y.R. y Udvarhelyi G.B., "Infections and inflammatory involvement of the CNS" en The Genesis of Neuroscience, Thieme, 1998, páxs. 219-221. ISBN: 1-879284-62-6. Consultáu'l 2 de marzu de 2016. La descripción de la meninxitis tuberculosa, que nesi entós denominábase “hidropesía cerebral”, de cutiu atribúyese a un médicu d'Edimburgu, Sir Robert Whytt, nun informe póstumu qu'apaeció en 1768, anque l'asociación cola tuberculosis y el patóxenu causal nun se concretó hasta un sieglu dempués.Whytt R., Observations on the Dropsy in the Brain, Edimburgu, J. Balfour, 1768. Breathnach C.S., “Robert Whytt (1714-1766): from dropsy in the brain to tuberculous meninxitis”, Dir J Med Sci 2014, 183 (3): 493-499. DOI: 10.1007/s11845-014-1106-3. Consultáu enl 2 de marzu de 2016.
N'apariencia la meninxitis epidémica ye un fenómenu relativamente recién.Greenwood B., ["100 years of epidemic meninxitis in West Africa – has anything changed?",] Trop Med Int Health 2006, 11 (6): 773-780. DOI:10.1111/j.1365-3156.2006.01639.x. PMID: 16771997. El primer biltu importante que se rexistró tuvo llugar en Xinebra en 1805Vieusseux G., "Mémoire sur le Maladie qui a regne à Génève au printemps de 1805", J Méd Chir Pharmacol 1806 (Bruxeles) (en francés) 11: 50-53. y nun trabayu sobre'l meningococuWilhelm J. y Villena R., “Hestoria y epidemioloxía del meningococu”, Rev Chil Pediatr 2012; 83 (6): 533-539. Consultáu'l 22 d'avientu de 2015. tamién s'informa qu'esi añu'l médicu Gaspard Vieusseux describió'l cuadru clínicu de la meninxitis epidémica” mientres un biltu de meninxitis que causó trenta y tres muertes cerca de Xinebra, Suiza.Vieusseux M., "Mémoire sur la maladie qui a régné à Genève au printemps de 1805", J Med Chir Pharmacol 1805, 11:163-182. Poco tiempu dempués describiéronse delles otres epidemies n'Europa y los Estaos Xuníos y en 1840 apaeció'l primer informe d'una epidemia n'África. Nel sieglu XX les epidemies africanes de meninxitis tornáronse muncho más frecuentes a partir d'una bien importante qu'afaró Nixeria y Ghana en 1905-1908.
La primer comunicación d'un casu de meninxitis secundaria a una infeición bacteriana foi publicada pol bacteriólogu austriacu Anton Weichselbaum, qu'en 1887 describió'l meningococu.Weichselbaum A., "Ueber die Aetiologie der akuten Meninxitis celebru-spinalis", Fortschrift der Medizin 1887 (n'alemán), 5: 573–583. Nos primeros informes la mortalidá por meninxitis yera bien alta (cimera al noventa per cientu). In 1906 producióse antisuero equín, el que depués foi ameyoráu pol científicu d'Estaos Xuníos Simon Flexner y menguó de manera significativa la mortalidá por enfermedá meningocócica.Flexner S., "The results of serum treatment in thirteen hundred cases of epidemic meninxitis", J Exp Med 1913, 17 (5): 553-576. DOI: 10.1084/jem.17.5.553. PMC: 2125091. PMID: 19867668. Swartz M.N., "Bacterial meninxitis—a view of the past 90 years", N Engl J Med 2004, 351 (18): 1826-1828. DOI: 10.1056/NEJMp048246. PMID: 15509815. Ente 1928 y 1945 produciéronse numberoses epidemies (Detroit 1928-1929, Milwaukee 1927-1929, Chile 1941-1943), con tases de letalidad que llegaron al cincuenta per cientu. A principios de la década de 1930 el patólogu y bacteriólogu alemán Gerhard Domagk afayó que la sulfonamida Prontosil protexía a los mures de llaboratoriu contra los estreptococos de la especie Streptococcus pyogenes. Escontra fines d'esa década comunicóse que'l tratamientu de la meninxitis aguda con sulfonamidas llograra menguar la letalidad al quince per cientu. Amás, les sulfonamidas empezaron a ser utilizaes con ésitu pa prevenir la enfermedá nos contactos de les persones con meninxitis. Sicasí, en menos de cinco años'l microorganismu tornóse resistente a esi fármacu. En 1943 el médicu escocés Alexander Fleming comunicó'l descubrimientu de la penicilina, pol cual recibió'l premiu Nobel. En 1944 informar per primer vegada la eficacia de la penicilina nel tratamientu de la meninxitis.Rosenberg D.H. y Arling P.A., "Penicillin in the treatment of meninxitis", J Am Med Assoc 1944, 125 (15): 1011-1017. DOI: 10.1001/jama.1944.02850330009002. Reproducíu en Rosenberg D.H. y Arling P.A., "Penicillin in the treatment of meninxitis", J Am Med Assoc 1984, 251 (14): 1870-1876. DOI: 10.1001/jama.251.14.1870. PMID: 6366279. Sicasí, llueu se constató que nin les sulfonamidas nin la penicilina yeren abondes pa controlar el problema na población. La introducción de vacunes contra Haemophilus a fines del sieglu XX determinó un amenorgamientu importante de los casos de meninxitis acomuñada con esi patóxenuPeltola H., "Worldwide Haemophilus influenzae type b disease at the beginning of the 21st century: global analysis of the disease burden 25 years after the use of the polysaccharide vaccine and a decade after the advent of conjugates", Clin Microbiol Rev 2000, 13 (2): 302-317. DOI: 10.1128/CMR.13.2.302-317.2000. PMC: 100154. PMID: 10756001. y en 2002 comunicóse que'l tratamientu con esteroides ameyoraba'l pronósticu de los pacientes con meninxitis bacteriana.Brower M.C., McIntyre P., Prasad K. y van de Beek D., "Corticosteroids for acute bacterial meninxitis", The Cochrane database of systematic reviews 2013, 6: CD004405. DOI: 10.1002/14651858.CD004405.pub4. PMID: 23733364.
Epidemioloxía Anque la meninxitis ye una enfermedá de declaración obligatoria en munchos países, la tasa d'incidencia exacta desconozse.Thomas K.Y., Hasbun R., Jekel J. y Quagliarello V.J., "The diagnostic accuracy of Kernig's sign, Brudzinski neck sign, and nuchal rigidity in adults with suspected meninxitis" (PDF), Clin Infect Dis 2002, 35 (1): 46-52. DOI: 10.1086/340979. PMID: 12060874. Consultáu'l 5 de marzu de 2016. En 2013 esa enfermedá foi la causa de trescientes trés mil muertes —menos de les cuatrocientes sesenta y cuatro mil que provocó en 1990—. Les muertes por meninxitis envaloraes en 2010 xubieron a cuatrocientes venti mil,Chiang S.S., Khan F.A., Milstein M.B., Tolman A.W., Benedetti A., Starke J.R. et al., "Treatment outcomes of childhood tuberculous meninxitis: a systematic review and meta-analysis", Lancet Infect Dis 2014, 14 (10): 947-957. DOI:10.1016/S1473-3099(14)70852-7. Consultáu'l 5 de marzu de 2016. ensin cuntar los casos de meninxitis criptocócica.Lozano R., Naghavi M., Foreman K., Lim S., Shibuya K., Aboyans V. et al. , "Global and regional mortality from 235 causes of death for 20 age groups in 1990 and 2010: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2010", Lancet 2012, 380 (9859): 2095-2128. DOI: 10.1016/S0140-6736(12)61728-0. PMID: 23245604. Consultáu'l 6 de marzu de 2016.