thumb|right|200px|Les llingües de signos son llingües naturales de producción xestual y perceición visual que tienen estructures gramaticales perfectamente definíes y distintes de les llingües orales coles que cohabitan. thumb|Video pa promover accesu a los museos con llingua de señes mexicana
La llingua de señes o llingua de señes, ye una llingua natural d'espresión y configuración xesto-espacial y perceición visual (o inclusive táctil por ciertes persones con sordoceguera), gracies a la cual, los sordos pueden establecer una canal de comunicación cola so redolada social, yá sía conformáu por otros sordos o por cualesquier persona que conoza la llingua de señes emplegada. Ente que col llinguaxe oral la comunicación establecer nuna canal vocal-auditivu, a diferencia del llinguaxe de señes que la fai por una canal xesto-viso-espacial.
El 26 de setiembre ye'l día internacional del déficit auditivu a nivel mundial.
Orixe de les llingües de señes thumb|270px|Amenorgamientu de les lletres y arte pa enseñar a falar a los mudos (1620), de Juan Pablo Bonet. Entá cuando anguaño les llingües de señes utilícense casi puramente ente persones con sordera, l'usu de les señes na comunicación ye tan antiguu como'l de les llingües orales, o inclusive tan antiguu como la historia de la Humanidá. les llingües de señes fueron y siguen siendo emplegaes por comunidaes d'oyentes. Ello ye que los amerindios de la rexón de les Grandes Llanures d'América del Norte usaben una llingua de señes pa faese entender ente etnies que falaben llingües bien distintes con fonoloxíes desaxeradamente diverses. El sistema tuvo n'usu hasta muncho depués de la conquista europea.
Otru casu, una tribu única na que gran parte de los sos integrantes yeren sordos por cuenta del heriedu y desenvolvimientu d'un xen dominante, y comunicábense con una llingua xestual. Un casu similar, desenvolver na islla de Martha's Vineyard, al sur del estáu de Massachusetts, onde, debíu al gran númberu de sordos, emplegóse una llingua de señes que aportó a d'usu xeneral, tamién ente oyentes hasta principios del sieglu XX. Magar esto, nun esisten referencies documentales sobre estes llingües antes del sieglu XVII. Los datos que se tener traten, sobre manera, de sistemes y métodos educativos pa persones sordes. thumb|thumbtime=5|Preservation of the Sign Language (1913) Nel sieglu XVI Jerónimo Cardano, médicu de Padua, na Italia nortiza, proclamó que les persones sordes podríen faese entender por combinaciones escrites de símbolos acomuñar coles coses a qu'ellos se referíen. Nel añu 1620 Juan de Pablo Bonet publica'l so Amenorgamientu de les lletres y Arte pa enseñar á falar los Mudos, consideráu como'l primer tratáu modernu de Fonética y Llogopedia. En dicha publicación proponía un métodu d'enseñanza oral pa los sordos por aciu l'usu de señes alfabétiques configuraes unimanualmente, consiguiendo asina sopelexar, en toa Europa, y dempués, en tol mundu, l'alfabetu manual (útil p'ameyorar la comunicación de los sordos y mudos). En 1817, Gallaudet fundó la primer escuela norteamericana pa persones sordes, en Hartford, Connecticut, y Clerc convertir nel primer maestru sordu de llingua de señes de los Estaos Xuníos. En poco tiempu, les escueles pa persones sordes empezaron a apaecer en dellos estaos. Ente ellos, la Escuela de Nueva York, qu'abrió les sos puertes en 1818. En 1820, otra escuela abrir en Pennsylvania, y un total de ventidós escueles estableciérense a lo llargo de los Estaos Xuníos pel añu 1865. Nesta obra apaez un abecedariu ilustráu por aciu grabaos calcográficos de los signos de les manes que representen les lletres del alfabetu llatín.Amenorgamientu de les lletres y arte pa enseñar a falar a los mudos páxines 130-131 Del tratáu sobre Amenorgamientu de les lletres y Arte pa enseñar á falar los Mudos fixéronse traducciones a les principales llingües de cultura. Sobre la base del alfabetu sopelexáu por Bonet, Charles-Michel de l'Épée publica nel sieglu XVIII el so alfabetu, que básicamente ye'l que llegó hasta l'actualidá, siendo conocíu internacionalmente como alfabetu manual español. Llámines del Abecedariu demonstrativo». Ocho grabaos calcográficos insertos ente les páxines 130 y 131 de la obra de Juan de Pablo Bonet, Amenorgamientu de les lletres y Arte pa enseñar á falar los Mudos, publicáu en Madrid en 1620:
Clasificación de les llingües de señes
500px|thumb|Principales families de llingües de señes nel mundu: Les llingües de señes modernes, al igual que les llingües orales, tán suxetes al procesu universal de cambéu llingüísticu, que fai qu'evolucionen col tiempu y eventualmente, una mesma llingua puede evolucionar en llugares distintos escontra variedaes distintes. Ello ye que munches de les llingües modernes de señes pueden ser clasificaes en families: Llingües aniciaes na antigua llingua de señes de Kent, usada mientres el sieglu XVII, que dio llugar a la llingua de señes usada en Martha's Vineyard (Massachusetts), qu'influyó de manera importante na llingua de señes americana (ASL). Llingües aniciaes na antigua llingua de señes francesa. Estes llingües remontar a les formes estandarizadas de les llingües de señes usaes n'España, Italia y Francia dende'l sieglu XVIII na educación de los sordos. En concretu, la antigua llingua de señes francesa desenvolver nel área de París, gracies a los esfuercios del abá Charles Michel de l'Épée na so escuela de sordos. En tiempos modernos esta llingua dio llugar a otres varies, como la llingua de señes americana (ASL), la llingua de señes mexicana (LSM), la moderna llingua de señes francesa (LSF), la llingua de señes italiana (LLIRIU), la llingua de señes d'Irlanda (IRSL) y les llingües de señes ibériques (qu'amuesen semeyances cola antigua llingua de señes francesa, pos bastante ye que los educadores españoles de sordos del sieglu XIX formar nel Institutu Nacional de Sordomudos de París), derivándose, esta, a dos o tres llingües distintes con cierta intelixibilidá mutua: La llingua de señes española (LSE), la llingua de señes catalana (LSC) y la llingua de señes valenciana (LSCV). Llingües aniciaes na llingua de señes británica (BSL), que se diversificó mientres el sieglu XIX dando llugar a la llingua de señes australiana (Auslan), la llingua de señes de Nueva Zelanda (NZSL) y la llingua de señes d'Irlanda del Norte (NIRSL). Llingües aniciaes na llingua de señes alemana (DGS), considérase que ta rellacionada cola llingua de señes de la Suiza alemana (DSGS), la llingua de señes austriaca (ÖGS) y probablemente la llingua de señes israelina (ISL). Concepción metodolóxica pa la preparación na LSC como segunda llingua Na actualidá, establécense intercambios científicu-téunicos y culturales ente distintes comunidaes llingüístiques, crez cada vez más la necesidá d'aprender una segunda llingua; y en particular se redimensiona el so valor al tratase d'un idioma viso xestual: La LSC, qu'utilicen les persones con discapacidá auditiva, constitúi la so primer llingua y considérase la so llingua natural, la qu'aprienden na so redolada llingüística ensin restricciones. Ye necesariu que toles persones arreyaes n'el so educación apoderar pa poder interactuar con elles, y d'esta miente, contribuyir a la formación de la so personalidá.
La enseñanza de les segundes llingües, nel so percorríu pol sieglu XX, foi amontando'l so interés pol aprendizaxe de la comunicación oral hasta ocupar un llugar preponderante na actualidá. Sicasí, surdió con gran fuercia nos postreros 30 años l'estudiu d'otres llingües de calter minoritariu, onde s'emplega la canal de comunicación viso xestual, qu'esixe d'una didáctica particular. En dambes el so valor formativu ta dau poles sos potencialidaes educatives, instructives y desarrolladoras.
Tracamundios y mitos sobre les llingües de señes thumb|right|Intérprete de llingua de señes nun eventu del Día del Arguyu Gai 2006 en Colonia. La escasa conocencia d'esti tipu de llingües condució a que comúnmente s'asuman ciertes idees preconcebíes sobre elles, que se demostraron como errónees: Les llingües de señes nun son auténticamente llingües, sinón códigos mnemotéunicos pa designar oxetos y conceutos. Falsu. Les llingües de señes son llingües naturales que tienen estructures gramaticales perfectamente definíes. Ello ye que esisten persones, inclusive oyentes, que la so llingua materna ye una llingua de señes. El procesu d'alquisición llingüística estudiáu en neños que tienen por llingua materna una llingua de señes, sigue etapes totalmente análogues a l'alquisición de les llingües orales (atatexo, etapa d'una pallabra,...). Amás, los procesos d'analoxía morfolóxica, la elipsis, los cambeos "fonolóxicos" o l'asimilación tamién se dan d'idéntica forma nes llingües de señes.Cultura Sorda , Herrera, Valeria F., Alquisición temprana del llinguaxe de signos y la dactiloloxía,. La llingua de señes española, la llingua de señes francesa o la llingua de señes británica, son maneres de codificar l'español, el francés o l'inglés por aciu signos xestuales. Falsu. Dacuando la llingua de señes de ciertos países y la llingua oral más usada nesos mesmos países difieren gramaticalmente en bien diversos parámetros, como la posición del nucleu sintácticu o l'orde sintácticu de los constituyentes. Delles versiones d'esti tracamundiu, ye que les llingües de señes tienen dalguna clase de dependencia de les llingües orales, por casu, utilizando básicamente un delletréu de les pallabres d'una llingua oral por aciu símbolos xestuales. Toles llingües de señes son paecíes. Falsu. Les llingües de señes difieren ente sigo, tantu nel léxicu (conxuntu de señes o signos xestuales) como na gramática, tanto como difieren ente sigo les llingües orales. Nes llingües de señes utiliza'l alfabetu manual o dactilológico, xeneralmente pa los nomes propios o téunicos, magar ye namái una más de les numberoses ferramientes que tienen. D'antiguo, l'usu de la dactiloloxía nes llingües de señes yera una evidencia presupuesta de que namái yeren una probe o simplificada versión de les llingües orales, lo que tamién ye falsu.
Polo xeneral, les llingües de señes son independientes de les llingües orales y siguen la so propia llinia de desenvolvimientu. A lo último, un área que tien más d'una llingua oral puede tener una mesma llingua de señes, magar qu'haya distintes llingües orales. Este ye'l casu de Canadá, los EE.XX. y Méxicu, onde la Llingua de Señes Americana convive coles llingües orales inglesa, española y francesa. Inversamente de la mesma, nuna zona onde esiste llingua oral que puede sirvir de llingua franca, pueden convivir delles llingües de señes, como ye'l casu d'España, onde conviven la Llingua de señes española (LSE), la Llengua de signes catalana (LSC) y la Llingua de señes valenciana (LSCV).
¿Llingües de señes o llingües de signos? Al nun ser "señes" y "signos" términos puramente sinónimos, dellos espertos cunten que la denominación "llingua de señes", mayoritaria n'España, ye terminológicamente incorreuta, argumentando que, según Saussure, toles llingües son en cierto "sistemes de signos". Sicasí, al marxe de la terminoloxía puramente emplegada nel campu de la llingüística, dambes pallabres son utilizaes nel usu común, dependiendo del país. Por casu, n'España ye común denominala "llingua de señes", sobre manera na llexislación rellacionada con ésta, y empléguense en menor midida otres denominaciones como "llingua de señes", "llingua xestual" o "mímica". Per otru llau, nos países americanos de fala hispana ye tradicional llamales "llingües de señes".