Tianlong (; llit. "dragón celestial") ye un dragón volador na mitoloxía china, una estrella na astroloxía china, y un nome propiu. Usos nel budismu Na terminoloxía budista china, tianlong significa "Nāgas celestiales (dioses dragón)" o "Devas (dioses celestiales) y Nāgas".
Primero, tianlong 天龍 que significa "dragón celestial/nāga" como'l primeru de les cuatro clases de nāga na tradición Mahayana (tr. Visser 1913:21-2). Nāgas celestial (天龍), que curien el Palaciu Celestial y llevar por que nun caya. Nāgas divín (神龍), que beneficien a la humanidá faciendo que les nubes llevántense y que l'agua caya. Nāgas terrenal (地龍) que drenan los ríos (quiten les obstrucciones) y les esclusas abiertes (salíes). Nāgas que xacen escondíos (伏藏龍) guardando les ayalgues de los "Reis de la Rueda" (輪王, Cakravarti-rājas) y bendiciendo a la humanidá.
Hangzhou Tianlong 杭州天龍 "El Dragón Celestial de Hangzhou" foi un maestru budista Chan del sieglu IX, quien allumó a Juzhi Yizhi sosteniendo un deu. The Blue Cliff Record (tr. Cleary 1977:123-8) calls this "Chu Ti's One-Finger Ch'an" kōan.
Segundu, tianlong 天龍 traducir al sánscritu deva-nāga "Devas y Nāgas", les dos categoríes más altes del Tianlong Babu 天龍八部 "8 tipos de seres que protexen el Dharma". Les seis categoríes más baxes son yecha 夜叉 "Yaksha; demonios caníbales; espíritus de la naturaleza", gantapo 乾闥婆 "Gandharva; maestros de la música metá pantasmes", axiuluo 阿修羅 "Asura; malvaos y violentos semidioses", jialouluo 迦樓羅 "Garuda; demonios doraos con forma de páxaru que comen dragones", jinnaluo 緊那羅 "Kinnara; maestros de música celestial metá-humanos metá-páxaros", y maholuluojia 摩睺羅迦 "Mahoraga; espíritus serpiente terrenales".
Tianlong Babu 天龍八部 ye tamién el títulu d'una novela wuxia escrita por Jin Yong en 1963, traducida al español como Semidioses y Semidemonios. Esti títulu chinu ye utilizáu amás por películes, series de televisión y Massively multiplayer online role-playing game.
Referencies
Carr, Michael. 1990. "Chinese Dragon Names", Linguistics of the Tibeto-Burman Area 13.2:87-189. Cleary, Thomas and J. C. Cleary. 1977. The Blue Cliff Record. Shambhala. Eberhard, Wolfram. 1968. The Local Cultures of South and East China. E. J. Brill. Mair, Victor H. 1990. Tao Te Ching: The Classic Book of Integrity and the Way, by Lao Tzu; an entirely new translation based on the recently discovered Ma-wang-tui manuscripts. Bantam Books. Read, Bernard Y. 1934. "Chinese Materia Medica VII; Dragons and Snakes," Peking Natural History Bulletin 8.4:279-362. Visser, Marinus Willern de. 1913. The Dragon in China and Japan . J. Müller. Wilhelm, Richard and Cary F. Baynes. 1967. The I Ching or Book of Changes. Bollingen Series XIX, Princeton University Press. Yuan, Haiwang. 2006. The Magic Lotus Lantern and Other Tales from the Han Chinese. Libraries Unlimited. -->
Categoría:Cultura de China Categoría:Dragones chinos Categoría:Mitoloxía china