(); foi'l Secretariu Xeneral del Comité Central (CC) del Partíu Comunista de la Xunión Soviética (PCUS), presidiendo al país dende 1964 hasta la so muerte en 1982. El so mandatu de dieciocho años como Secretariu Xeneral foi unu de los más llargos, solo superáu pol d'Josif Stalin. Mientres el Gobiernu de Brézhnev, la influencia global de la Xunión Soviética creció considerablemente, en parte por cuenta de la espansión militar que tuvo'l país mientres esti periodu, pero'l so desempeñu como líder de cutiu foi criticáu por marcar l'empiezu d'un periodu d'estancamientu económicu, con vistes a graves problemes económicos que finalmente llevaron a la disolución de la Xunión Soviética en 1991.
Brézhnev nació en Kámenskoye nuna familia d'obreros rusos. Dempués de graduase nel Institutu Metalúrxicu de Dnieprodzerzhinsk, convertir n'inxenieru metalúrxicu na industria del fierro y aceru, n'Ucraína. En 1923 ingresó nel Komsomol y en 1929, convirtióse'n miembru del Partíu Comunista, xugando un papel activu nos asuntos del mesmu. Foi reclutáu pa facer el serviciu militar de momentu mientres la Segunda Guerra Mundial; dexó l'exércitu en 1946 col rangu de Mayor Xeneral. En 1952 Brézhnev pasó a ser miembru del Comité Central, y en 1964, socedió a Nikita Khrushchov como Primer Secretariu; Alekséi Kosygin socedió a Khrushchov nel so puestu de Presidente del Conseyu de Ministros.
Como líder, Brézhnev trabayó n'equipu y buscó consultar a los sos colegues antes d'actuar, pero'l so intentu de gobernar ensin reformes económiques bultables llevaron a un cayente nacional a mediaos de la década de 1970, un periodu conocíu como la era d'estancamientu. L'aumentu significativu nos gastos militares que nel momentu de la so muerte asitiáronse, según el bloque capitalista, n'aproximadamente un 15% del PIB del país (un 8% según la mesma XRSS) y un lideralgu cada vez más vieyu ya ineficaz sentaron les bases pa un PIB menguante en comparanza coles naciones occidentales. Al mandu de la URSS, Brézhnev impulsó la distensión ente los países d'Oriente y Occidente. La so última decisión importante nel poder foi unviar al Exércitu Soviéticu a Afganistán nun intentu de salvar al feble Gobiernu que lluchaba contra los muyahidines.
Brézhnev finó'l 10 de payares de 1982 y Yuri Andrópov socediólu nel so puestu de Secretariu Xeneral. Brézhnev afaló'l cultu a la personalidá, anque non al mesmu nivel vistu baxo'l gobiernu de Stalin. Mikhaíl Gorbachov, que dirixó la URSS dende 1985 a 1991, denunció'l so llegáu y condució el procesu de lliberalización de la Xunión Soviética.
Primeros años y carrera
Primeros años Brézhnev nació'l 19 d'avientu de 1906 en Kámenskoye (agora Dniprodzerzhynsk n'Ucraína), fíu del obreru metalúrxicu Ilya Yákovlevich Brézhnev y la so esposa, Natalia Denisovna. En distintos momentos de la so vida, Brézhnev especificó'l so orixe étnicu de forma alternativa, tanto ucraín como rusu, optando por esti postreru mientres xubía dientro del Partíu Comunista. Como munchos mozos nos años posteriores a la Revolución Rusa de 1917, recibió una educación téunica, nun principiu centrada na xestión de tierres onde s'empecipió como agrimensor y depués en metalurxa. Graduar nel Institutu Metalúrxicu de Dnieprodzerzhinsk en 1935 y convirtióse n'inxenieru metalúrxicu nes industries del fierro y l'aceru del este d'Ucraína. Xunir a la organización xuvenil del Partíu Comunista, el Komsomol, en 1923 y al propiu partíu en 1929.
Nos años 1935 y 1936, Brézhnev foi reclutado pal serviciu militar obligatoriu, y dempués de tomar cursos nuna escuela de tanques, desempeñóse como comisariu políticu nuna fábrica de tanques. Más tarde, en 1936, convertir en direutor del Institutu Metalúrxicu de Dnieprodzerzhinsk (escuela téunica). En 1936, foi treslladáu al centru rexonal de Dnipropetrovsk y, en 1939, convertir en secretariu del partíu en Dnipropetrovsk, al cargu de les industries de defensa más importantes de la ciudá. Como daquién que sobrevivió a la Gran Purga de Stalin de 1937 a 1939, podría llograr rápidos ascensos una y bones les purgues abrieron munchos cargos nos rangos cimeros y entemedios del Partíu y l'Estáu.
Serviciu militar y principios de la so carrera thumb|Brézhnev como comisariu políticu en 1942. L'Alemaña nazi invadió la Xunión Soviética en xunu de 1941. Brézhnev foi, como la mayoría de los funcionarios del partíu de rangu mediu, reclutado darréu. Trabayó pa sacupar a les industries de Dnipropetrovsk escontra l'este de la Xunión Soviética primero que la ciudá cayera en manes de los alemanes el 26 d'agostu y depués foi asignáu como comisariu políticu. N'ochobre, Brézhnev foi nomáu subdireutor de l'alministración política del Frente Sur, col rangu de Comisariu de la Brigada. Cuando Ucraína foi ocupada polos alemanes en 1942, Brézhnev foi unviáu a El Cáucasu como subxefe de l'alministración política del Frente de Transcaucasia. N'abril de 1943, convertir en xefe del Departamentu Políticu del Exércitu 18. Más tarde mientres esi mesmu añu, l'Exércitu 18 formó parte del Primer Frente Ucraín, cuando l'Exércitu Coloráu recuperó la iniciativa y avanzó escontra l'oeste al traviés d'Ucraína. El comisario políticu principal del Frente yera Nikita Khrushchov, quien se convirtió nun importante mecenes de la carrera de Brézhnev. Brézhnev axuntar con Khrushchov en 1931, pocu dempués de xunise al partíu, y en poco tiempu, siguió'l so ascensu nes files y convirtióse en protexíu de Khrushchov. A la fin de la guerra n'Europa, Brézhnev foi comisariu políticu xefe del Cuartu Frente Ucraín, qu'entró en Praga dempués de la rindición alemana.
Brézhnev dexó l'Exércitu Soviéticu col rangu de Mayor xeneral n'agostu de 1946. Pasó tola guerra como un comisariu en llugar d'un comandante militar. Dempués de trabayar nos proyeutos de reconstrucción n'Ucraína, convirtióse nuevamente en Primer Secretariu en Dnipropetrovsk. En 1950, convertir en diputáu del Sóviet Supremu de la Xunión Soviética, el máximu órganu llexislativu de la Xunión Soviética. Esi mesmu añu foi nomáu como Primer Secretariu del Partíu en Moldavia. En 1952, convertir en miembru del Comité Central del Partíu Comunista y presentóse como candidatu a miembru nel Presidium (antiguu Politburó).
Stalin morrió en marzu de 1953 y na reorganización que siguió, el Presidium foi abolíu y reconstituyóse un pequeñu Politburó. Anque Brézhnev nun se fixo miembru del Politburó, foi nomáu xefe de la Direición Política del Exércitu y la Marina col rangu de Teniente xeneral, una posición bien alta. Esto foi debíu probablemente al nuevu poder del so patrocinador Khrushchov, qu'asocediera a Stalin como Secretariu Xeneral del Partíu. El 7 De mayu de 1955, Brézhnev foi nomáu Primer Secretariu del Partíu Comunista de la RSS de Kazakstán. La so función yera simple: faer les nueves tierres agrícolamente granibles; con esta directiva, empezó la primero esitosa campaña de tierres vírxenes. Brézhnev foi afortunáu por ser llamáu nuevamente en 1956; la collecha nos años siguientes demostró ser decepcionante y perxudicaría la so carrera política si quedárase.
En febreru de 1956, Brézhnev tornó a Moscú, xubíu a candidatu a miembru del Politburó y col control asignáu de la industria de defensa, el programa espacial, la industria pesao y la construcción de capital. Agora yera un miembru d'altu rangu de la comitiva de Khrushchov, y en xunu de 1957, sofitó a Khrushchov na so llucha contra la vieya guardia estalinista na direición del partíu, el llamáu «Grupu Anti-Partíu». Tres la derrota de la vieya guardia, Brézhnev fíxose miembru de plenu derechu del Politburó. Convertir nel segundu Secretariu del Comité Central en 1959, y en mayu de 1960, foi promovíu al cargu de Presidente del Presidium del Sóviet Supremu, faciéndo-y xefe nominal del Estáu, anque'l poder real moraba con Khrushchov como Secretariu del Partíu. En 1962, Brézhnev convertir en ciudadanu honorariu de Belgráu.
Remoción de Khrushchov 160px|alt=A portrait shot of an older, bald man with bifocal glasses. He is wearing a blazer over a collared shirt and tie. In his hands, he is holding a set of papers.|thumb|right|Khrushchov nel añu 1963, un añu antes del so remoción. Hasta aproximadamente 1962, la posición de Khrushchov como líder del partíu yera segura; pero'l vieyu líder, volvióse más erráticu y el so rendimientu socava l'enfotu de los sos compañeros dirixentes. Los crecientes problemes económicos de la Xunión Soviética tamién aumentaron la presión sobre'l lideralgu de Khrushchov. N'apariencia, Brézhnev permaneció lleal a Khrushchov, pero en 1963 arreyar nuna intriga pa remover al líder del poder, posiblemente desempeñando un papel destacáu n'este. En 1963, Brézhnev asocedió a Frol Kozlov, otru protexíu de Khrushchov, como Secretariu del Comité Central, estableciéndose como'l posible socesor de Khrushchov. En 1964 Khrushchov facer Segundu Secretariu, lliteralmente líder del partíu axuntu.
Dempués de tornar d'Escandinavia y Checoslovaquia y ensin sentir nada raru, Khrushchov dir de vacaciones a Pitsunda, cerca del Mar Negru n'ochobre de 1964. Al so regresu, los sos funcionarios del Presidium felicitar pol so trabayu nel cargu. Anastás Mikoyán visitar, dándo-y a entender que nun tendría de tar demasiáu satisfechu cola so situación actual. Vladímir Semichastny, xefe de la KGB, foi una parte crucial de la combalechadura, yá que la so deber yera informar a Khrushchov si había daquién conspirando contra'l so lideralgu. Nikolái Ignátov, quien fuera despidíu por Khrushchov, pidió discretamente la opinión de dellos miembros del Comité Central. Dempués de dellos intentos fallíos, el so colega conspirador Mikhaíl Súslov llamó per teléfonu a Khrushchov el 12 d'ochobre y solicitó-y que tornara a Moscú p'aldericar la situación de l'agricultura soviética. Col tiempu Khrushchov entendió lo que taba pasando, y díxo-y a Mikoyán, «si yo soi la cuestión, nun voi oponer resistencia». Ente que una minoría encabezada por Mikoyán quería quitar a Khrushchov del cargu de Primer Secretariu pero caltenelo como Presidente del Conseyu de Ministros, la mayoría encabezada por Brézhnev quería sacalo de l'actividá política.
Brézhnev y Nikolái Podgorni apelaron al Comité Central, culpando a Khrushchov polos fracasos económicos y acusándolo de voluntarismu y comportamientu impúdico. Influyíos polos aliaos de Brézhnev, los miembros del Politburó votaron a favor de remover a Khrushchov del so cargu. Amás, dellos miembros del Comité Central queríen sometelo a dalgún tipu castigo. Pero Brézhnev, quien yá fuera aseguráu nel cargu de Secretariu Xeneral, vio poques razones pa castigar entá más al so antiguu mentor. Brézhnev foi nomáu Primer Secretariu, pero nesi momentu creíase que sería dalgún tipu de líder de transición, que solo taría hasta qu'otru líder entrara. Alekséi Kosygin foi nomáu xefe de Gobiernu y Mikoyán convertir nel xefe d'Estáu. Brézhnev y los sos compañeros sofitaron a la llinia xeneral del partíu tres la muerte d'Josif Stalin, pero consideraben que les reformes de Khrushchov quitáren-y gran parte de la estabilidá a la Xunión Soviética. Unu de los principales motivos de la espulsión de Khrushchov foi qu'él inoraba de cutio a otros miembros del partíu. Pravda, unu de los periódicos de la Xunión Soviética, escribió sobre les nueves temes perdurables como'l lideralgu coleutivu, la planificación científica, la consulta con espertos, la regularidá organizativa y el final de les combalechadures. Cuando Khrushchov dexó'l focu de lluz pública, nun hubo nenguna conmoción popular una y bones la mayoría de los ciudadanos soviéticos, incluyendo la intelligentsia, prevíen un periodu de estabilización, el constante desenvolvimientu de la sociedá soviética y la continua crecedera económica nos próximos años.
Líder (1964–1982) Afitamientu del poder thumb|left|Brézhnev depués de falar na sesión plenaria del Comité Central del Komsomol (fotografía tomada en 1968).