L'Asamblea Llexislativa Plurinacional, llamáu Congresu Nacional hasta l'añu 2009 ye l'órganu qu'exerz el poder llexislativu del gobiernu del Estáu Plurinacional de Bolivia y esta allugáu en La Paz, sede del gobiernu. Esta conformáu por una asamblea bicameral, compuesta por dos cámares, la Cámara de Diputaos con 130 miembros y la Cámara de Senadores, que consta con 36 senadores, 4 por cada departamentu del país. Ye la única con facultá d'aprobar y sancionar lleis que rixen pa tol territoriu bolivianu. El Vicepresidente del Estáu preside l'Asamblea Llexislativa Plurinacional.

Senáu El Senáu tien 36 miembros, cuatro representantes de cada Departamentu. Los senadores son escoyíos de llistes partidaries. El tiempu del mandatu de les y los senadores ye de cinco años pudiendo ser reelectas y reelectos per una sola vegada de manera continua.

Cámara de Diputaos La Cámara de Diputaos tien 130 miembros: En cada departamentu, escuéyense la metá de los diputaos en circunscripciones uninominales (68 diputaos). La otra metá (62 diputaos) escoyer en circunscripciones plurinominales departamentales, de les llistes encabezaes polos candidatos a presidente, vicepresidente y senadores del Estáu. Los diputaos tamién tienen un periodu de cinco años y tienen de tener a lo menos 18 años cumplíos al día de la eleición.

Edificios El Poder Llexislativu foi itinerante, ente 1825 y 1900 celebrar en diversos llugares del país Sucre, La Paz, Cochabamba, Oruro, ya inclusive unu en Tapacarí.

Casa de la Llibertá thumb|200px|right|El Salón de la Independencia mientres el Congresu Constituyente de la Nación. La Casa de la Llibertá de la ciudá de Sucre, foi'l primer edificiu del Poder Llexislativu bolivianu, foi ellí onde s'empecipió la vida republicana parllamentaria de Bolivia. Los xesuites construyeron esti edificiu como parte d'un conventu nel sieglu XVII. Na colonia foi l'aula magna de la Universidá Mayor Real y Pontificia de San Francisco Xavier de Chuquisaca. Darréu en 1767 foi sede de la famosa Academia Carolina, dependiente de l'Audiencia de Llamargues.

Orixinalmente tenía carauterística d'arquiteutura virreinal, depués de la so destrucción paso a adquirir l'estilu neoclásicu. Darréu realizóse una nueva restauración n'ocasión de celebrar el centenariu de la República. En 1973 restaurar, recuperando la so orixinal arquiteutura colonial.

La Casa de la Llibertá foi la cortil onde s'axuntó l'Asamblea Xeneral de Diputaos de les Provincies del Altu Perú y darréu pa roblar el Acta d'Independencia el 6 d'agostu de 1825 que dio nacencia a la República de Bolívar. Los pioneros fueron Manuel María Urcullo, José Mariano Serrano, Casimiro Olañeta, Manuel Sánchez de Velasco, José Miguel Lanza, José Ballivián, José Ignacio de Sanjinés. Dempués de la Revolución Federal, el palaciu treslladóse a La Paz pero n'ocasiones se sesionó na Casa de la Llibertá como en 1925, n'ocasión del sesquicentenario de la fundación de Bolivia en 1975, en 1995 y en 2005 p'aldericar l'arrenunciu del presidente Carlos Mesa, la so socesión y posesión del presidente Eduardo Rodríguez Veltzé.

Palaciu Llexislativu de La Paz thumb|300px|left|Vista nocherniega del Palaciu Llexislativu en La Paz. Antes del cambéu de sede de gobiernu munchos gobiernos xuraron en La Paz como Manuel Isidoro Belzu (1851), José María de Achá (1861), Agustín Morales (1872), Tomás Frías Ametller (1872), Adolfo Ballivián (1873), Hilarión Daza Groselle (1876), Narciso Campero (1880) y Aniceto Arce (1884).

Dende la Revolución Federal hasta'l presente l'Asamblea Llexislativa Plurinacional funciona nel Palaciu Llexislativu en La Paz allugáu na Plaza Murillo, dichu edificiu foi antes parte del Colexu de la Compañía de Xesús, depués quedó destinada al Seminariu Carolín y a lo último, antes de ser el Palaciu llexislativu, foi un salón de la Universidá Mayor de San Andrés.

En 1890, José Manuel Pando empecipio la construcción d'un Palaciu Llexislativu, que foi inauguráu en 1905, con estilu neoclásicu. En 1925 pa conmemorar el centenariu de la República nel gobiernu de Bautista Saavedra Mallea fáense nuevos cambeos al Palaciu Llexislativu.

En 2016 empecipióse la construcción d'un modernu edificiu qu'amplía l'actual Palaciu Llexislativu y va construyise nos terrenes allugaos detrás del actual Palaciu Legislatilecheso.

Actualidá Les dos cámares de l'Asamblea axuntar nel Palaciu Llexislativu allugáu na Plaza Murillo, plaza principal de La Paz. Na Plaza Murillo tamién s'atopa'l palaciu presidencial (conocíu como'l Palaciu Quemado por cuenta de les varies vegaes que s'intentó destruyilo nel sieglu XIX) y la Catedral de La nuesa Señora de La Paz.

El Vicepresidente, na so calidá de Presidente de l'Asamblea, cuenta con un despachu nun edificiu na Cai Mercáu, nel centru de La Paz. Esi edificiu de la Vicepresidencia foi construyida nun entamu pa ser llocal del Bancu Central de Bolivia. Sol gobiernu de Jaime Paz Zamora (1989 - 1993), l'edificiu se reasignó a la vicepresidencia pero la plantía d'asesores del vicepresidente nun se camudó a esi local hasta 1997. Nesi edificiu tamién s'atopa la Llibrería de l'Asamblea Llexislativa y l'Archivu de l'Asamblea.

Eleiciones Les eleiciones pa senadores y diputaos realicen cada 5 años anque hubo les sos esceiciones realizáronse con sufraxu universal dende 1956 y de manera continua dende la conquista de la democracia en 1982 hasta la fecha.

Eleiciones de 1947

Les eleiciones xenerales de 1947 llevar a cabu'l 3 de xineru. Estes eleiciones realizar col sistema de "votu calificáu". Esti congresu opto por ratificar a la primer mayoría Enrique Hertzog Garaizabal y Mamerto Urriolagoitia Harriague tres l'arrenunciu Luis Fernando Guachalla. 250px 250pxPartíuDiputaosSenadoresPartíu de la Unión Republicana Socialista |align=right|4514Partíu de la Izquierda Revolucionaria |align=right|364Partíu Lliberal167Movimientu Nacionalista Revolucionariu41Independientes40Partíu Obreru Revolucionariu |align=right|31Partíu Socialdemócrata |align=right|20Falanxe Socialista Boliviana10Total11127

Eleiciones de 1949 Nestes eleiciones parllamentaries anovóse la metá de la Cámara de Diputaos y un terciu del Senáu. Realizáronse'l 1 de mayu de 1949. Este foi l'últimu Congresu escoyíu antes de la Revolución de 1952 y el postreru escoyíu antes del sufraxu universal. 250px 250pxPartíuEscañosCámaraSenáuEscoyíosTotal+/–EscoyíosTotal+/–Partíu de la Unión Republicana Socialista |28 56 +116140Movimientu Nacionalista Revolucionariu99 +5110Partíu de la Izquierda Revolucionaria |521 -15240Partíu Lliberal29 -706 -1Otros1013 +602 +1Partíu Socialdemócrata |120000Falanxe Socialista Boliviana110000Total5611109270

Eleiciones de 1956

Les eleiciones xenerales de 1956 realizar a cabu'l 17 de xunu. Estes eleiciones fueron les primeres realizaes con sufraxu universal, les primeres realizaes depués de la Revolución de 1952 y les primeres realizaes tres l'anulación de les eleiciones de 1951. 250px 250pxCandidatuPartíuVotos%DiputaosSenadoresHernán Siles Zuazo Ñuflo Chávez OrtizMovimientu Nacionalista Revolucionariu786 72984,436118Óscar Únzaga de la Vega Mario Gutiérrez GutiérrezFalanxe Socialista Boliviana130 49414,0070Felipe Iñíguez Medrano Jesús LaraPartíu Comunista de Bolivia12 2731,3200Hugo Gonzáles Moscoso Fernando Bravo Partíu Obreru Revolucionariu23290,2500Votos válidos931 82583,27––Votos en blancu133 0141,36––Votos nulos10 5101,10––Total de votos emitíos955 34985,376818Inscritos1 119 047100,00––Astención163 69814,63––Fonte: Hofmeister y Bamberger.

Eleiciones de 1958 Nestes eleiciones parllamentaries anovóse la metá de la Cámara de Diputaos y un terciu del Senáu. Realizáronse'l 20 de xunu de 1958. 250px 250pxPartíuVotos%EscañosCámaraSenáuEscoyíosTotal+/–EscoyíosTotal+/–Movimientu Nacionalista Revolucionariu371 45085,43265 +46180Falanxe Socialista Boliviana53 26412,223–4000Partíu Comunista de Bolivia53431,2000000Partíu Social Cristianu28880,600Nuevu00NuevuPartíu Obreru Revolucionariu19940,4000000Votos en blancu y nulos9053–––––––Total de votos emitíos443 992100346806180Votantes rexistraos / Participación1 126 52885,0––––––Fonte: Nohlen, Political Handbook of the WorldPolitical Handbook of the World 1959, New York, 1959, p15

Eleiciones de 1960

Les eleiciones xenerales de 1960 realizar a cabu'l 5 de mayu. Per primer vegada apaecía'l Movimientu Nacionalista Revolucionariu estremáu en dos, l'oficial con Víctor Paz Estenssoro y Juan Lechín Oquendo; y el Partíu Revolucionariu Auténticu de Walter Guevara Arze. El resultáu foi apolmonante en favor del Movimientu Nacionalista Revolucionariu, quedando la conformanza del Congresu la siguiente: 250px 250pxCandidatuPartíuVotos%EscañosCámaraSenáuEscoyíosTotal+/–EscoyíosTotal+/–Víctor Paz Estenssoro Juan Lechín OquendoMovimientu Nacionalista Revolucionariu735 61976,103251 –146180Walter Guevara Arze Jorge Ríos Gamarra |align=left|Partíu Revolucionariu Auténticu |139 713 |14,45 |1 |14 |Nuevu |0 |0 |Nuevu |- |bgcolor=#0047AB| |align=left|Mario Gutiérrez Gutiérrez Antonio Arze |align=left|Falanxe Socialista Boliviana |78 963 |8,17 |1 |3 |0 |0 |0 |0 |- |bgcolor=darkred| |align=left|Víctor Paz Estenssoro Juan Lechín Oquendo |align=left|Partíu Comunista de Bolivia |10 934 |1,13 |0 |0 |0 |0 |0 |0 |- |bgcolor=#0000FF| |align=left|Hugo Gonzáles Moscoso Fernando Bravo |align=left|Partíu Revolucionariu Auténticu

|1420 |0,15 |0 |0 |0 |0 |0 |0 |- |align=left colspan=2|Votos válidos| |966 649|73,36|

|align=left colspan=2|Votos en blancu |

|9 157 |0,93

|align=left colspan=2|Votos nulos | |11 924 |1,21

|align=left colspan=2|Total de votos emitíos| |987 730|75,98|34|68|0|6|18|0|- |- |align=left colspan=2|Inscritos| |1 300 000|100,00|

|align=left colspan=2|Astención | |312 270 |24,02

|align=left colspan=11|Fonte: Hofmeister y Bamberger. |}</center>

Eleiciones de 1962 Nes eleiciones parllamentaries de 1962 fueron anovaes una porción de la Cámara de Diputaos y del Senáu. Realizáronse'l 4 de xunu de 1962. 250px 250pxPartíuVotos%EscañosCámaraSenáuEscoyíosTotal+/–EscoyíosTotal+/–Movimientu Nacionalista Revolucionariu886 57284,73264 +131527 +9Falanxe Socialista Boliviana74 1787,034 +1000Partíu Revolucionariu Auténticu44 2964,223–11000Partíu Comunista de Bolivia20 3521,9000000Partíu Social Cristianu19 8251,811Nuevu00NuevuPartíu Obreru Revolucionariu2780,0000000Movimientu Nacionalista Revolucionariu Auténticu1000,000Nuevu00NuevuVotos en blancu y nulos19 979Total de votos emitíos1 064 4801003872+41527+9Fonte: Nohlen, Ruddle;Kenneth Ruddle (1972) Latin American political statistics. Supplement to the Statistical Abstract of Latin America Los Angeles: Latin American Center, UCLA, p72 Political Handbook of the World 1963

Eleiciones de 1964

Les eleiciones xenerales de 1964 llevar a cabu'l 31 de mayu. Víctor Paz Estenssoro del Movimientu Nacionalista Revolucionariu (MNR) decidió dir a la reeleición, magar la oposición de partíos de derecha y izquierda de la dómina polo que foi l'únicu candidatu a presidente, y los demás partíos namái presentaron candidatures parllamentaries. Esti remanar de Paz provocó la división del Movimientu Nacionalista Revolucionariu (MNR) en diverses ales y faiciones. El MNR retuvo la so amplia mayoría nel Congresu tres la renovación d'una porción de la Cámara de Diputaos y del Senáu.