Villasrubias (Villarrubias en fala d'El Rebollar) ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la comarca de Ciudad Rodrigo y les subcomarcas del Campu de Carbayeda y El Rebollar. Pertenez al partíu xudicial de Ciudad Rodrigo y a la mancomunidá Alto Águeda.
El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 39,50 km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu , cuenta con una población de habitantes.
Historia La so fundación deber a los reis de Llión na Edá Media, siendo donada en 1191 pol rei Alfonsu IX de Llión a la Orde de SantiagoMínguez, José María (Coord.) (1997). Historia de Salamanca. II Edá Media. Salamanca: Centru d'Estudios Salamanquinos. Páx. 248 Cola creación de les actuales provincies en 1833, Villasrubias quedó encuadrada na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.
Xeografía Villasrubias asitiar na cara norte de la Sierra de Gata, na provincia de Salamanca. Llenda al norte con Robleda, al sur con Cadafalsu, al este con Descargamaría y al oeste con Peñaparda. Atopar a un altor de 849 metros sobre'l nivel del mar, siendo'l so puntu más altu'l Pozu de los Moros, con 1218 metros. Falta 125 km de Salamanca capital y 30 km de Ciudad Rodrigo. Puede vese en cualquier sitiu aprucir la cayuela y el granitu según vetes de tierres marielles, ocres y coloraes. Has dos mines de mineral d'estañu abandonaes, una na paraxa de les Medianes y otra en La Canalita, que s'esplotaron hasta los años 50. Cunten los más mayores de Villasrubias que na mina de les medianes xunto al mineral d'estañu llegaron a estrayer oru. Los sos principales barrios son el Rigüelo, el Campital, El Calvariu y les Pesqueres. Destaquen cais como La Ilesia, la cai Llarga, la Fuentita, Pío XII, Fonte Sosa, Fonte Grande, la Llaguna y la Peral. El siempres conocíu como caleyón jondo ye anguaño una cai llamada de José María Cases n'honor al postreru alguacil del conceyu. Les sos paraxes ente otros y faciendo referencia al carbayu: el tesu bardellano, el bardillo, el barderon, el tesu la forca (Jorca), la canaleja, el vau lo sapos, l'asientu les cormenas, el tesu'l bruñal, el tesu altu, el palancal, el rollu, les medianes, la canalita, la janfria, les hoyas (xoyes), la venosa, el valle marcos, el valle la cuesta, santu ferinu, heras de santa Maria, heras grandes, heras chiques, los pozos, la vega, la vega'l sarraero, la güerta el cura, el conceyil, el cristu, el regilon, la fonte la caraba, valle juntanillas, fonte'l tocon, fonte la pila, fonte'l joio, valle zapateru, la helechosa (jelechosa), vau serranu, la guijarrosa, la estercá, la fonte caliente y la santa.
Hidrografía thumb|La Bañera de ríu Fríu El ríu Fríu movía molinos como'l molín "el cubu" el de los estanqueros, el del tíu Adolfo o'l del tíu "Galu", anguaño toos sumíos o en ruines. El molín del "tio Adolfo" amás tenía turbina que daba lluz a Peñaparda y tenía sierra. La pesquera o presa, remansaba l'agua cola que se movía la turbina de la hidroeléctrica Castañu qu'a partir de 1952 dio lluz a tres pueblos: Villasrubias, Robleda y Martiago y que tamién güei ta en ruines. Cunten en Villasrubias que'l dia de la innauguración de la turbina la xente del pueblu concéntrose pela nueche a la entrada del pueblu cerca de la fonte del gallu pa esperar a la lluz que venía por alambres, cuando metanes la mas obsoluta escuridá encendieron la poques bombilles qu'había nes cais paeciendo faese de día ente aplausos y vives de la xente. La pesquera úsase como zona de bañu n'agostu, al igual que la bañera que ye otra zona de bañu nel ríu. Arrodien al pueblo dos regueros Unu'l del cristu que riega los güertos de la badea del cristu y otru el del valle la cuesta que se xunta col anterior na paraxa que se llama "la xunta los regatos" y qu'hasta nun fai tantos años sirvía pa regar los güertos de "la vega". amás d'otros como'l regatu pumar que traviesa la devesa de saliente a poniente. Villasrubias ye un pueblu ricu n'agua pos en cualquier sitiu apaecen manantiales y hai bastantes pozos dalgunos con noria. La fonte grande ye de nueva construcción del añu 1994. Hasta entós conocer más al centru de la cai con un gran pilón onde bebía'l ganáu. Pero la verdadera nacencia de la fonte grande ye a la salida de la caleya "angosta" onde se conoció dende siempres, primero un pozu con un arcu de bóveda enriba y dempués con una bomba manual pa sacar l'agua. Anque nun tea probáu la hestoria cunta que la fonte grande naz enriba nel pueblu dientro d'una casa na cai de la ilesia. La Fuentita sumió nos años 80 cuando s'usó'l manantial pa l'agua corriente del pueblu, como'l so nome indica la fuentita, yera una fonte pequeña con dos caños. Lo mesmo pasó cola fonte Rebolla y dalguna más. Conducíase l'agua hasta los motores de la badea del cristu onde s'impulsaba hasta'l depósitu de la plaza dende onde se partía a les cases del pueblu. Había hasta va dellos años delles llamargues onde se llavaba la ropa. Les llamargues facer y calteníen les vecines de los barrios. Trés d'elles yeren: la llamarga de la Rebolla xunto a la llaguna, la llamarga de la peña cerca de la fonte grande, la llamarga de la fonte'l gallu per debaxo de la ponte de la carretera onde podía vese de cutiu la ropa al sol. Nel mes de xunetu del 2015 se innaguró la piscina natural nel ríu fríu a pocos metros de la ponte de la carretera cl526 con amplies zones verdes arboláu, bon accesu a la piscina, vestuarios, chigre y restorán.
Clima Clima bien fríu con abondosos xelaes pel hibiernu inclusive a finales d'agostu. La primavera ye tardía y el branu curtiu.
Demografía thumb|Casa consistorial
Monumentos y llugares d'interés thumb|Ilesia de San Pedro Apóstol Ilesia parroquial de San Pedro Apóstol. D'una sola nave con tres arcos de granitu que suxeten el teyáu. La ilesia tuvo munches reformes pero foi la de los años 80 la que camudó totalmente el so aspeutu. Sustituyóse l'orixinal ya interesáu retablu de madera por un cristu. Nel antiguu retablu pintáu en colloráu, verde, gris, blancu y doráu taben nel centru San Pedro, patrón de la parroquia, a la derecha el Sagráu Corazón y a la izquierda san Ceferino, patrón del pueblu. A los llaos del retablu n'otros altares más pequeños a la derecha taba la Inmaculada y a la izquierda , San José. De los llaos del sagrariu dos ánxeles unu vistíu de rosa y otru d'azul. Había tamién más altares partíos por tola ilesia, San Antón, San Sebastián, la Virxe del Rosariu, la Virxe del Pilar, y El Neñu Xesús de la "pelotina" como se conocía en Villasrubias por tener una pelota nuna de les sos manes. Debió de ser una imaxe bastante pervalible pos sumió de la ilesia n'estrañes circunstancies. La pila bautismal ye de granitu, toa d'una pieza bastante grande y antes de tar onde ta agora, conocer na entrada de la ilesia o "portalillo". Nel llibru que sostién San Ceferino na manzorga puede lleese " Retoqué la estatua pola mio mano nel añu 1939" y roblar el cura párrocu D. Joaquín. D'antiguo el suelu de la ilesia yera de madera y nun había bancos, cada familia ocupaba'l so sitiu na ilesia. Hai na plaza, a los pies del campanariu, una llosa de granitu con una llectura en llatín que data del añu 1610. Esta llosa conocióse primero dientro de la ilesia y dempués a la puerta de la ilesia a manera de poyu. Caltiénse casi milagrosamente pos mientres munchos años nun se consideró de nengún valor. Paez ser un documentu escritu en piedra d'una donación que daquién fixo nel so día a la parroquia. La plaza toa ye nueva reformada en 1990. Anterior a esta fecha la plaza taba ensin pavimentar onde se conocieron dende bien antiguu unes acacies y al llau del campanariu taba'l depósitu de l'agua que pa nada favorecía l'aspeutu de la plaza. Hai xunto a la ilesia una cruz de granitu en memoria de los cayíos na guerra civil española anque los nomes práuticamente borráronse col tiempu. Cola nueva obra de la plaza de 1990 volver a replantar unes acacies nel mesmu sitiu onde se conocieron dende antiguu.
Les fontes son: la Fonte Grande (Juenti Grandi), la Fonte del Gallu (Juenti el Gallu), la Fuentita (La Juentita), la Canaleja, la Caraba (Juenti la Caraba), la Pila, la Janfria. (Ente paréntesis y en cursiva, la so denominación na fala d'El Rebollar).
La torre de les campanes, foi en 1700 una torre de defensa del pueblu que sirvía de forca d'axusticiar. Los arcos de les campanes añader a la torre aproximadamente en 1945 y les campanes son de la fundición de Gabriel Rivera en Montehermoso. Les campanes refundiéronse delles vegaes y anguaño reparar que los dos campanes suenen práuticamente igual, cuando antes teníen una diferencia d'una octaba ente una y otra. Foi tamién en 1945 cuando la zona del altar mayor llevantóse'l teyáu a distintu altor del restu de la ilesia, pos hasta entós yera toa una mesmu altor. L'edificiu del conceyu ye de nueva construcción ya inauguróse en mayu de 1991 y sustituyó al antiguu que tenía cárcel y un reló cola so campana y repetición d'hores. Hai costume en Villasrubias de dicir "cuartu" en llugar de conceyu. Tien Villasrubias plaza de toros con categoría de tercera onde se celebren tornar nes fiestes de san Ceferino. Dispón la plaza de cai pal ganáu anque ta práuticamente en desusu. Na devesa de Xaque de Riofrío, podemos atopar una piedra redonda soterrada hasta la metá con 12 eslabones d'una cadena grabaos de saliente a poniente. Va años llegó a Villasrubias un francés preguntando por unos eslabón nuna piedra y diciendo qu'un ascendente so soterrara ellí daqué de valor pero naide supo dici-y onde taba aquella piedra. Darréu atopóse esa piedra en Xaque y aquello dio llugar a la hestoria del "ayalga de Xaque" anque por enforma que se buscó nunca s'atopó nada. Hasta los años 60 hubo cervunu na casa de Xaque siendo'l postreru Pablo Hernández. Hai en Jaque resto de les parés de lo que podía ser un nucleu pobláu na antigüedá. a casa del cervunu ta dafechu en ruines casi sumida. caltener en Xaque cercanos a la casa unes castañales centenaries. El Pozu de los Moros ye'l puntu más eleváu de Villasrubias, cuenta col so vértiz xeodésicu y torre de vixilancia contra quemes. Esisten los restos del pozu y anque siempres s'hai hai dichu que yera barcal o depósitu, la verdá ye que coles obres de cimentación de la torreta de vixilancia apaeció'l manantial con abondosa agua. Les sos estraordinaries vistes dexen ver gran parte de la provincia de Salamanca, tola sierra de Gata, Portugal y Estremadura.