L'Antártida Arxentina o Sector Antárticu Arxentín, son denominaciones que n'Arxentina aplicar al sector de L'Antártida entendíu ente los meridianos 74°O y 25°O, el paralelu 60°S y el polu sur. Esta zona atópase dientro del cuadrante americanu y ye reivindicada pola República Arxentina, que la considera como una de les sos rexones xeográfiques y como parte integral del so territoriu.
L'Antártida Arxentina atópase superpuesta parcialmente, ente'l Polu Sur y la península Antártica (Tierra de San Martín na cartografía oficial arxentina), cola área oriental del sector reclamáu por Chile (Territoriu Chilenu Antárticu) y totalmente col sector reclamáu por Reinu Xuníu (Territoriu Antárticu Británicu).
Alministrativamente p'Arxentina l'área forma parte de la provincia de Tierra del Fueu, L'Antártida ya Islles del Atlánticu Sur, integrando'l departamentu L'Antártida Arxentina de dicha provincia. Dende'l 27 d'ochobre de 2017 les islles Orkney del Sur integren el departamentu, siendo antes parte del departamentu Islles del Atlánticu Sur. El departamentu L'Antártida Arxentina nun tien asignada nenguna cabecera departamental.
Les reclamaciones antártiques arxentines tán basaes en considerancies históriques, xeolóxiques, de presencia humana arxentina siguida dende 1904, y de proximidá a l'Arxentina continental americana. L'exerciciu de la soberanía arxentina sobre L'Antártida Arxentina se efectiviza en tolos aspeutos que nun s'atopen llindaos pola firma del Tratáu Antárticu en 1959. Dichu tratáu destinó les actividaes antártiques puramente a fines pacíficos de los países firmantes y adherentes, conxelando los pleitos territoriales y torgando la realización de nueves reclamaciones o l'ampliación de les esistentes mientres dure la so vixencia.L'Antártica Chilena. páxs. 173. Escritu por Oscar Pinochet de la Barra. Publicáu por Andrés Bello, 1976 Cabo destacar que la Secretaría del Tratáu Antárticu tien la so sede en Buenos Aires.tratáu-antartico Ratifiquen a Buenos Aires como sede del Tratáu Antárticu. Diariu La Voz, 12 de mayu de 2010.
La superficie envalorada de L'Antártida Arxentina ye de 1 461 597 km², de la cual 965 314 km² correspuenden a tierra firme. La capa de xelu na calota glaciar tien una espesura de 2 km en permediu. Les temperatures bazcuyen ente 0 °C en branu y -60 °C n'iviernu anque en ciertos puntos puede baxar a aproximadamente los -82 °C.
Utilízase l'horariu UTC-3 al igual que nel continente Sudamericanu.
Arxentina cunta con 6 bases antártiques permanentes y 7 Bases de branu con un total de 13.
Nomes left|thumb|Base Esperanza nel añu 2008, anguaño ye amontada, como polo xeneral en toa L'Antártida Arxentina; les edificaciones, vehículos importantes, navíos oficiales etc. suelen tar pintaos de color coloráu-anaranxáu pa face-yos por contraste más visibles mientres nevaes o nel enllargáu (6 meses) iviernu polar. Sector Antárticu Arxentín: correspuende al casquete xeográficu deriváu de la implementación de la teoría de los sectores polares que tien vértiz nel polu sur, ente los meridianos 25° O y 74° O y el paralelu 60° S. Ye tamién el nome dau nel decretu territorial que creó'l departamentu de la provincia de Tierra del Fueu, L'Antártida ya Islles del Atlánticu Sur qu'abarca tol sector anterior sacante les islles Orkney del Sur. El 27 d'ochobre de 2017 foi sancionada una llei, qu'amás de crear el departamentu Tolhuin, camudó'l nome del departamentu Sector Antárticu Arxentín pol de departamentu L'Antártida Arxentina.departamentu-tolhuin/ Llexisladores sancionaron la creación del departamentu Tolhuin L'Antártida Arxentina: nome xeneralizáu oficial y extraoficialmente pa los dos acepciones de Sector Antárticu Arxentín. A partir del 27 d'ochobre de 2017 ye'l nuevu nome del departamentu. Argentártida: nome aplicáu en dellos testos.Pequeñu Larrouse Ilustráu 1990, pa l'Arxentina, afechu a la cartografía oficial pol Poder Executivu Nacional al traviés del IGM acorde Ley 22.963 aprobada por espediente del 5-10-1989.
Historia
Terra Australis Incognita thumb|250px|Mapamundi d'Abraham Ortelius (1570), onde apaez la Terra Australis Incognita, esti mapa como nel de Martin Waldseemüller ye unu de los primeros que representa al "Nuevu Mundu" (América) separáu de la Terra Incognita pol estrechu de Magallanes anque'l marín al serviciu d'España llamáu Fernando de Magallanes en realidá lo qu'había descubiertu yera l'estrechu interoceánico que güei lleva'l so apellíu, tocantes a la real separación ente América y L'Antártida, la mesma foi afayada en 1526 pol español Francisco de Hoces y por esti motivu los espertos en xeografía denominen al área oceánica en cuestión: Mar de Hoces. El navegante español Gabriel de Castiella zarpó de Valparaíso en marzu de 1603 al mandu de tres naves nuna espedición encamentada pol so primu hermanu, el virréi de Perú Luis de Velasco y Castiella, pa reprimir les incursiones de corsarios neerlandeses nos mares al sur. Al paecer esa espedición algamó los 64° de latitud sur. Nun se toparon entá n'archivos españoles documentos que confirmen la llatitú alcanzada y si realizaron avistamientos de tierres, sicasí, el rellatu del marineru holandés Laurenz Claesz (nun testimoniu ensin fecha, pero probablemente posterior a 1607), documenta la llatitú y la dómina. Claesz declara qu'él:
Otru documentu neerlandés publicáu n'Ámsterdam en tres idiomes en 1622 afirma qu'a los 64ºS hai tierra "bien alta y montascosa, cubierta de nieve, como'l país de Noruega, toa blanca, que paecía estendese hasta les islles Salomón", lo que podría confirmar un avistamiento previu a la publicación. Les tierres avistaes seríen les islles llamaes dende'l sieglu XIX col nome de Shetland del Sur. El documentu neerlandés, talo como puede notase, anque yá estremaba la separación ente Tierra del Fueu y L'Antártida entá caltenía la creencia de que'l continente güei llamáu L'Antártida incluyía a Australia y zones próximes a les ecuatoriales islles Salomón nes que se suponíen grandes mines d'oru.
Otros historiadores atribúin el primer avistaje de tierres antártiques al marín neerlandés Dirk Gerritsz, que columbraría les islles Shetland del Sur. Según el so rellatu, la so nave foi esviada de cursu por una nube dempués de trasponer l'estrechu de Magallanes nel viaxe d'ida d'una espedición neerlandesa a les Indies orientales en 1599. Esisten duldes sobre la veracidá del rellatu de Gerritsz.
Nos mapes de la dómina, L'Antártida y Australia formaben parte d'un inmensu continente conjetural llamáu Terra Australis Incognita, el primeru n'afayar la esistencia d'un mar que dixebraba a América de la posible Terra Australis Incognita foi l'español Francisco de Hoces motivu pol cual el mar por él percorríu ye llamáu mar de Hoces (anque ye más frecuente na cartografía la denominación pasaxe de Drake pa referise al mesmu).
El 30 d'abril de 1606 Pedro Fernández de Quirós tomó posesión de toles tierres del sur hasta'l Polu pa la corona d'España na islla Espíritu Santo en Vanuatu, a la que llamó Austrialia del Espíritu Santo pensando que yera parte de la Terra Australis Incognita.
Otru camientu ye que nel sieglu XVIII la península Antártica y los archipiélagos de les Antilles del Sur fueron frecuentemente visitaos por cazadores de foces españoles ya hispanoamericanos, quien despintaríen los territorios en cuestión pa evitar la competencia (n'especial de los británicos). La presencia d'esti cazadores taría atestiguada pol alcuentru de posibles restos de los sos abellugos nes costes orientales de la península Antártica.
Primeres espediciones a la península Antártica y mares australes thumb|180px|Mapa d'escales proporcionalmente idéntiques onde se repara a L'Antártida Arxentina y otros territorios reivindicaos pola Arxentina. En 1815 el comodoro de marina irlandés, y súbditu británicu al serviciu de les Provincies Xuníes del Ríu de la Plata, Guillermo Brown, entamó una campaña pa hostigar a la flota española nel océanu Pacíficu y al transponer el cabu de Fornos colos navíos Hércules y Trinidá los vientos llevar hasta'l paralelu 65º S. Na memoria naval institucional llamada Aiciones navales de la República Arxentina, 1813-1828 escrita por Brown, escribió:Aiciones navales de la república Arxentina, 1813-1828. Páx. 18. Autor: Guillermo Brown. Editor: Impr. del Ministeriu de Marina, 1904 cabu+de+fornos%22&hl=es&sa=X&ei=o66XUdPsH8v0iwK53IG4BQ&ved=0CDEQ6AEwAA#v=onepage&q=%22despu%C3%A9s%20de%20dar%20vuelta%20el%20cabu%20de%20fornos%22&f=false
Delles fontes arxentines menten que Brown columbraría tierres antártiques nesa espedición, afirmando que ye la razón pola cual na cartografía arxentina suel llamase Tierra de la Trinidá a la parte más septentrional de la península Antártica (pol navío Trinidá), pero Brown tampoco fixo mención dalguna d'esi supuestu avistaje nos sos Memories escrites cuando yá se conocía la esistencia de L'Antártida, nes que se refier al fechu de la siguiente manera:Anuariu de historia Arxentina, Volume 1, páx. 296. Collaborador: Sociedá de Historia Arxentina. Editor: Domingo Viau y cía., 1940
El 25 d'agostu de 1818 el gobiernu de les Provincies Xuníes del Ríu de la Plata dio les primeres concesiones pa la caza de foques y pingüinos en territorios correspondientes al continente antárticu a Juan Pedro de Aguirre, quien operaba colos buques Pescadora Direutor y San Juan Nepomuceno. Nel petitoriu qu'Aguirre presentara'l 18 de febreru solicitó autorización pa la instalación d'un establecimientu pa caza de llobos marinos en dalguna de les islles esistentes al altor del Polu Sur.
La primer tierra descubierta en forma confirmada al sur del paralelu 60° S foi pol inglés William Smith a bordu del bergantín mercantil Williams, mientres saleaba dende Buenos Aires a Valparaíso, esviáu de la so ruta al sur del cabu de Fornos, el 19 de febreru de 1819 columbró la estremidá nordeste (punta Williams) de la islla Livingston. Denunció'l so descubrimientu en Valparaíso, pero nun-y foi creyíu y n'otru viaxe volvió esviase algamando'l 16 d'ochobre de 1819 la islla 25 de Mayu. Bautizó al archipiélagu como Nueva Bretaña del Sur y tomó posesión d'él a nome de la corona británica, dando a conocer los sos descubrimientos al llegar a Montevidéu cuando esta ciudá formaba parte de les Provincies Xuníes del Ríu de la Plata.
En 1819 la polacra arxentina San Juan Nepomuceno al mandu del capitán Carlos Tidblon (o Timdblon) viaxó a les islles Shetland del Sur pa cazar foques y llobos, tornando a Buenos Aires el 22 de febreru de 1820 con 14 600 cueros de foques. Ye'l primer barcu del que se tien rexistru que se dirixó de cacería a eses islles.Bulletin, Númberos 74-77, páx. 51. Contribuidores: British Antarctic Survey, Natural Environment Research Council (Great Britain). Editor: The Survey, 1987 El foquero arxentín Spiritu Santu al mandu del capitán Francisco de Paula Fernández y que'l so propietariu yera Martín Elordi, foi siguíu en setiembre de 1819 dende les islles Malvines pol brig d'Estaos Xuníos Hercilia (que'l so segundu al mandu yera Nathaniel Palmer) algamar na islla Decepción nes Shetland del Sur. Palmer enteróse que'l barcu diba con destín a un llugar onde s'atopaben millares de foques. El fechu de qu'estos foqueros dirixir a les islles con aldu fixu suel ser consideráu como prueba de que les conocíen enantes.