José René Higuita Zapata ye un ex-futbolista y entrenador colombianu quien se desempeñaba como arqueru. Ye consideráu como unu de los meyores porteros na historia del fútbol. Anguaño ye l'entrenador de porteros d'Atlético Nacional.
El so particular estilu de xuegu, de porteru xugador, na llinia de José Eusebio Soriano, Hugo Gatti y la so peculiar personalidá, convertir nun ídolu nel so país mientres les décades de los ochenta y noventa. Foi escoyíu pola IFFHS como l'octavu meyor golero suramericanu del sieglu XX en 2004.
El coraxosu estilu de xuegu de Higuita foi fundamental pa un cambéu clave nes regles del fútbol, pos depués de la so actuación nel Mundial d'Italia 1990; con ventureres y espectaculares xugaes per fuera del área bien escasamente vistes en partíos de fútbol per parte del porteru y nunca antes vistes nel máximu eventu orbital de fútbol, llevaron a que nun congresu téunicu en Coverciano en 1990 empezar a falar del arqueru-líbero y llegóse a la conclusión que yera necesariu impulsar l'usu de los pies nos porteros. Esto determinó que la FIFA estableciera la norma pola que, si un futbolista devuelve al so compañeru porteru'l balón colos pies, ésti nun puede recibilo o tocalo coles manes, de lo contrario sanciónase un tiru llibre indireutu, que tamién ye conocida como la Llei Higuita.
Higuita ye reconocíu como unu de los meyores porteros de la historia del fútbol suramericano y una figura clave nel ascensu de Colombia dientro del panorama futbolísticu internacional, siendo parte d'una gran xeneración al llau de Carlos Valderrama, Freddy Rincón, Adolfo "el Tren" Valencia, Faustino Asprilla, Leonel Álvarez, ente otros.
Amás, ocupa'l quintu puestu nel escalafón de los porteros más goliadores na historia del fútbol (ocupó'l primer llugar per dellos años) con 41 tantos en xuegos oficiales, por detrás de Rogério Ceni, José Luis Chilavert, Dimitar Ivankov y Jorge Campos.
Biografía Nació en Castiella, un barriu de clase media-baxa de la ciudá de Medellín. Fíu d'una madre soltera, María Dioselina Higuita, quien morrería pocos años dempués de la so nacencia, polo que'l pequeñu René foi criáu pola so güela Ana Felisa. La so infancia trescurrió metanes grandes dificultaes económiques, polo que trabayó como vendedor de periódicos y realizó diversos oficios pa ganase la vida.
L'actual esposa de René Higuita llámase Magnolia y con ella tien dos fíos, Andrés y Pamela. Amás ye padre de Cindy Carolina, fía de la so primer esposa finada. Nel presente tamién ye un feliz güelu de dos neñes y un neñu.
El so ingresu como porteru foi bien anecdóticu. Nun tornéu de la so escuela entamó un partíu nel que se diben a escoyer a los meyores xugadores pal Independiente Medellín; René yera'l goliador del equipu, pero mancóse'l porteru y nel so llugar poner a él, volviéndose dende entós el dueñu indiscutible del pórticu.
Trayeutoria
Como Xugador
Principios En 1981 foi parte de la Seleición d'Antioquia sub-16 dirixida por Luis Alfonso Marroquín, qu'a lo postrero saldría campeona de Colombia. Foi convocáu años dempués a la seleición nacional xuvenil sub-19, que participó nel Suramericanu de Paraguay en 1985, que esllumó pol so fútbol-espectáculu siendo l'empiezu de la nueva era del fútbol colombianu, y cola que clasificaría pal Mundial Xuvenil na Xunión Soviética d'esi mesmu añu. Sicasí, en dichu tornéu Higuita nun pudo xugar yá que tenía una mancadura na manzorga, aun así foi incluyíu na nómina que viaxó a representar a Colombia, asistió como suplente d'Eduardo Neñu; de casualidá, foi la única ocasión en que'l d'Antioquia yera l'emerxente del bogotanu, pos nes seleiciones de mayores asocedió dafechu al contrariu.
Millonarios A nivel profesional la so carrera deportiva empecipiar en 1985 en Millonarios.
Higuita, dempués de la brillosa figuración cola seleición colombiana nel Suramericanu Xuvenil d'Asunción, llegó al cuadru tricolor y algamó a apostar seis partíos como titular.
Dizse que l'estilu de xuegu qu'adoptó y que desenvolvió n'años posteriores, d'abandonar l'arcu col balón apoderáu y amagando rivales, foi una emulación del que fixera nel so momentu'l porteru arxentín Alberto Vivalda, moteyáu 'El Llocu', quien por esi entós cumplía la so última temporada como portera de Millonarios, y con quien Higuita compartiera tamién dellos entrenamientos.
Atlético Nacional En 1986 volvió a la so ciudá natal a xugar col Nacional, qu'empezaba a ser dirixíu por Francisco Maturana y so la so batuta llograría dellos de les sos más importantes trunfos. El 31 de mayu de 1989 l'Atlético Nacional coronóse campeón de la Copa Libertadores d'América, el primer trunfu nesti tornéu d'un equipu colombianu. La final, xugada contra'l Club Olimpia de Paraguái en Bogotá, definir por aciu tiros de penalti y Higuita atayó cuatro y anotó unu na serie inicial. N'avientu d'esi añu xugó la final de la Copa Intercontinental contra'l AC Milan d'Italia, teniendo una destacada presentación y perdiendo nel últimu minutu del tiempu de prórroga. Tamién ganó la Copa Interamericana en 1990 con una memorable actuación.
Real Valladolid En 1991 viaxó a España pa xugar col Real Valladolid, pero nun estimó y abandonó l'equipu a metá de temporada, magar cuntar col enfotu del so entrenador Francisco Maturana.
Regresu al Nacional Tornó otra vegada al Nacional col que se coronó campeón de Colombia en 1994. En 1995 algamó de nuevu la final de la Copa Libertadores d'América, perdiendo ante'l Grêmio de Portoalegre de Brasil. Nesi tornéu recuérdase que nes semifinales contra River Plate, nel partíu d'ida en Medellín, Higuita cobró y anotó un gol de tiru llibre col que-y daba la ventaya transitoria al equipu colombianu en dicha serie. La cual definióse nel partíu de vuelta en Buenos Aires ónde magar la derrota de 1x0 René Higuita tuvo una bien destacada actuación. Empatada la serie entós, tuvo de definise por aciu tiros de penaltis onde nuevamente Higuita atayó'l cobru decisivu. Según el llibru Histories insólites de la Copa Libertadores de Luciano Wernicke, esa foi l'actuación más espectacular d'un arqueru na historia de la competición.
Veracruz y Aucas Xugó dempués nel Club Tiburones Rojos de Veracruz de Méxicu y darréu tornó a Colombia. Depués foi a xugar al club Aucas d'Ecuador.
Retiru Higuita tamién ye recordáu por ser el pioneru de los porteros goliadores, pos mientres la so carrera profesional llegó a marcar 44 goles en partíos oficiales, 37 pela vía del penalti y otros 7 pola del tiru llibre. El récor ostentar Rogério Ceni.
El 24 de xineru de 2010 realizó'l so partíu de despidida nel Estadiu Atanasio Girardot, con una asistencia de 21.307 espectadores.
Como Entrenador Higuita llegó a mediaos del 2011 a territoriu árabe pa ser l'entrenador de porteros del Al-Nassr. Ellí foi asistente de Pacho Maturana, Poliya da Silva y Raúl Caneda. Hasta qu'en febreru del 2016 asume en propiedá como entrenador del club árabe.
Seleición de Colombia Amás de la seleición xuvenil de Marroquín que clasificó a la Copa Mundial de l'antigua Xunión Soviética en 1985, René Higuita fixo parte de la seleición sub-23 qu'en 1987 participó nel tornéu preolímpicu de Bolivia, qu'apurría dos cupos pa los Xuegos Olímpicos de Seúl en 1988. Colombia remató cuarta pero yá daba muestres d'una renovación nel so fútbol; destácase que nesta competición el cuadru cafeteru venció 2-0 a Brasil (per primer vegada nun preolímpicu) y el mesmu Higuita detúvo-y un tiru penaltis al delanteru brasilanu Bebeto. El téunicu yera Francisco Maturana.
Nesi mesmu añu foi convocáu per primer vegada a la Seleición de Colombia de mayores, tamién dirixida por Maturana pa la Copa América de 1987 celebrada n'Arxentina, cumpliendo una destacada actuación y ocupando el tercer llugar del tornéu por cuenta de la dueña de casa, que cayó 1-2 inclusive teniendo nes sos files a Diego Armando Maradona.
En 1989 xuega la Copa América en Brasil, pero l'equipu queda esaniciáu en primer ronda. Esi mesmu añu la seleición colombiana llogra clasificase al Mundial de fútbol d'Italia 1990 en repechaje contra , tres 28 años d'ausencia del máximu certame balompédico.
Nel campeonatu orbital de 1990 que se llevó a cabu n'Italia, Higuita atayó una pena máxima contra y tuvo una importante actuación contra l'equipu alemán, a lo postrero vencedor del certame. Con ventureres xugaes, escelentes atayaes y un estilu de xuegu únicu (que s'acoplaba al 'llíricu' estilu d'esa seleición colombiana), Higuita taba convirtiéndose nuna de les figures del certame, realizando ventureres aiciones que nunca se vieron nun campeonatu d'esti tipu.
Asina, Colombia clasificó a los octavos de final del tornéu per primer vegada na so historia y tuvo d'enfrentar a Camerún. Nesi partíu hubo una aición nel segundu tiempu suplementariu, cuando los africanos vencíen 1-0, en que'l defensa cafeteru Luis Carlos Perea devuélve-y el balón a Higuita, ésti recibir y quixo amagar al delanteru Roger Milla, sicasí l'atacante robó-y l'esféricu y por cuenta de esto anotó'l segundu gol col qu'a lo postrero Camerún sacó a Colombia del tornéu orbital. Depués d'esto'l porteru d'Antioquia foi señaláu por dellos sectores de l'afición y de la prensa como'l direutu culpable de la eliminación mundialista, pos ensin la so xugada temeraria el resultáu pudo ser distintu.
Xugó la Copa América 1991 onde la seleición colombiana terminó cuarta.
Otru momentu amargosu pal arqueru d'Antioquia asocedió na Copa América de 1995 llevada a cabu n'Uruguái. Nel partíu contra Brasil, el volante brasilanu Juninho cobró un tiru d'esquina y Higuita, intentando refugar, introdució'l balón nel arcu colombianu. Foi un autogol insólitu na so carrera. Magar ello, Colombia clasificó a cuartos de final y ellí dexó nel camín a Paraguay nuna serie de penaltis, onde'l cancerbero anotó unu de los disparos y amás tapó'l cobru decisivu. En semifinales l'equipu anfitrión sacó de carrera al conxuntu cafeteru, xugando entós el partíu col tercer puestu contra la seleición d'Estaos Xuníos, que ganó l'equipu colombianu por 4 a 1.
Con tou y los discutinios, Higuita yera un ídolu nel so país y perdayuri ufiertábense productos cola so imaxe, dende camisetes hasta cuadiernos.
Como porteru na seleición Colombia xugó en 68 partíos internacionales, recibió 54 goles y anotó 3; la so última convocatoria a la seleición nacional foi pa la Copa América de 1999, el téunicu yera Javier Álvarez y ellí foi suplente del fináu Miguel Ángel Calero Rodríguez.
Los Escorpiones El 8 de setiembre de 1995 algamaría mayor fama internacional en realizando una llexendaria xugada nel estadiu de Wembley. Mientres un partíu qu'apostaba la seleición Colombia contra , Higuita refugó un disparu de Jamie Redknapp por aciu L'Escorpión, una acrobática y venturera maniobra que yá fai parte de la historia del fútbol. Nésta'l porteru llanza'l so cuerpu escontra alantre y tando nel aire cute'l balón con soler de los botinos, alzando primero dambos pies percima del so llombu.
El segundu escorpión fízolo contra Alemaña.
L'orixe de l'acrobática aición foi mientres la grabación d'un anunciu de televisión de Refrescos Frutiño, emitíu en Colombia mientres 1990, nel que Higuita apaez como porteru; el d'Antioquia aseguró que la escurrió mientres la realización pa da-y mayor protagonismu al xuegu que practica colos neños actores del comercial, por tratase d'una xugada 'imposible' de ver na vida real. Minutos dempués de terminar el partíu contra Inglaterra, Higuita afirmó: "Yá que la xente de Frutiño alcordar de la oportunidá que me dio pa faer esa xugada nun anunciu. Ye una xugada que sirve pal espectáculu y seique pa motivar l'equipu. Oxalá, Dios siempres tea con unu. Solo quiero dici-y gracies a los que siempres confiaron en mi"