Mylène Jeanne Gautier , conocida profesionalmente como Mylène Farmer, ye una cantante, compositora, actriz ocasional, autora y dibuxante francesa nacida en Canadá.
Activa dende mediaos de los años 1980, ye la cantante francesa con mayores ventes. Solo en Francia devasó los 30 millones de discos vendíos.Mylène Farmer - Phénomène. Tamién conoció un enorme ésitu más allá de les fronteres franceses, notablemente en Rusia, Bélxica, Suiza, Canadá, Grecia, Italia, Alemaña, Israel, Turquía, Taiwán, Xapón y Europa del Este. El so ésitu ye creciente n'América, especialmente en Méxicu por cuenta de la popularidá de la so ex protexida Alizée en dichu país.
Tien el récor femenín por númberu de Discu de Diamante pa una muyer francófona;http://www.chartsinfrance.net/Mylene-Farmer/news-83609.html ye amás l'artista que más títulos clasificó na primer posición del top 50 francés (18, nengún otru cantante llogró clasificar más de 6),http://www.chartsinfrance.net/Mylene-Farmer/news-106055.html según nel top 10 (50 títulos).http://www.servimg.com/image_preview.php?i=42&o=11800976
Escasamente fai apaiciones públiques nin tampoco acepta entevistes pa los medios de comunicación. Consiguió construyir un universu musical singular, notablemente al traviés de los sos videoclips y conciertos espectaculares. Mylène Farmer ta clasificada como la cantante francesa meyor paga. En 2013 llogró 4.7 millones d'euros.Challenges.
Biografía Nacida de padres franceses el 12 de setiembre de 1961 en Pierrefonds (Canadá), Mylène Gautier pasa la so infancia en Quebec xunto a la so hermana Brigitte y el so hermanu Jean-Loup. Diz tener poques alcordances d'esti periodu, sacante'l de grandes paisaxes nevaos que la marcaríen pa siempres.
A principios de 1970 llega xunto cola so familia a Ville d'Avray, un suburbiu parisín. Adolescente solitaria, considera seriamente volvese maestra d'equitación y allega frecuentemente al conventu pa neños enfermos del Hospital de Garches, una actividá que sigue realizando anguaño. Mylène abandona los sos estudios a finales de los años 70 y camúdase a París, onde sigue entós con una formación teatral na Academia Florent col fin de convertise n'actriz. Ye nesi entós cuando encadena una serie de pequeños trabayos, nel modelaje pa catálogos y publicidá televisivo: spots pa la Llotería, Ikea, les tisories Fiskars y el deterxente Le Chat.
Los sos principios Mylène Farmer empecipia la so carrera en 1984, dempués d'asistir a un casting entamáu por Laurent Boutonnat y Jérôme Dahan, quien taben deseosos d'atopar una nueva intérprete pal so cantar «Mamen a tort». Escueye'l so nome artísticu n'homenaxe a Frances Farmer, actriz norteamericana de los años 30. Cola ayuda del so mozu manager Bertrand Le Page, el cantar vuélvese adulces unu de los ésitos del branu de 1984.
Dempués d'editar dos senciellos en 1985, «On est tous des imbéciles» y «Plus Grandir», que nun llogren l'ésitu esperáu, el so primer álbum sale al mercáu Cendres de Lune en 1986. L'ésitu «Libertine», acompañáu d'un videoclip (inspiráu na película de Barry Lyndon) nel qu'apaez desnuda, confier-y una gran popularidá. Ye nesta dómina que Mylène vuélvese pelirroxa, traza carauterística de la so personalidá. «Libertine» otorgar un ésitu importante y Mylène Farmer entra per primer vegada na llista de los 50 senciellos más vendíos.
Naz una estrella Ente 1986 y 1989, cada unu de los sos senciellos conoz un gran ésitu: «Tristana», «Sans contrefaçon», «Ainsi soit-je...», «Pourvu qu'elles soient douces» y «Sans logique», estrayíos de los álbumes Cendres de Lune (1986) y Ainsi soit-je... (1988) (esti postreru degolando los 2 millones de copies).
La so imaxe y el so ventes tresformar nun fenómenu social: el Llibru Guinness de los Récores dedíca-y una páxina completa, «Pourvu qu'elles soient douces» vender a 100.000 exemplares per selmana, convertir na primer muyer en recibir un Discu de Diamante (por Ainsi soit-je) y les sos reconocencies multiplicábense: Victoires de la musique (Artista del añu)...
El so primer conciertu en mayu de 1989, producíu por Laurent Boutonnat, ufierta un espectáculu a la norteamericana, coreografíes, un conceutu non bien utilizáu polos artistes franceses. Dempués d'una selmana nel Palais des Sports y casi 50 conciertos alredor de Francia, Mylène Farmer termina la so xira con 2 presentaciones en Paris-Bercy, presentaos nel CD y VHS En Concert.
La Consagración: L'Autre... y Désenchantée Nel cambéu de década, Farmer yera una superestrella en toa regla en Francia, pero nun foi hasta'l llanzamientu del so tercer álbum, «L'Autre...» y el senciellu «Désenchantée» que llogra'l estatus d'iconu. L'álbum, llanzáu'l 8 d'abril de 1991, amuesa una nueva imaxe pal so públicu: más madura, con más enfotu, col pelo curtiu y una actitú más griespa (como s'evidencia nos videos de "Désenchantée" y "Je t'aime mélancolie", nel que Farmer interpreta a una boxeadora profesional lluchando contra un oponente masculín). La música tamién evoluciona en comparanza a les sos grabaciones anteriores. Les lletres tienen un algame más ampliu de temes como la relixón ("Agnus Dei"), la política ("Désenchantée") y la crítica de prensa ("Je t'aime mélancolie").
"Désenchantée", el senciellu principal del álbum, convertir nun fenómenu na música pop francesa, consideráu na actualidá un himnu xeneracional poles sos lletres polítiques. El cantar algamó'l númberu 1 en Francia, posición na que se caltuvo mientres nueve selmanes consecutives. Nesi momentu, yera'l senciellu francés más vendíu de tolos tiempos, tantu en Francia como nel restu del mundu. D'alcuerdu al Llibru Guinness de los récores vendiéronse más de 1,3 millones de copies. Tamién pasó seis selmanes nel númberu 1 en Bélxica, númberu 3 n'Holanda, númberu 9 en Canadá, númberu 16 n'Austria y top 20 en distintos países europeos. El cantar foi acompañada por un costosu videoclip, dirixíu por Laurent Boutonnat, y rodáu al estilu curtiumetraxe.
Tres el fenomenal ésitu de "Désenchantée", Farmer llanzó otros trés senciellos esitosos del álbum: "Regrets", un dúu realizáu con Jean-Louis Murat (Non.3) "Je t'aime mélancolie" (Non.3) y "Beyond My Control" (Non 8), esti postreru tien videoclip sexual y sangrientu que foi prohibíu nes televisoras franceses. L'ésitu de los senciellos ayudó al álbum a vender más 2.2 millones de copies, permaneciendo más de 20 selmanes na posición Non.1 de la llista d'álbumes franceses y siendo certificáu Discu de Diamante. "L'Autre..." ye l'álbum más vendíu de Farmer y el segundu álbum francófono más vendíu por una muyer, solo detrás de D'eux de Celine Dion.
Antes del llanzamientu del tercer senciellu del álbum, el 19 de payares de 1991, un fanáticu presentar na sede de Polydor Records en París y esíxe-y a la recepcionista, apuntándola con una arma, falar con Farmer. Ante una respuesta negativa, l'home mata a la emplegada. Dempués d'esti incidente, Farmer evitó l'atención de los medios y abandonó Francia pa vivir en Los Angeles per unes selmanes.
A finales de 1992, llánzase l'álbum de remixes "Dance Remixes", un compilatorio de dos discos que contién 14 remixes de los ésitos de baille más importantes de la cantante más un nuevu cantar: el senciellu "Que mon cœur lâche". Como de costume, Farmer non rehuyó el discutiniu; "Que mon cœur lâche"", un cantar que trata la tema del SIDA y les rellaciones sexuales, acompañar por un videu empobináu por Luc Besson (la primer vegada na carrera de la cantante que'l video nun ye dirixíu por Boutonnat). El single tamién foi grabáu nuna versión n'inglés, "My Soul Is Slashed". Pa cerrar esta dómina, Mylène Farmer llogra'l gallardón de Meyor artista francesa 1992» nos World Music Awards.
L'estilu Farmer Mylène Farmer collabora dende los sos principios con Laurent Boutonnat, quien compón la so música y realiza los sos videos. Los testos de Mylène tán trescalaos de temes recurrentes como'l sexu, la muerte, la relixón o'l amor, y contienen frecuentemente influencies d'escritores como Edgar Allan Poe, Luc Dietrich, Pierre Reverdy, Primo Levi, Virginia Woolf, Oscar Wilde, Antoine de Saint Exupéry ya inclusive Charles Baudelaire. La so música tien davezu una tonalidá pop, n'ocasiones acentuada con ritmos electro, rock o inclusive new wave.
Los sos videos de sonadía internacional son verdaderos curtiumetraxes («Pourvu qu'elles soient douces», grabáu en 35 mm, devasa los 17 minutos) y contribuyeron al ésitu de la cantante. Sicasí, dalgunos provocaron que les cadenes de televisión franceses atayen o censuren el so espardimientu, al consideralos demasiáu esplícitos como «Beyond my control» o «Je te rends ton amour». Esti postreru censurado anque puestu a la venta en kioscos a beneficiu de la llucha contra'l Sida.
En tan solo unos años Mylène Farmer tresformóse nun personaxe al que los fans profesen un verdaderu cultu, pudiendo llegar casi a la obsesión: en 1991 unu d'ellos queriendo falar de toes toes col so ídolu, matu al recepcionista de la so casa de discos d'un balazu. Ye nesti periodu que la cantante dexa Francia y camúdase a California, toma distancia con al respective del so personaxe públicu, faciéndose más y más discreta colos medios.
Alloñada del mundu del espectáculu, namái apaez nes entregues de premios daos pol públicu, y refuga toles velaes mundanes, según solicitúes d'entrevistes, respondiendo a esto últimu que lo que tien que dicir atopar nos sos cantares. Otres reconocencies prestixoses fuéron-y concedíos, como la Lexón d'Honor, una estatua nel Muséu Grevin, o'l so nome figurando nel diccionariu.Mylène, Hugues Royer
Giorgino En 1994, Laurent Boutonnat realiza'l so segundu llargumetraxe, Giorgino, nel que Mylène Farmer comparte creitos con Jeff Dahlgren. El filme convertir nun verdaderu fracasu comercial y críticu, siendo xulgada de cutiu como un «videoclip llargu» (la película dura casi 3 hores). Dempués d'adquirir nuevamente los derechos del filme pa evitar cualquier espardimientu televisivu, Boutonnat termina per aceptar claramente so la presión de los fans, editalo nun doble DVD 13 años dempués de la so salida en cartelera.
Anamorphosée Mientres el so tiempu en California, Farmer empezó a escribir el so cuartu álbum d'estudiu, Anamorphosée. El primer senciellu foi «XXL», un cantar de rock con potentes guitarres llétriques y un videu empobináu por Marcus Nispel, nel qu'apaez arreyada a un tren en movimientu. Bien llueu se convierte nun gran hit y algama la posición #1 de la llista de senciellos franceses. Anamorphosée estrénase'l 2 d'ochobre de 1995 y debuta nel #2 nes llistes d'álbumes. L'álbum llogra grandes ventes col llanzamientu de «L'Instant X», «California» (una balada de jazz-pop qu'ufierta un video bien aclamáu empobináu por Abel Ferrara), «Comme j'ai mal» y «Rêver», lo qu'ayudó al álbum a algamar la posición #1 en xineru de 1997, 16 meses dempués del so llanzamientu. L'álbum ye'l primeru que contién una melodía compuesta por Farmer («Tomber 7 fois ...»). Anamorphosée permanez por 77 selmanes nel chart francés, llogra vender 1.300.000 d'exemplares y llogra la certificación de Diamante.
Nel branu de 1996, Farmer embarcar na so segunda xira de conciertos, que llogró gran ésitu. El correspondiente álbum en vivu, Live à Bercy, ye anguaño'l discu «en vivu» más vendíu na historia de la música francesa. Mientres la xira, Farmer cantó una versión de Raï de Michel Polnareff «La poupée qui fait non» con Khaled, que foi llanzáu como senciellu promocional y convirtióse nun ésitu top 10 en Francia.
Innamoramento