Glafcos John Clerides (forma inglesa) o bien Glafkos Ioannou Kliridis (Γλαύκος Ιωάννου Κληρίδης) (forma griega), , políticu xipriota que foi héroe de la Segunda Guerra Mundial, abogáu, lluchador de la resistencia antibritánica y aliáu del Arzobispu Makarios. Encabezó una delegación grecoxipriota qu'ayudó a redactar una nueva Constitución, foi'l líder del Parllamentu mientres dieciséis años y tuvo dos mandatos como presidente.
Vida privada Fíu del abogáu John Clerides, un eminente abogáu, recibió la so educación nel Pancyprian Gymnasium de Nicosia.
En 1945 casóse con Lilla Erulkar, una actriz nacida no qu'entós yera Bombay que tomó'l nome Lilla Irene Clerides. Ella morrió en 2007. La pareya tuvo una fía, Katherine Clerides qu'integró la Cámara de Representantes de Xipre per parte del Partíu Unión Democrática.
Segunda Guerra Mundial Clerides atopábase estudiando lleis en Londres cuando españó la Segunda Guerra Mundial en 1939. Darréu apuntóse na RAF británica pa sirvir nel comandu de bombarderos. En xineru de 1942, cuando revistaba como artilleru de popa y radiooperador, el so aparatu Vickers Wellington foi baltáu cuando volaba en proximidaes d'Hamburgu. Rompióse una pierna na cayida en paracaíes. Foi lleváu a un hospital pa prisioneros franceses en Bremen onde un estudiante de medicina asitió-y un yelsu y estrayer una esquirla. Na cárcel cortó'l yelsu con una tisoria y escapó pela ventana. A los cuatro díes foi prindáu y unviáu al Stalag VIIIB próximu a la llende con Polonia.
Al añu, escapó en tren y a pie escontra Yugoslavia onde foi recapturado y consideráu partisanu polo que foi internáu nun campu pa tales por seis selmanes. Al conocese que s'escapara del Stalag VIIIB ye retornáu al so campu anterior.
Un tercer escape en 1944 foi un ésitu. Foi cuando se dixebró d'una columna de prisioneros nuna marcha forzada per delantre de la meyora aliada, atópase un tanque d'Estaos Xuníos y xubió a bordu.
En llicenciándose con una reconocencia a los sos servicios distinguíos, estudió Derechu nel King's College de Londres y llogró la graduación en 1948. En 1951 colexar nel Gray's Inn y hasta 1960 prauticó l'abogacía en Xipre.
Guerra de la Independencia En 1955 poner al serviciu de la Organización Nacional de Combatientes Chipriotes (EOKA), la guerrilla grecoxipriota del coronel Georgios Grivas qu'entamó la llucha contra l'autoridá colonial británica y pa consiguir la unión (Enosis) de Xipre a Grecia. Adoptó'l nome de guerra Ypereides, orador de l'antigua Atenes. Nel movimientu nacionalista Clerides brindó asistencia llegal a activistes deteníos y axuntó pruebes contra'l Gobiernu británicu pa ser presentaes a la Comisión de Derechos Humanos del Conseyu d'Europa.
N'abril de 1959, depués acompañar a Makarios na Conferencia multipartita de Londres que sancionó l'esquema constitucional de transición pa la isla, foi-y confiáu'l Ministeriu de Xusticia nel Gobiernu del arzobispu Makarios III. Esta función desempeñar hasta la proclamación de la independencia de la República de Xipre el 16 d'agostu de 1960. Esi añu dirixó la delegación grecoxipriota na Comisión Constitucional Conxunta y nos comicios de xunetu salió escoyíu diputáu por Nicosia nes llistes del Frente Patrióticu, la coalición que sirvía de soporte políticu a Makarios. Na inauguración del Llexislativu n'agostu, foi-y conferida la presidencia de la Cámara de Representantes.
Foi amigu dende la so infancia de Rauf Denktash, el líder turcochipriota y contraparte nes negociaciones intercomunales polo llargo de 25 años.
Vida Pública Na solmenada primer década de la independencia, qu'a partir de 1963 conoció'l fracasu del marcu constitucional unitariu cola rotura política ya institucional ente les comunidaes griego y turco y l'españíu de violencies sectaries, Clerides desempeñó diverses misiones como alto oficial del Estáu, representando siempres a la comunidá grecochipriota, como cabeza de delegación na Conferencia de Londres de 1964. Foi negociador xefe nes conversaciones intercomunales qu'arrincaron en Beirut en 1968 cola égida de la ONX y que s'enllargaron mientres seis años ensin resultaos tanxibles.
Pa estes nueves conversaciones, Clerides camudó aspeutos de la so postura. En 1967, dempués d'una masacre de ventisiete turcos en Kophinou, el gobiernu turcu amenació con invadir la isla nun siendo que les fuercies irregulares griegos retirar de les zones turques y Georgios Grivas fuera exiliaos. So presión d'Estaos Xuníos, la invasión foi atayada; pero la crisis convenció Makarios y Clerides que la busca de la Enosis provocaría una invasión turca. Nel so llugar, trataron d'axustar sobre la base d'un Xipre independiente, alloñándose de la xunta gobernante na Grecia.
Dempués de disgregarse el Frente Patrióticu, en febreru de 1969 Clerides punxo en marcha la so propia fuercia política, el Partíu Xuníu (Eniaion), grupu de derecha moderáu sofitando nes clases urbanes que se punxo al serviciu de Makarios y les sos polítiques, sintetizaes nel refugu a la enosis, la salvaguardia d'un Xipre independiente y non alliniáu exteriormente, y la busca de soluciones pacífiques pa los conflictos intercomunales. Nes eleiciones llexislatives del 5 de xunetu de 1970 el Eniaion foi la llista más votada con 15 escaños y ganó la partida a la poderosa agrupación comunista local, el Partíu Progresista de la Clase Trabayadora (AKEL), y a otra formación surdida de la disgregación del citáu bloque gubernamental, la Unión Democrática pola enosis de Xipre (EDEK), o Partíu Socialista, lideráu por Vassos Lyssarides.
Invasión turca y primer xefatura del Estáu Siendo presidente del Parllamentu, Clerides ocupó la xefatura del Estáu en funciones ente'l 23 de xunetuA les 1450 del 23 de xunetu de 1974, Clredides llamó al Force Commander de UNFICYP ya indicólu que tomara'l puestu como Presidente de fechu. Report of the Secretary General on developments in Cyprus. 23 Jul 1974. Doc S/11353/Add.4 y el 7 d'avientu de 1974, mientres Makarios tuvo nel exiliu a raigañu del fracasáu golpe d'Estáu ultraderechista y pro-Enosis perpetáu pola Guardia Nacional xipriota pero orquestado pola xunta militar que rexía n'Atenes. Clerides llevó les riendes del país na etapa más delicada de la so historia, que conoció la invasión y la ocupación pol Exércitu de Turquía (Operación Atila) del terciu norte de la isla cola sida de la proteición de la comunidá turcoxipriota, magar asemeyáu golpe de fuercia vieno faer irreversible la partición de la isla, amás de xenerar una fola de refuxaos grecoxipriotes del norte escontra'l sur.
N'agostu, so l'amenaza del Gobiernu d'Ankara que presidía Bülent Ecevit de llanzar una segunda operación militar contra la isla, Clerides sostuvo en Xinebra unes negociaciones d'emerxencia col representante turcoxipriota, Rauf Denktash, quien intentó arrinca-y una solución basada na fórmula d'una federación bizonal que daría'l 34% del territoriu a los turcoxipriotes. Clerides refugó de planu un marcu que conculcaba el principiu fundacional de la República de Xipre, de manera que el 14 d'agostu les tropes turques volvieron a entamar la so esplegue escontra'l sur, hasta la declaración dos díes depués d'un altu'l fueu y de una llinia de demarcación, la denominada Llinia Atila, qu'escurría dende la badea de Morphou al noroeste y la ciudá de Famagusta al este, y estremaba la mesma capital Nicosia en dos sectores (Llinia Verde).
Tres el regresu de Makarios en payares de 1974, Clerides retomó'l so papel como presidente de la cámara y negociador en xefe. Axustó infructuosamente con Denktash en Viena en xineru de 1975, en Nueva York en setiembre de 1975 y más tarde en Xipre. El 13 de febreru de 1975 los turcoxipriotes proclamaron nel 37% del territoriu que controlaben un Estáu Federáu Turcu, con Denktash de presidente.
Unión Democrática Clerides cuntara con ser el socesor de Makarios nel lideralgu de la comunidá grecoxipriota, pero a principios de 1976 l'arzobispu escoyó al so ex ministru d'Asuntos Esteriores, Spyros Kyprianou, pa encabezar el nuevu Partíu Democráticu (DIKO), qu'abrazó unes posiciones de firmeza frente a la parte turca. N'abril Clerides foi cesáu como presidente de la Cámara de Representantes tres 16 años d'exerciciu de la que como negociador xefe nes conversaciones intercomunales, y un mes más tarde sofitóse nos partíos del Frente Progresista y el Frente Nacional Democráticu pa fundar la Unión Democrática (DISY).
El DISY, basáu como'l Eniaion nes clases medies profesionales urbanes y l'empresariáu, tenía como señes d'identidá'l conservadorismu ideolóxicu, la defensa del llibre mercáu, una acusada actitú prooccidental y proatlantista y l'enfotu nes fórmules negociaes pa terminar col conflictu colos turcoxipriotes. La nueva agrupación de Clerides axuntó'l 24,1% de los votos nos comicios del 5 de setiembre de 1976, anque la llei eleutoral entós vixente quitó-y de representación parllamentaria. Les fortunes del DISY ameyoraron espectacularmente na edición del 24 de mayu de 1981, cuando xubió al 31,9% de los sufraxos, ganó 12 puestos y convirtióse nel primer partíu nacional, lo cual nun se tradució nuna mudanza nel Executivu al rexir el sistema de Gobiernu presidencialista. Nes siguientes eleiciones llexislatives, les del 8 d'avientu de 1985, el partíu amontó la so cuota al 33,6% de los votos y los 19 escaños.
Na so llarga etapa como xefe de la oposición Clerides tuvo dos envites presidenciales fallíos. Na primer ocasión, el 13 de febreru de 1983, llogró'l 33,9% de los votos y foi llargamente batíu por Kyprianou, qu'optaba a la reelección dempués d'asoceder n'agostu de 1977 al fináu Makarios y que cuntaba col sofitu del AKEL sicasí la so actitú intransixente nel conflictu colos turcoxipriotes. Una derrota más afecha de Clerides foi la de febreru de 1988, cuando descabalgó a Kyprianou na primer vuelta del día 14 y col 48,4% de los sufraxos terminó vencíu na segunda vuelta, siete díes dempués, pol aspirante independiente Georgios Vasiliou, quien tamién gociaba del respaldu de los comunistes.
Sicasí, Clerides emprestó'l so sofitu parllamentariu a Vasiliou en cuanto ésti dexó claro qu'allugaba una actitú más posibilista na cuestión de la división de país. Les eleiciones llexislatives del 19 de mayu de 1991 brindaron al DISY los meyores resultaos de la so historia, el 35,8% de los votos y 20 escaños, y antoxáronse un bon badagüeyu pa les mires personales de Clerides nes presidenciales que tocaben dos años dempués. N'efeutu, el 14 de febreru de 1993 el veteranu políticu y abogáu apuntó la victoria sobre Vasiliou na segunda vuelta por namái seis décimes de diferencia, el 50,3% contra'l 49,7%, a pesar de que na primer vuelta del 7 de febreru'l titular reeleccionista sacólu, col 44%, más de siete puntos de ventaya. Nesti desenllaz resultó fundamental el sofitu emprestáu a Clerides pol DIKO de Kyprianou, que neutralizó'l concedíu pol AKEL a Vasiliou.
Nuevu accesu al Gobiernu Clerides tomó posesión el 28 de febreru al mandu de un gobiernu de coalición col DIKO, una alianza inédita, anque a munchos eleutores causáralos perplexidá que nun se materializó antes, considerando les importantes coincidencies ideolóxiques en dos formaciones que compartíen el nichu del centroderecha. L'asunción por Clerides de la so nueva responsabilidá llevó implícita'l so arrenunciu al escañu de diputáu y a la presidencia executiva del DISY, magar siguió nel partíu en calidá de presidente d'honor. Como xefe del Estáu, Clerides adquiría amplios poderes executivos y encabezaba el Conseyu de Ministros. El so ámbitu de decisión yera especialmente propiu en política esterior, defensa y seguridá nacionales, esto ye, direutamente tou lo rellacionao cola división de la isla y el conflictu colos turcoxipriotes, pudiendo vetar les iniciatives llexislatives del Parllamentu en dichos ámbitos.