upright|thumb|Hitler nel so pose d'orador (1927).
Mientres la so vida, y tamién muncho más allá de la so muerte, Hitler foi acomuñáu una y otra vez con trestornos mentales como histeria, sicopatía, megalomanía y esquizofrenia paranoide. Ente los psiquiatres y sicoanalistes que diagnosticaron a Hitler con trestornu mental atópense conocíes figures como Walter C. Langer y Erich Fromm. Otros investigadores, como Fritz Redlich, llogró nes sos investigaciones, otra manera, la impresión de que Hitler probablemente nun taba trastornado mentalmente.
Dificultá de la sicopatoloxía polo xeneral y de la sicopatoloxía de Hitler en particular Acordies con el gran interés que l'individuu Hitler inda provoca na audiencia polo xeneral, les sicopatoloxíes de Hitler tán fuertemente empobinaes a los medios de comunicación. Pero en psiquiatría, la patografía tien una mala reputación. Dichos diagnósticos son problemáticos porque que se llevaron a cabu a posteriori, ensin que'l principal mediu de diagnósticu, la esploración psiquiátrica, sía un exame direutu nel paciente.Hilken, Susanne. Wege und Probleme der Psychiatrischen Pathographie, Karin Fischer: Aachen, 1993
El psiquiatra alemán Hans Bürger-Prinz (University of Hamburg) llegó al estremu d'afirmar que cualquier diagnósticu a distancia constitúi un "abusu fatal de la psiquiatría".Bürger-Prinz, Hans. Ein Psychiater berichtet, Hoffmann & Riole, 1971. ISBN 3-455-00740-6 La inmensa gama de trestornos mentales que s'atribuyeron a Hitler col pasu del tiempu, da una bona idea de cómo estos métodos son propensos a errores (ver tabla).Wippermann, Wolfgang. Faschismus und Psychoanalyse. Forschungsstand und Forschungsperspektiven. In: Bedrich Loewenstein (Editor). Geschichte und Psychologie. Annäherungsversuche, Pfaffenweiler, 1992. P. 266; Dörr, Nikolas. Zeitgeschichte, Psychologie und Psychoanalyse
Otru indicador de los problemes calidable de munches de les patografíes de Hitler, darréu mentaes nun discutiniu, ye que les abondoses publicaciones que yá se presentaron sobre esta tema por otros autores tán dafechu ausentes o bien embrivíes.
Presuntu trestornu o síndrome Autor(es) Histeria, trestornu histriónicu de la personalidá Wilmanns (1933), Murray (1943), Langer (1943), Binion (1976), Tyrer (1993) Esquizofrenia, paranoya Vernon (1942), Murray (1943), Treher (1966), Schwaab (1992), Tyrer (1993), Coolidge/Davis/Segal (2007) Síntomes psicóticos debíu al abusu de drogues Heston/Heston (1980) Síntomes psicóticos por cuenta de una enfermedá física Gibbels (1994), Hesse (2001), Hayden (2003) Sicópata, trestornu antisocial de la personalidá Bychowski (1948), Henry/Geary/Tyrer (1993), Coolidge/Davis/Segal (2007) Trestornu narcisista de la personalidá Sleigh (1966), Bromberg/Small (1983), Coolidge/Davis/Segal (2007) Trestornu sádicu de la personalidá Coolidge/Davis/Segal (2007) Trestornu llende de la personalidá Bromberg/Small (1983), Victor (1999), Dorpat (2003), Coolidge/Davis/Segal (2007) Trestornu por estrés postraumatico Dorpat (2003), Koch-Hillebrecht (2003), Vinnai (2004), Coolidge/Davis/Segal (2007) Lateralización cerebral anormal Martindale/Hasenfus/Hines (1976) Trestornu esquizotípico de la personalidá Rappaport (1975), Waite (1977) Trestornu de líder peligrosu Mayer (1993) Trestornu bipolar Hershman/Lieb (1994) Síndrome d'Asperger Fitzgerald (2004)
thumb|upright|left|La filósofa alemana Hannah Arendt, qu'asistió al xuiciu d'Adolf Eichmann (imaxe) en 1961, atopó que la disposición a cometer xenocidiu puede ser fácilmente compatible con una bona salú mental. Nel casu de Hitler, la sicopatoloxía presenta problemes particulares. De primeres, los autores qu'escriben sobre la mayoría de los asuntos personales de Hitler tienen que trepar cola amenaza de qu'un númberu de llectores, posiblemente acríticamente voyeuristas, acepten inclusive les especulaciones menos probaes, como por casu el llibru de Lothar Machtan, The Hidden Hitler ( 2001 ) .Machtan, Lothar. Hitlers Geheimnis: Das Doppelleben eines Diktators, Fest: Berlin, 2001. ISBN 3828601456; Lothar Machtan: Hitlers Geheimnis perlentaucher.de
Entá más grave, ye l'alvertencia formulada por dellos autores de que patologizar a Hitler inevitablemente significaría da-y d'alta de siquier parte de la so responsabilidá.Armbruster, Jan: Die Behandlung Adolf Hitlers im Lazarett Pasewalk 1918: Historische Mythenbildung durch einseitige bzw. spekulative Pathographie . In: Journal für Neurologie, Neurochirurgie und Psychiatrie, Volume 10 (4), 2009, P. 18–22.
Otros tarrecieron que por patologizar o demonizar a Hitler, otra manera, tola culpa fácilmente podría ser reasitiada sobre'l dictador llocu, ente que les "mases" equivocaes y les élites del poder que-y taríen sirviendo seríen llibraes de culpa.Als ein Volk ohne Schatten! In: Die Zeit, Non. 48, November 21, 1986 Son famoses les pallabres de Hannah Arendt sobre la "lloria del mal", en 1963. Ella determinó que pa un nazi como Adolf Eichmann, la normalidá mental y la capacidá de los asesinatos en masa nun yeren mutuamente escluyentes.Arendt, Hannah. Eichmann in Jerusalem. Ein Bericht von der Banalität des Bösen, Piper: München, Zürich, 15th edition, 2006. ISBN 978-3-492-24822-8; to similar conclusions came Harald Welzer in his book Täter. Wie aus ganz normalen Menschen Massenmörder werden, Fischer: Frankfurt, 2005. ISBN 3-10-089431-6; other authors however, as Rolf Pohl and Joachim Perels, are convinced that mass murderers cannot possibly be mentally normal.
Dellos autores tuvieron fundamentalmente en contra de cualquier intentu de "esplicar" a Hitler, por casu en términos sicolóxicos.The Jewish theologian and Holocaust survivor Emil Fackenheim, among others, believed that a radical evil such as the evil in Hitler, could not be explained by humans, but only by God, and God kept silent; Emil Fackenheim, Yehuda Bauer: The Temptation to Blame God. In: Rosenbaum, Ron. Explaining Hitler: The Search for the Origins of His Evil. Harper Perennial: New York, 1999. ISBN 0-06-095339-X El que llegó más lloñe foi Claude Lanzman, quien describió dichos intentos como "obscenos"; dempués de terminar la so película Shoah (1985) sintió como si tuviera llindándose la negación del Holocaustu y atacar sópito. Especialmente criticó al historiador Rudolph Binion.Claude Lanzmann and the War Against the Question Why. In: Rosenbaum (1999), P. 251–266; Lanzmann, Claude. Hier ist kein Warum. In: Stuart Liebman (Editor). Claude Lanzmann's Shoah: Key Essays, Oxford University Press, 2007. ISBN 0-19-518864-0; Lanzmann, Claude; Caruth, Cathy; Rodowick, David. The Obscenity of Understanding. An Evening with Claude Lanzmann. In: American Imago, 48, 1991, P. 473–495
Como'l psiquiatra Jan Ehrenwald señaló, la entruga que de cutiu se desdexó, ye que cómo un posible enfermu mental como Hitler podría ser capaz de consiguir millones de siguidores entusiastes que sofitaron la so política hasta 1945.Jan Ehrenwald. The ESP Experience: A Psychiatric Validation. Basic Books, 1978. ISBN 0-465-02056-9, Section Hitler: Shaman, Schizophrenic, Medium? Daniel Goldhagen argumentó en 1996 que l'ascensu políticu de Hitler nun yera pola so sicopatoloxía, sinón más bien poles condiciones sociales precaries qu'esistíen nesi momentu n'Alemaña.Goldhagen, Daniel. Hitler's Willing Executioners. Alfred Knopf: New York, 1996; Hans-Ulrich Wehler shared the same view: Geschichte als historische Sozialwissenschaft. Frankfurt am Main, 1973, P. 103.
Dellos autores, otra manera, señalen los casos de xente como Charles Manson o Jim Jones, que sufría d'una enfermedá tan incapacitante como la esquizofrenia, pero sicasí atopen ensames de siguidores sobre los que llograron tener una enorme influencia .Coolidge, Frederic L.; Davis, Felicia L.; Segal, Daniel L.. Understanding Madmen: A SSM-IV Assessment of Adolf Hitler . In: Individual Differences Research 5, 2007, P. 30–43.
Dende'l principiu, opinóse tamién que Hitler yera capaz de remanar la so sicopatoloxía bien hábilmente, inclusive siendo consciente de cómo podía usar los sos síntomes pa dirixir con eficacia les emociones del so públicu.For example: Murray, Henry A. Analysis of the personality of Adolf Hitler. With predictions of his future behavior and suggestions for dealing with him now and after Germany's surrender, 1943. Online:„Analysis of the Personality of Adolph Hitler“ Otros autores suxirieron que los mesmos siguidores de Hitler taben mentalmente trastornados,For example Langer: Walter Langer is dead at 82; wrote secret study of Hitler New York Times; A Psychological Profile of Adolf Hitler. His Life and Legend (Online); Eckhardt, William. The Values of Fascism. In: Journal of Social Issues, Volume 24, 1968, P. 89–104; Muslin, Hyman. Adolf Hitler. The Evil Self. In: Psychohistory Review, 20, 1992, P. 251–270; Berke, Joseph. The Wellsprings of Fascism: Individual Malice, Group Hatreds and the Emergence of National Narcissism, Free Associations, Vol. 6, Part 3 (Number 39), 1996; Lothane, Zvi. Omnipotence, or the delusional aspect of ideology, in relation to love, power, and group dynamics. In: American Journal of Psychoanalysis, 1997, Volume 57 (1), P. 25–46 anque nun s'atopó una evidencia d'ello.Psychological evaluations of Nazi leaders didn't show any signs of mental disturbances (Zillmer, Eric A.; Harrower, Molly; Ritzler, Barry A.; Archer, Robert P. The Quest for the Nazi Personality. A Psychological Investigation of Nazi War criminals. Routledge, 1995. ISBN 0-8058-1898-7) La entruga de cómo la sicopatoloxía individual de Hitler pudiera tar acomuñada col entusiasmu de los sos siguidores foi de primeres aldericada nel añu 2000 por un grupu interdisciplinariu d'autores, Matussek/Matussek/Marbach.
Histeria
Hitler nel hospital militar Pasewalk (1918) thumb|upright|Hitler como soldáu (ente 1914 y 1918) Entá nun s'estableció si Hitler foi dalguna vegada esamináu por un psiquiatra. Oswald Bumke, psiquiatra y contemporaneu de Hitler, asumió qu'esto nun yera'l casu.Bumke, Oswald. Erinnerungen und Betrachtungen. Der Weg eines deutschen Psychiaters, Richard Pflaum: München, 2nd edition, 1953. Col únicu psiquiatra con quien Hitler personalmente axuntóse, el profesor de Munich Kurt Schneider, nun yera'l so médicu.Schneider briefly made Hitler's aquainance when the latter visited an old and at this time mentally deranged party comrade from the early days of his political activity at the Schwabing Hospital. Public Mental Health Practices in Germany; Schenck, Ernst Günther. Patient Hitler. Eine medizinische Biographie, Droste: Düsseldorf, 1989. ISBN 3-8289-0377-0, P. 514. Anque s'atoparon documentos médicos que dexen llograr conclusiones sobre la salú física de Hitler y son accesibles pa la investigación, hai una completa falta de documentos orixinales que dexen una evaluación de la condición mental de Hitler.Armbruster (2009); Redlich, Fritz. Hitler. Diagnose des destruktiven Propheten, Werner Eichbauer: Vienna, 2002. ISBN 0-19-505782-1; Schenck, Ernst Günther. Patient Hitler. Eine medizinische Biographie, Verlag Droste, 1989.
thumb|Tropes britániques cegaes por gas (Flanders, 1918)