Hullas del Coto Cortés (HCC) foi una empresa española que la so actividá principal foi la esplotación del xacimientu carboníferu de Zarréu nel suroeste d'Asturies. Constituyida en 1919, dende esi momentu formó parte de les participaciones industriales del Banco Pastor hasta l'añu 2006. Nesi añu pasó a formar parte del grupu de Victorino Alonso, pa ser absorbida en xunu de 2008 pola Mineru Siderúrxica de Ponferrada y constituyir Coto Mineru Cantábricu.
Historia La empresa constituyóse en 1919, con un capital de 5 millones de pesetes, pa la esplotación de les mines qu'Antonio Cortés Méndez-Bálgoma apurría a la sociedá. La constitución de la empresa foi promovida por Pedro Barrié de la Maza, y entró a formar parte de los intereses empresariales del Banco Pastor —entós Banco Sobrino de Juan Pastor—.
El cotu Cortés yera —según información publicada en 1919 pola Revista Industrial-Minera Asturiana y roblada pol inxenieru de mines Celso R. Arango— un conxuntu de concesiones y demasías,N'España, los xacimientus considerar de dominiu públicu, polo que ye necesariu'l llogru d'un títulu habilitante pa la so esplotación: la concesión minera. Les concesiones mineres dexen la esplotación un recursu mineral dientro del perímetru de la zona asignada. Les demasías corresponder con terrenes que nun algamar la superficie mínima esixente pa ser concesiones y que pueden ser rexistraos polos titulares de les concesiones axacentes. de 1175 ha d'estensión, asitiáu nes llocalidaes de Zarréu (Degaña) y Monesteriu d'Ermu (Cangas de Tinéu, anguaño Cangas del Narcea). D'ente les concesiones del cotu destacaría la que-y da nome, Cortés, con una estensión de 736 hai. Antonio Cortés yá solicitara en 1917 l'ayuda del Ministeriu de Facienda, por aciu un préstamu hipotecariu de 3 millones de pesetes pa la esplotación de la mina Cortés». citando a
El 15 de payares, en La Coruña, y col nome de S.A. Hullas del Coto Cortés, Mines de Zarréu y Amiestes, robláronse los sos estatutos. Tres la so adautación a la llei de Sociedaes Anónimes (1989), camudó la so denominación a Hullas del Coto Cortés, S. A.
Cotización en bolsa Cotizó en bolsa dende 1987 hasta l'añu 2007. En xunu de 1987 solicitó y foi almitida a cotizar na Bolsa de Madrid, tres 45 años partiendo dividendos. Cotizó nel mercáu de corros hasta l'añu 2003, en qu'empezó a cotizar dientro del mercáu continuu. En xunu del 2003 el valor foi incluyíu nel Índiz Xeneral de la Bolsa de Madrid y foi escluyíu n'avientu de 2006.
OPA El 23 d'avientu de 2005 Comile —empresa del grupu de Victorino Alonso— presentó una ufierta pública d'alquisición sobre'l 100% de les aiciones de Hullas del Coto Cortés a un preciu de 10,70 euros, autorizada pola Comisión Nacional del Mercáu de Valores el 28 de marzu de 2006. namái a la espera del informe del Serviciu de Defensa de la Competencia. Na fecha de presentación de la opa l'accionista mayoritariu de Comile yera Antracites Calello, S.A., que de la mesma tenía un porcentaxe de control del 61,55% de la Mineru Siderúrxica de Ponferrada (MSP). De la mesma la Fundación Barrié de la Maza tenía 845 aiciones de HCC (0,024% del total), direutamente, y al traviés del Banco Pastor 2.068.886 aiciones (57,871%), esistiendo un alcuerdu verbal de venta a Comile.BORME nᵘ 79
Finalmente, la opa recibió l'aprobación de Competencia, por non paecer que pudiera «atrabancar el caltenimientu d'una competencia efectiva» na minería de carbón destináu a la xeneración d'enerxía llétrica.Tal que reflexa'l informe , la producción de Comile (al traviés de la MSP) y de HCC dedícase fundamentalmente a la xeneración d'enerxía llétrica en centrales térmiques] Esti informe sofitábase y yera consistente col solicitáu pol Serviciu de Defensa de la Competencia a la Comisión Nacional d'Enerxía (CNE), que tamién aprobó la operación.
El resultáu final de la opa foi un ésitu, cola alquisición per parte de Comile de 2 775 207 aiciones de les 3 575 000 aiciones de la sociedá, el 57,87% del capital social.
Esclusión El 10 de xineru de 2007 Hullas del Coto Cortés solicitó la esclusión de negociación de les sos aiciones nes bolses de Madrid y Valencia, realizando una opa sobre les 799 793 aiciones que nun taben en poder de Comile, al preciu de 10,70 euros. Como resultáu adquier 723 824 aiciones (el 90,43% de les mesmes). Arriendes d'ello, les aiciones de Hullas del Coto Cortés dexaron de cotizar el 8 d'agostu de 2007.
Absorción Finalmente, el 26 de xunu de 2008, les xuntes d'accionistes de Hullas del Coto Cortés y Mineru Siderúrxica de Ponferrada (MSP) aprobaron la fusión de dambes sociedaes.Vease'l Boletín Oficial del Rexistru Mercantil nᵘ 125, de 2 de xunetu de 2008, páxina 20736 La MSP absorbió a HCC y, darréu, pasó a denominase Coto Mineru Cantábricu.Vease'l Boletín Oficial del Rexistru Mercantil nᵘ 212, de 5 de payares de 2008, páxina 36465
Minería del carbón en Zarréu
L'actividá principal de la empresa foi la estraición de carbón na redoma de la villa de Zarréu, nel conceyu asturianu de Degaña, nes proximidaes de la llende cola provincia de Lleón. El xacimientu, estefaniense, ye l'allongamientu n'Asturies de la cuenca de Viḷḷablinu, con más de 20 capes explotables. Tres dos décades d'inactividá, na década de 1940 empezó'l laboreo de forma siguida del xacimientu. Nel añu 1975 empezó la esplotación a cielu abiertu.
El destín principal de la producción foi la xeneración d'enerxía llétrica, primero na central térmica Compostilla II y finalmente na d'Anllares, dambes na provincia de Lleón.
Xacimientu El campu d'esplotación atopar na denominada cuenca de Viḷḷablinu, que toma'l so nome de la llocalidá lleonesa, asitiada nel centru de la mesma. Dicha cuenca ta datada nel Estefaniense (Carboníferu cimeru) y ta formada por un sinclinal asimétricu, que'l so exa empobinar según la direición este oeste. Na caña norte del sinclinal les capes tien un enclín averáu de 45°, mientres, que nel sur son casi verticales, con dalguna inversión local. El sinclinal estiéndese, mayoritariamente, pola provincia de Lleón y enllargar escontra l'occidente per territoriu asturianu hasta Monesteriu d'Ermu, nel conceyu de Cangas. La parte asturiana de la cuenca ye denominada como cuenca de Degaña por autores como Gutiérrez Claverol y Luque Cabal.
En concretu, el xacimientu esplotáu encuadrar nel Inventariu de recursos de carbón n'España, dientro de la zona d'El Bierzo-Viḷḷablinu, na subzona Norte, coles cuenques de Viḷḷablinu, Tormaleo y San Emiliano. Nesta zona incluyéronse toles zones mineres dientro del área d'influencia de la central térmica Compostilla II, la mayoría d'elles na provincia de Lleón. Na Actualización del inventariu de recursos nacionales de carbón (1982), el xacimientu ye clasificáu como una subzona dientro de la zona de Viḷḷablinu, xunto coles Viḷḷablinu, Tormaleo y Monesteriu d'Ermu. La separación ente la subzonas de Monesteriu d'Ermu y de Zarréu ta formáu por una falla de direición SO-NE, qu'independiza los llabores soterraños del grupu Zarréu y les de grupu La Braña, de Cotu Mineru del Narcea. Pel estremu oriental, la separación cola subzona de Viḷḷablinu ye la collada de Zarréu, llende provincial.
Nel campu d'esplotación de HCC, el sinclinal de Viḷḷablinu atópase estremáu por una falla vertical na so exa, qu'alza'l bloque norte. Al norte, el Estefaniense de Zarréu asítiase discordante sobre terrenales más antiguos, ente que'l so cantu sur ta formáu por un encabalgamientu, conocíu como la falla de Viḷḷablinu.
Laboreo thumb|Antigua torre del cable aereu, en La Collada. Según , la esplotación de carbón nel cotu Cortés empezara en 1917, por cuenta de la Primer Guerra Mundial. En 1919 constituyíase la empresa S.A. Hullas del Coto Cortés, Mines de Zarréu y Amiestes, que siguió col laboreo hasta 1926.
En 1941, cola Segunda Guerra Mundial, volver# a entamar el laboreo de la mina de monte, percima de 1322 m, en dos grupos mineros, denominaos Mangueiro y Jatera. La producción treslladar por aciu un ferrocarril propiu, de 600 mm d'anchu de vía,Les memories de la empresa indiquen un ferrocarril de «vía métrica». hasta la vecina provincia de Lleón, al traviés del puertu de Zarréu, llende provincial. A la fin de la llinia'l carbón yera baxáu por aciu un planu inclináu hasta'l llavaderu de la compañía na llocalidá de Caboalles de riba (Viḷḷablinu). L'edificiu del llavaderu, que subsiste anque en ruines, asítiase na paraxa conocida como Caminosu, na marxe derecha del regueru de La Fleitina. Dende esti llavaderu, el carbón llavao tresportábase al traviés del ramal de Caboalles de riba a Viḷḷablinu del ferrocarril Ponferrada-Viḷḷablinu y pela llinia principal hasta la capital berciana, onde la empresa tenía un cargaderu de RENFE.
En 1955 llogra autorización pa sustituyir por aciu un teleféricu mineru monocable el tresporte per ferrocarril, que de la mesma había sutituido al tresporte por carruaxes. Dichu cable aereu funcionó dende 1957 hasta 1972. Nesi añu concéntrense los dos grupos mineros esistentes nún denomináu Zarréu. La principal infraestructura minera d'esti grupu son los carcavones d'accesu a 6 pisos, dende la cota 1074 del 1ᵘ hasta los 1649 m del 6ᵘ. Estos carcavones son tresversales xenerales asitiaos nel mesmu planu vertical, que, asitiáu nel centru de la corrida de les capes, estrema'l campu d'esplotación en dos metaes, este (E) y oeste (O). Amás, les instalaciones d'esterior —llavaderu, talleres, etc— asitiar a bocamina del primer pisu. Nel tresversal xeneral d'esti primer pisu asítiase la cinta tresportadora xeneral, qu'estrayía la producción de tola mina soterraña, con destín al llavaderu. El carbón arrincáu baxaba por gravedá pel interior de la mina. La producción llavada tresportar por aciu camiones. Pal so tresporte, la empresa construyó, a partir de 1976, una pista minera al traviés del puertu de Valdeprado, que comunica Zarréu con Palacios del Sil, na provincia de Lleón.
Cielu abiertu La esplotación del xacimientu a cielu abiertu empezó nel branu de 1975. La esplotación a cielu abiertu atayóse en setiembre de 1978 por cuenta de problemes na estabilidá de los turriaes y al refugu de la central llétrica de Compostilla a almitir carbones que nun fueren de producción soterraña. En 1983 presentó'l plan de llabores correspondiente pa volver a entamar la esplotación.
Métodos d'esplotación Interior La mesma empresa señala, nel so sitiu web y nes memories añales, qu'empezó la mecanización del arranque, con arietes, cepiyos y rozadores, na dómina de 1966 a 1976. El Inventariu de recursos nacional de carbón: zona El Bierzo-Viḷḷablinu indica que l'arranque mecanizado supón el 42% de la producción del añu 1973. Esta mecanización consistía en cepiyos y rozadores (Anderson Mavor AB-16 y KT-1), con entibación hidráulica individual (cepiyu), autodesplazable (Anderson) y de madera (KT). Pa los talleres d'arranque manual, con martiellu picador, señala como mayoritariu'l métodu de pozos y rampones, con mampostes de madera y rellenu na parte cimera. El restu de talleres, de potencia inferior a 1 m, llevar con frente alliniáu, con llaves de madera. L'informe Desenvolvimientu de nuevos métodos en llabores en pendiente o verticales, ellaboráu pola Empresa Nacional Adaro d'Investigaciones Mineres en 1980 pal Ministeriu d'Industria y Enerxía d'España, señálase que Zarréu foi, xunto con Carbones de Berga, la primer mina d'España en cuntar con un tayo dafechu mecanizado con entibación marchante autodesplazable.
El Plan Direutor de la cuenca de Viḷḷablinu añade a les máquines d'arranque citaes el rozadores ruses TEMP-1, qu'en 1979 utilizar en 4 talleres xunto a la Anderson n'otru. En xunto, los 5 talleres mecanizados dieron esi añu una producción bruta de 218 428 t d'un total de 307 704 t de minería soterraña (70,99%).