Juan Vigón Suero-Díaz foi un militar asturianu, d'ideoloxía monárquica, católicu, y que foi escoyíu por Alfonso XIII pa educar a los sos fíos.
Unu de los creadores de la fuercia militar que fizo posible al bandu subleváu ganar la Guerra civil empecipiada tres el fracasu del Golpe d'Estáu contra la II República. Al términu de la mesma, ocupó importantes cargos, presidente de la Xunta d'Enerxía Nuclear y del Institutu Nacional de Téunica Aeronáutica, formando parte del gobiernu del réxime franquista.
Biografía
Primeros años Nació'l 30 d'ochobre de 1880 en Colunga, provincia d'Uviéu. De 1906 a 1909 desenvolvió los sos estudios d'Estáu Mayor na Escuela Cimera de Guerra, realizando les práutiques na ciudá de Ceuta. En 1916 foi destináu al Reximientu d'Inxenieros d'esta ciudá, nel qu'executa diversos trabayos de campaña, consistentes na construcción d'una serie de caminos que'l so oxetu yera facilitar la defensa de la ciudá ya indireutamente facilitar tresporte y comerciu
Destináu nel Reximientu Mistu d'Inxenieros de San Sebastián nomóse-y caballeru de la Orde Civil d'Alfonso XII como compensa por un trabayu históricu alrodiu de les fortificaciones y sitiu d'esta ciudá en 1913.
Mientres la Guerra del Rif, vuelve a Marruecos, y gracies a la so brillosa actuación nel asaltu a Cudia Seriya llogró la Cruz del Méritu Militar.R.O. de 8 de febreru de 1916
Dende'l so nomamientu'l 20 d'agostu de 1917, exerció de profesor de l'Academia d'Inxenieros de Guadalaxara, impartiendo les asignatures d'Arte Militar, Comunicaciones Militares, Xeografía Militar y Historia Militar. Xubíu a Comandante impartió docencia na Escuela Cimera de Guerra dende 1918 a 1921, cuando foi nomáu ayudante del Rei.
Ayudante del rei Foi l'home escoyíu por Alfonso XIII pa educar a los sos fíos al apreciar na so persona cualidaes convenientes, permaneciendo nel cargu dende payares de 1925 hasta 1930:
Segunda República En 1931, tres la proclamación de la Segunda República, pol so sentimientu monárquicu dexó'l exércitu acoyéndose a la Llei Azaña.Decretu de 25 d'abril de 1931 relativu a retiros estraordinarios voluntarios Participa na columna de fuercies navarres mandaes pol coronel Solchaga contra la Revolución d'Asturies n'ochobre de 1934 con una discreta pero decisiva actuación na recuperación militar de la ciudá d'Uviéu. Dempués, como teniente coronel retiráu se reintegró a la so residencia en Caravia.
Destacáu miembru, xunto col so hermanu Xurde, de la Unión Militar Española fundada a raigañu del 10 d'agostu y considerada la versión derechiega de les Xuntes de Defensa.
Guerra Civil A primeros de marzu de 1936 atopar n'Arxentina onde tenía intereses familiares, y en pocu más de venti díes, incluyíu'l viaxe per mar, treslladar a Burgos, onde foi nomáu Xefe d'Estáu Mayor de la columna del coronel Beorlegui, que se dirixía a Irun y San Sebastián. A lo llargo de tola guerra siguió na so discreta, pero decisiva xera de “Superfeje” del Estáu Mayor del xeneral Dávila o del xeneral Franco. Como xefe d'Estáu Mayor de les Brigaes Navarres ellaboró un suxestivu plan d'aición dedicáu a esplotar la debilidá del enemigu, la so separación en dos zones, atacando Vizcaya primero, pa siguir dempués sobre Santander y acabar sobre Asturies. Más tarde en 1936, nes reconocencies previes al ataque al Petrina de Fierro de Bilbao:
Cuando en marzu de 1937 fracasa la ofensiva sobre Madrid tres la derrota de Guadalaxara, consigue convencer a Franco gracies a la so insistencia sobre dos tarrezas: l'autonomía de los voluntarios italianos (CTV) y l'abandonu de la obsesión por conquistar Madrid.
Pola so direición de la ofensiva dende la llinia del Deva a la ocupación de Xixón llogra la Medaya MilitarOrde de 24 de setiembre de 1937, B.O. númberu 345 y el so ascensu a XeneralDecretu de 23 de setiembre de 1937, B.O. númberu 342 Rematada la campaña del Norte entama, como Xefe d'Estáu Mayor, l'Exércitu del Centru que'l so Cuartel xeneral atopar en Medinaceli, arrexuntando una masa de maniobra bien fuerte formada poles unidaes qu'actuaren nel Norte, les d'África y los italianos. El duque de la Torre, compañeru d'armes y xefe de l'artillería considerába-y «Super Xefe d'Estáu Mayor», col encargu d'auxiliar y, entá de suplir —en casu necesariu— al so inmediatu superior.
La ocupación republicana de Teruel fai que se reconstruya l'Exércitu del Norte, onde foi destináu interviniendo nes batalles d'Alfambra, Aragón,<ref>Hugh Thomas considéra-y asesor de Franco, en La guerra civil española, páx. 676, Diario 16 Madrid 1976</ref> Ebro y la ofensiva de Cataluña, operación tres la cual sume esti exércitu, quedando amestáu al Cuartel Xeneral hasta'l final de la guerra.
Franquismu Cuando'l 9 d'agostu de 1939 el gabinete de guerra foi sustituyíu por un nuevu gobiernu, los trés sectores de les Fuercies Armaes pasen a cuntar col so propiu ministeriu. P'asegurar la coordinación entres los trés armes foi establecíu un Altu Estáu Mayor, que'l so xefe adquiría, por esta causa, estraordinariu relieve. El nomáu foi Juan Vigón, y cuando esti sustituyó a Yagüe como ministru del Aire el cargu recayó en Francisco Martín Moreno Vigón ocupó'l cargu hasta'l 20 de xunetu de 1945, cuando foi sustituyíu pol tamién xeneral Eduardo González Gallarza.
Segunda guerra mundial A Juan Vigón encamentóse-y la primer aición de tantéu, destinada a alliniar de manera más completa a España col III Reich, teniendo d'esplicar los problemes militares. El 3 de xunu de 1940 aprovechando'l so viaxe oficial a Alemaña, Franco confió-y personalmente la entrega a Hitler d'una carta felicitándo-y polos ésitos consiguíos, escusándose por non declarar la guerra, yá que si facer, los aliaos nun tardaríen n'apoderase de Canaries». Juan Vigón anunció, per primer vegada, el deséu que tenía España de controlar tou Marruecos.
Dende la esperiencia de la so entrevista con Hitler, suxer a Franco la necesidá d'ufiertar sofitu al Mariscal Petain por que Francia puede caltener les sos colonies naguaes pola Italia de Mussolini. Dos díes más tarde ye nomáu Ministru del Aire tres la destitución de Yagüe, cabeza del sector germanófilo que proponía imponer un cambéu de Réxime y favorecer la entrada d'España na guerra. Los díes 30 de xunu y 20 de xunetu de 1940 celebró dos tales entrevistes a soles col almirante Wilhelm Canaris, onde trataron dellos detalles de la Operación Félix, siéndo-y ufiertaos paracaidistes alemanes pal asaltu a Xibraltar. El ministru español esplicólu qu'España nun fixera'l menor preparativu al respeutu. Tantu Juan Vigón como Carlos Martínez Campos señaláron-y que la única situación na que Franco dexaría la entrada de contingentes alemanes sería en casu d'invasión aliada direuta.
Cuando Franco abandona'l territoriu español pa entrevistase en Bordighera con Benito Mussolini, apurre plenos poderes a un triunviratu formáu por Xosé Enrique Varela, Juan Vigón y Esteban Bilbao, toos monárquicos, tradicionalistes, y non germanófilos.Nun comparte esta opinión al consideralo germanófilo: Hugh Thomas La guerra civil española, Diario 16 Madrid 1976, páx. 448 Si daqué imprevistu asocedía, España tenía de ser conducida por ellos a la resistencia contra los alemanes.
De cara al conflictu bélicu foi partidariu de realizar aiciones polítiques compatibles cola neutralidá de cara a evitar la entrada en guerra de los Estaos Xuníos, arrenunciar a la pretensiones nel Marruecos francés y caltener abiertes les rutes comerciales. Estos criterios yeren sosteníos pol Exércitu y fueron espuestos por escritu al dictador.Vigón a Franco, 16 de xunu de 1941, Archivu Fundación Francisco Franco legajo 41, númberu 33
Políticu monárquicu thumb|right|Acompañando a Carmen Polo xunto a otres autoridaes nun viaxe de Franco a San Sebastián en 1941. Na primer xunta del Conseyu de Ministros celebrada'l 29 de xunetu de 1941, Juan Vigón plantegó la necesidá a Franco de nomar un presidente del Gobiernu.
Cuando los alemanes tuvieron conocencia de la intención de Franco de restaurar la monarquía, Von Ribbentrop convida particularmente al ministru del Aire, consideráu voceru de don Xuan. Serrano Súñer opúnxose, y Vigón tuvo que refugar la invitación del so colega Goering.
1943 ye l'añu de les impaciencies monárquiques. Juan Vigón foi quiciabes el más carauterizáu de los miembros militares de Renovación Española que caltuvieron siempres la so fidelidá a Franco, lo mesmo qu'otros munchos monárquicos. Coincidiendo cola cayida de Mussolini, el 23 de xunetu de 1943, la prensa internacional anunciaba la constitución n'España d'un direutoriu militar que pudiera restaurar la monarquía, figurando munchos xenerales, ente ellos Juan Vigón. Nos sectores tradicionalistes causó sollerta la posible torna a la monarquía lliberal de 1874, y diecisiete figures prominentes del carlismu ellaboraron y roblaron un manifiestu que, per mediu del xeneral Vigón, llegó a manes de Franco.
Alcuerdos colos Estaos Xuníos Tres la victoria eleutoral d'Eisenhower el 22 d'abril de 1953, algamóse un alcuerdu militar axustáu nos sos aspeutos militares por Juan Vigón y el xeneral norteamericanu August W. Kissner nos sos aspeutos militares. Esti alcuerdu supunxo l'abandonu de la tradicional neutralidá española —considerada entós superflua— de producise una guerra ente Estaos Xuníos y la Xunión Soviética.
Marqués de Vigón Darréu xubió a teniente xeneral y pasó a ocupar la presidencia de la Xunta d'Enerxía Nuclear y del Institutu Nacional de Téunica Aeronáutica, cargos que desempeñó hasta la so muerte en 1955. Caltuvo siempres la so fidelidá a Franco, quien-y compensó col títulu nobiliariu de marqués de Vigón en 1955, tres el so fallecimientu.
Imputación póstuma por crímenes contra la humanidá y detención illegal En 2008, foi unu de los trenta y cinco altos cargos del franquismu imputaos pola Audiencia Nacional nel sumariu instruyíu por Baltasar Garzón polos presuntos delitos de detención illegal y crímenes contra la humanidá que supuestamente seríen cometíos mientres la Guerra civil española y los primeros años del réxime de Franco. El xuez declaró escastada la responsabilidá criminal de Vigón cuando recibió constancia fehaciente del so fallecimientu, acaecíu más de cincuenta años antes.Testu del autu de 16 d'ochobre de 2008Documentu: Autu del xuez Garzón en que se inhibe d'investigar la causa del franquismu.El País: Garzón parte la causa del franquismu. La instrucción de la causa foi tan polémica que Garzón aportó a acusáu de prevaricación, xulgáu y absueltu pol Tribunal Supremu.
Escritos Foi autor d'un Manual de Fortificación'' y d'otros trabayos científicos sobre asuntos militares.
Reconocencies Medaya Militar (1937): Orde de Sabela la Católica Gran Cruz de la Orde de Sabela la Católica (1941): Gran Cruz de la Orde de San Hermenegildo (1941): Gran Cruz de la Orde del Méritu Militar (1943): Gran Cruz de la Bien Distinguida Orde de Carlos III (1945): Gran Cruz (con distintivu blancu) de la Orde del Méritu Aeronáuticu (1947): Orde d'Alfonso X el Sabiu Gran Cruz de la Orde d'Alfonso X el Sabiu (1952):
Referencies
Bibliografía
Enllaces esternos
ArteHistoria: Vigón Suerodíaz, Juan.
Categoría:Persones de Colunga Categoría:Xenerales d'España Categoría:Militares d'España Categoría:Militares de la Guerra Civil Española Categoría:Militares de la Unión Militar Española Categoría:Xefes del Altu Estáu Mayor d'España Categoría:Ministros y ministres del franquismu Categoría:Procuradores de les Cortes franquistes Categoría:Académicos de les Ciencies Categoría:Marqueses d'España Categoría:Miembros de FET y de les JONS