derecha|miniaturadeimagen|Bandera anarco-queer . El anarquismu LGBTI (anarquismu queer, o anarco-queer ) ye una escuela de pensamientu anarquista que defende'l anarquismu y la revolución social como medios de lliberación queer y d'abolición de la homofobia, la lesbofobia, la tresmisoxinia, la bifobia, la transfobia, la heteronormatividad, el heterosexismu, el patriarcáu y el xéneru binariu.
Anarquistes LGBT que llucharon polos derechos LGBT tanto dientro como fuera de movimientos anarquistes LGBTI inclúin a Lucía Sánchez Saornil, John Henry Mackay, Adolf Brand o Daniel Guérin."The story of one person's struggle against intolerance and repression during the early 20th century homosexual emancipation movement in Germany."Although by 1968 he could be seen as the “grandfather of the French homosexual movement” , Daniel Guérin has always been better known outside gai circles for his rôle in the revolutionary movement.L'anarquista individualista Adolf Brand publicó Der Eigene que foi la primer revista del mundu dedicada a cuestiones d'homosexualidá, publicada ente 1896 y 1932 en Berlín.Karl Heinrich Ulrichs had begun a journal called Prometheus in 1870, but only one issue was published.
Historia
derecha|miniaturadeimagen|212x212px|John Henry Mackay foi un anarquista individualista alemán que defendió los derechos LGBT. El sofitu del anarquismu a les llibertaes individuales fixo natural la defensa de la homosexualidá ante munchos miembros del movimientu anarquista. Emil Szittya, en (1923), escribió sobre la homosexualidá que "munchos anarquistes tienen esti enclín. Asina, atopé en París a un anarquista húngaru, Alexander Sommi, quién fundó un grupu anarquista homosexual sobre la base d'esta idea." La so opinión ratificar por Magnus Hirschfeld nel so llibru publicáu en 1914 Die Homosexualität des Mannes und des Weibes: "Nos rangos d'un partíu relativamente pequeñu, l'anarquista, paezme como si proporcionalmente atopárense más homosexuales y amuyeraos que n'otros llugares."Hirschfeld, Magnus, 1914. L'anarquista italianu Luigi Bertoni (quién Szittya tamién creía que yera homosexual) reparó que "los anarquistes demanden llibertá en tou, tamién na sexualidá. La homosexualidá lleva a un sentíu sanu del egoísmu, pol que tou anarquista tendría de lluchar."
En L'alma del home sol socialismu d'Oscar Wilde, defende apasionadamente una sociedá igualitaria onde la riqueza seya compartida por toos, ente qu'alvierte de los peligros de socialismu autoritario qu'entartallaría la individualidá.Kristian Williams. Más tarde comentó: "pienso que soi abondo más qu'un socialista. Tengo daqué d'anarquista, creo."According to his biographer Neil McKenna, Wilde was part of a secret organisation that aimed to legalise homosexuality, and was known among the group as a leader of "the Cause". N'agostu de 1894, Wilde escribió al so amante, el Lord Alfred Douglas, pa cunta-y “una peligrosa aventura.” Saliera a navegar con dos chicos preciosos, Stephen y Alphonso, y fueron sorprendíos por una nube. “¡Tuvimos cinco hores nuna airada tarrecible pa volver! Nun algamar el muelle hasta les once de la nueche, muncha escuridá toa'l caminio y un mar medrosu... Tolos pescadores taben esperándonos” [...] Cansaos, fríos, y calaos hasta los güesos, los trés homes darréu volamos al hotel a por brandy caliente y agua. Pero había un problema. La llei interpúnxose: ¡como yeren más de les diez de la nueche del domingu, el propietariu non podría vendenos brandy o espirituosos de cualquier clase! Anque a la fin tuvo que danos les. El resultáu nun foi desagradable, ¡pero qué lleis!” Wilde acaba la hestoria: "Dambos Alphonso y Stephen son agora anarquistes." left|miniaturadeimagen|276x276px|Adolf Marca, unu de los primeros activistes anarquistes alemanes polos derechos de los homes homosexuales. L'escritor anarcosindicalista Ulrich Linse escribió sobre "una figura claramente perfilada del ambiente cultural anarco-individualista del Berlín d'alredor de 1900", el precoz Johannes Holzmann (conocíu como Senna Güei): "un partidariu d'amor llibre, celebraba la homosexualidá como un 'adalid de la cultura' y comprometíu na llucha en contra Artículu 175."Linse, Ulrich, Individualanarchisten, Syndikalisten, Bohémiens, in "Berlin um 1900", ed. El mozu Güei (nacíu en 1882) publicó estos puntos de vista na so revista selmanal, ("", n'español, "Llucha") dende 1904 la cual llegó a llograr una circulación de 10,000 exemplares al añu siguiente. El psicoterapeuta anarquista alemán Otto Brutu tamién escribió estensamente sobre sexualidá ente persones del mesmu sexu tanto n'homes como en muyeres y razonaba contra la so discriminación.Otto Gross L'anarquista heterosexual Robert Reitzel (1849–98) faló positivamente d'homosexualidá dende'l principiu de los años 1890s na so revista de llingua alemana "Der arme Teufel" (Detroit).
John Henry Mackay foi un anarquista individualista conocíu nel movimientu anarquista como un siguidor temprano y propagandista de la filosofía de Max Stirner."IDEES OF MAX STIRNER.; First English Translation of His Book, "The Ego and His Own" -- His Attack on Socialism -- The Most Revolutionary Book Ever Published." by JAMES HUNEKER Al pie de esto, Mackay tamién foi un firmante de la "Pidimientu a los Cuerpos Llexislativos del Imperiu alemán" pa "una revisión del Artículu 175 en contra de la homosexualidá" promovida por Magnus Hirschfeld (apaeciendo'l so nome na primer llista publicada en 1899)".Hubert Kennedy. Tamién caltuvo un interés especial sobre Oscar Wilde y tuvo indignáu pol so encarcelamientu acusáu d'actividá homosexual. Sicasí, Mackay entró en conflictu con Hirschfeld y la so organización el Comité científicu humanitariu.
El tamién anarquista individualista Adolf Brand foi orixinalmente miembru del Comité científicu humanitariu de Hirschfeld, pero formó un grupu rupturista. Brand y los sos colegues, conocíos como'l Gemeinschaft der Eigenen ("Comunidá de Propiedá d'unu mesmu Autu propietarios"), que tamién fueron fuertemente influyíos polos escritos de Max Stirner.Hubert Kennedy. derecha|miniaturadeimagen|183x183px|Der Eigene, publicación pionera del activismu gai. Oponer a la carauterización médica de la homosexualidá de Hirschfeld como un "sexu entemedio".New York: Howard Fertig, 1985. Ewald Tschek, otru escritor anarquista homosexual de la dómina, contribuyó regularmente a la revista d'Adolf Brand , y escribió en 1925 que'l Comité científicu humanitariu de Hirschfeld yera un peligru pa les persones alemanes, caricaturizando al propiu Hirschfeld como'l "Dr. Feldhirsch". A pesar de que les postures de Mackay yeren más cercanes a les d'Adolf Brand y la so "Comunidá d'Autu propietarios" comparaes coles de Hirschfeld y el so Comité científicu humanitariu, nun coincidía col antifeminismu y cuasi misoxinia de Brand, creyendo que "el principiu anarquista de llibertá igual a toos verdaderamente aplica tanto a muyeres como tamién a homes".
foi la primer revista de gai del el mundu, publicada ente 1896 y 1932 por Adolf Brand en Berlín. Brand contribuyó con munchos poemes y artículos. Otru collaboradores incluyíen a Benedict Friedlaender, Hanns Heinz Ewers, Erich Mühsam, Kurt Hiller, Ernst Burchard, John Henry Mackay, Theodor Lessing, Klaus Mann, y Thomas Mann, según artistes como Wilhelm von Gloeden, Fidus, y Sascha Schneider. La revista pudo tener una media d'alredor 1500 suscriptores per cada númberu mientres el so funcionamientu, pero los datos exactos son inciertos. Dempués del ascensu al poder de los Nazis, Brand foi escorríu y la so revista foi clausurada.
La destacada anarquista americana Emma Goldman foi tamién una abierta crítica del prexuiciu en contra de los homosexuales. La so creencia de que la lliberación social tendría qu'estendese a gais y lesbianes yera práuticamente desconocida nel momentu, inclusive ente los anarquistes. Como escribió Magnus Hirschfeld, "foi la primer y única muyer, inclusive la primer y única persona americana, n'asumir la defensa del amor homosexual ante la población polo xeneral."Goldman, Emma (1923). En numberoses cartes y discursos, defendió'l derechu de gais y lesbianes p'amar como quixeren y condergó el mieu y l'estigma acomuñáu cola homosexualidá. Como Goldman escribió nuna carta a Hirschfeld, "ye una traxedia, siento que les persones d'un tipu sexual distintu tán atrapaes nun mundu qu'amuesa bien poca comprensión polos homosexuales y ye burdamente indiferente a les diverses gradaciones y variaciones de xéneru y la so gran importancia na vida."Goldman, Emma (1923).
A pesar d'estes postures de sofitu, el movimientu anarquista d'aquel momentu, verdaderamente nun taba llibre de homofobia: un editorial d'una influyente revista anarquista española de 1935 argumentó qu'un anarquista nun se debería rellacionar con homosexuales, y muncho menos selo: "Si yes un anarquista, eso quier dicir que yes moralmente cimeru y físicamente más fuerte que l'home común. Y aquel al que-y gusten los invertíos nun ye un home auténticu y polo tanto nun ye un anarquista auténticu."Quoted in Cleminson, Richard. 1995.
Lucía Sánchez Saornil foi de les principales fundadores de la federación anarcofeminista española Muyeres Llibres, amás de ser abiertamente lesbiana. Siendo mozu yá empezó a escribir poesía y acomuñóse col emerxente movimientu lliterariu ultraísta. Por 1919, publicó nuna variedá de revistes, incluyendo Los Quixotees, Tableros, Plural, Manantial y La Gaceta Lliteraria. Trabayando so un pseudónimu masculín, foi capaz d'esplorar temes lésbicos nun momentu nel que la homosexualidá taba criminalizada y yera suxetu de censura y castigu."R. Foi una dómina tresgresora, remaneció'l feminismu y la llibertá sexual tuvo nel candeleru. Descontenta colos prexuicios chauvinistas d'amigos republicanos, Lucía Sánchez Saornil xunir con dos compañeres, Mercedes Comaposada y Amparo Poch y Gascón, pa formar Muyeres Llibres en 1936. Muyeres Llibres foi una organización anarquista autónoma pa les muyeres comprometíes con una doble llucha, de lliberación de les muyeres y de revolución social. Lucía y otres Muyeres Llibres refugaron la opinión dominante de qu'igualdá de xéneru remanecería de forma natural nuna sociedá ensin clases. Cuando españó la Guerra Civil española, Muyeres Llibres creció rápido hasta algamar más de 30.000 miembros, entamando los espacios sociales de les muyeres, escueles, diarios y programes de cuidu diariu.
Les escritures del francés anarquista bisexual Daniel Guérin ufierten una idea a la tensión que les minoríes sexuales sentíen de cutiu na izquierda. Foi una figura principal na izquierda francesa ente los años 1930 hasta la so muerte en 1988. Dempués de declarar la so bisexualidá en 1965, faló sobre la hostilidá estrema escontra la homosexualidá que trescalaba a la izquierda a lo llargo del sieglu XX.The Parti Communiste Français was "hysterically intransigent as far as 'moral behaviour' was concerníi" (Aragon, victime et profiteur du tabou, in Gai Pied Hebdo, 4 June 1983, reproduced in Homosexualité et Révolution, páxs. 62-3, quote p. 63.); * The trotskyist Pierre Lambert's OCI was "completely hysterical with regard to homosexuality"; Lutte ouvrire was theoretically opposed to homosexuality; as was the Ligue communiste, despite their belatedly paying lip service to gai lib. (à confesse, Interview with Gérard Ponthieu in Sexpol non. 1 (20 January 1975), páxs.10-14.)