El Parque Nacional de Marojejy ye un parque nacional asitiáu na rexón de Sava, al nordeste de Madagascar. Tien una estensión de 55 500 ha y concéntrase alredor del macizu Marojejy, una sierra qu'algama los 2132 m d'altitú. L'accesu al área qu'arredola'l macizu foi acutáu puramente pa investigadores cuando'l llugar foi calificáu como una reserva natural estricta en 1952. En 1998 abrir al públicu cuando se convirtió en parque nacional. Nel añu 2007 foi catalogáu como Patrimoniu de la Humanidá como parte de les Pluviselvas de Atsinanana. A pesar del so accidentáu terrén, la caza furtiva y baltar selectiva son una problemes persistentes, sobre manera dende l'entamu de la crisis política en Madagascar de 2009. La minería, l'agricultura de raspies y quema y la estracción de madera son otres de les amenaces del parque y la so fauna y flora. Por cuenta de estes razones, dende 2010 tamién s'inclúi na llista Patrimoniu de la Humanidá en peligru.
Lo tropezoso del terrén y la topoloxía escabrosa del macizu crean hábitats variaos que camuden con rapidez coles variaciones d'altitú. Nes elevaciones inferiores atópase una trupa y templada selva, siguida de montes más pequeños nes estribaciones cimeres, siguíos per una zona de monte nublu y coronáu cerca de los cumes col únicu apartaz de carba de monte qu'inda permanez imperturbable en Madagascar. Les meyores condiciones pal desenvolvimientu de la vexetación puede atopase del llau este del monte, que recibe una mayor cantidá d'agua que la cara occidental. Esta variedá de hábitats apurre altos niveles de biodiversidá: sábese que siquier 118 especies d'aves, 148 especies de reptiles y anfibios y 11 especies de lémures atopar nesti parque nacional. Unu d'estos lémures, el sifaca sedosu (Propithecus candidus), ta incluyíu na publicación Los 25 primates en mayor peligru del mundu. El vanga de cascu (Euryceros prevostii) ye l'ave iconu del parque.
Un camín conduz dende la entrada del parque hasta'l cume. Hai tres campamento a lo llargo de la ruta: Mantella a los 450 m d'altitú, en parte baxa de la selva tropical, Marojejia a los 775 m, na transición ente tierres baxes y monte pluvial montano, y Simpona a los 1250 m, nel centru de la selva tropical montana. Simpona actúa como campamentu base pal difícil viaxe al cume, una ruta qu'escurre a lo llargo de dos quilómetros y puede llevar unos cuatro o cinco hores completalo.
Historia El Parque Nacional de Marojejy asítiase al nordeste de Madagascar, ente les ciudaes d'Andapa y Sambava,Atkinson y Mathieu (2008), p. 2 y estiéndese unos 32 quilómetros d'este a oeste y 22 quilómetros de norte a sur.Goodman (2000), p. 14 Concéntrase alredor de la cadena montascosa conocida como'l macizu de Marojejy. A pesar d'una espedición científica que percorrió otros montes mientres la misión zoolóxica francu-anglu-norteamericana de 1929,Garreau y Manantsara (2003), p. 1452 Marojejy nun foi esploráu hasta 1937, cuando'l capitán L.-J. Arragon del Serviciu Xeográficu de Madagascar realizó l'ascensión de Marojejy Est. Arragon nun efectuaba una misión naturalista sinón que tenía d'asitiar un puntu xeodésicu,Humbert (1955), p. 5 y nun realizó nenguna investigación de campu nin de busca de biodiversidá mientres la so visita.Evans (1990), p. 15 El macizu nun foi descritu xeolóxicamente hasta que'l botánicu francés Henri Humbert, del Muséu Nacional d'Historia Natural de Francia, esploró los montes en 1948. Humbert esplorara con anterioridá numberoses sierres nel África continental antes de llegar a Marojejy, y mientres la so ascensión del macizu de Tsaratanama en 1937 apreció dende'l cume del Amaboabory, a 2800 m d'altitú, la figura del macizu de Marojejy; decidió entós entamar una espedición d'estudios d'estos montes.Humbert (1955), p. 1Humbert (1955), p. 4 Ente payares de 1948 y payares de 1950, pasó cinco meses recoyendo especímenes de plantes hasta formar un yerbariu con 4039 muestres pal so estudiu. Dempués de delles espediciones, publicó en 1955 Une merveille de la nature à Madagascar (Una maravía de la naturaleza en Madagascar), onde afirmaba que'l macizu yera la cadena montascosa más impresionante de too Madagascar por cuenta del so tamañu, diversidá floral y la so prístino tao natural.Humbert (1955), p. 7
Marojejy foi clasificáu como una de les reserves naturales estrictes de Madagascar en 1952, en gran midida gracies al entusiasmu y sofitu de Humbert. So esti nivel de proteición namái se dexaba visitar el llugar a espediciones científiques debidamente autorizaes, lo que dexó que'l macizu quedara al marxe de la crecedera demográfica y de les múltiples presiones antrópicas de la zona. En 1998, Marojejy foi convertíu nun parque nacional y a partir d'esi momentu dexóse l'accesu al públicu polo xeneral.
Consideráu primero como una zona de transición ente les selves tropicales del Este y les tierres altes del centru de la isla, anguaño ye reconocíu por tener les sos propies traces úniques, con una de les biodiversidáes más riques de Madagascar.Garreau y Manantsara (2003), p. 1451 Delles espediciones realizaes ente principios de los años 1970 y los años 1990 estudiaron los ecosistemes del monte ya inventariaron la so flora y la so fauna.Garreau y Manantsara (2003), pp. 1452–1453 Nel añu 2007 foi catalogáu como Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco como parte de les Pluviselvas de Atsinanana. Por cuenta de baltar forestal illegal y el tráficu de maderes precioses, sobre manera dempués de la crisis política en Madagascar de 2009, nel añu 2010 les Pluviselvas de Atsinanana fueron incluyíes na Patrimoniu de la Humanidá en peligru Llista del Patrimoniu de la Humanidá en peligru.
Estensión y llendes del parque thumb|Mapa del parque. Les llendes del Parque Nacional de Marojejy fueron establecíos de forma averada cuando s'estableció'l parque en 1952. En 1966, por aciu un segundu decretu (núm. 66-242) del gobiernu de Madagascar, reafitóse'l so estatus de reserva natural estricta y marcáronse les sos llendes con 89 puntos; utilizando como referencia estos puntos, envaloróse que la superficie del parque yera de 60 150 ha. Entós daquella dexóse vivir dientro del parque a dos families que teníen les sos viviendes unos 450 m dientro de les llendes del parque, anque so la condición de que nun ampliaren los sos cultivos nel interior del mesmu nin dexaren qu'otros se -yos xunieren; les families fueron espulsaes tiempu dempués por violar estes condiciones. Munches families de les comunidaes llocales nun entendieron por qué se-yos prohibía l'accesu a un área tan estensa y rica en recursos y necesaria pa la so sobrevivencia, y ente finales de los años 1980 y 1993, y dellos pobladores d'estes comunidaes decidieron nun respetar el so estatutu de reserva y empezaron a llabrar nes sos llendes esteriores pa enllantar plantíos de vainilla y de café. En 1993, el Fondu Mundial pa la Naturaleza (WWF) y el Service des Eaux et Forêts (serviciu d'agües y montes malgax) anovaron los esfuercios de caltenimientu na zona, desallugaron a les persones que vivíen nel interior de la reserva y renegociaron unes nueves llendes cola comunidá local, basaos nel decretu de 1966; abriéronse pistes y asitiáronse postes de marcación pa delimitar de forma clara les llendes de la reserva.Garreau y Manantsara (2003), pp. 1453–1454 A partir d'esi momentu, munches comunidaes estremeres del parque implicar na vixilancia forestal, y la deforestación cayó sópito a namái unes hectárees per añu, lo que ye muncho menos que'l potencial de desmonte d'una población qu'aumenta con rapidez y ta partida regularmente alredor del parque.Garreau y Manantsara (2003), pp. 1456–1457
El WWF presentó en 1998 una solicitú ante'l gobiernu de Madagascar por que relaxara les restricciones de la reserva pa dexar el turismu ecolóxicu, y asina xenerar rentes que podríen beneficiar a la población que vive na periferia del parque. Por aciu un decretu de mayu de 1998 (núm. 98-375), la reserva natural convertir nun parque nacional. Les llendes fueron axustaos de nuevu, sobre manera nes rexones del oeste y noroeste del parque, y nesta ocasión utilizaron marques naturales como los visos de los montes, amás de señales. El tamañu del parque foi afechu a 60 050 hai, dexando a delles comunidaes del noroeste tener accesu a zones inda intactes ente qu'otres comunidaes perdíen tierres cultivables. Aproximadamente 5000 hai fueron derrotes illegalmente nel interior del parque, pero inda formen parte del mesmu. Na actualidá esisten 91 marques divisories, y les llendes tán georeferenciados. Asitiáronse señales divisories intermedies ente les marques esistentes pa demarcar les llendes del parque ante eventual disputes cola comunidá local.Garreau y Manantsara (2003), p. 1454
Mientres ochobre de 2005, dellos informes indicaron que les marques estremeres taben siendo movíes col consentimientu d'emplegaos del parque, y que zones del interior del mesmu taben siendo baltaes pal so usu agrícola. En xineru de 2006, el coordinador de loxística del parque foi despidíu por mover jalones divisorios xunto con axentes de caltenimientu del parque, y por vender 9 hai de tierres del parque a un llabrador local por dos millones de francos malgaxes (unos 200 dólares). Nel añu 2010 realizóse una nueva demarcación, qu'amenorgó la superficie del parque a 55 500 hai.
Topografía y hábitats thumb|left|Vista de los montes circundantes del cume del macizu Marojejy (2132 m). El parque cubre 55 500 hai y caltién casi tol macizu, que s'alza dende los 75 hasta los 2132 msnm nel cume.Safford y Duckworth (1990), p. 5 El macizu ye parte d'una cordal que s'enllarga dende Tsaratanana nel noroeste hasta la península de Masoala nel sur.Atkinson y Mathieu (2008), p. 13 Les crestes del macizu formen una llinia esti oeste con una serie de picos distintivos a lo llargo de la so estructura irregular con numberoses rotures de pendiente, llinies de crestes paraleles o diverxentes entecortaes por cantiles serrapatosos ya irregulares. Alzándose hasta los 2000 m nuna distancia de menos de 8 km, el macizu de Marojejy ufierta unu de los terrenes más pendientes y abruptos de Madagascar. Por cuenta de esta sópita y aguda elevación y la so topografía serrapatosa, cuenta con una gran variedá de microclimes y numberosos hábitats,Atkinson y Mathieu (2008), p. 3Preston-Mafham (1991), p. 213 lo que lo convierte nún de los pocos llugares del mundu onde'l monte nublu transiciona rápido a una tundra d'altu monte nuna distancia que puede ser cubierta a cuerpu. Tamién por cuenta de la so topografía escabrosa, el mosaicu vexetal varia ente les crestes y pendientes del macizu, inclusive al mesmu altor. Por casu, les crestes y les rimaes allegantes de cutiu tienen menos d'un 20% de les sos especies de plantes con flor de mancomún.Garreau y Manantsara (2003), p. 1458
Les temperatures na rexón son abondo constantes, tantu nes oscilaciones diaries como la variación de temperatura ente estaciones, que camuda namái llixeramente. Febreru ye'l mes más templáu, con un permediu de 25 °C, ente qu'agostu ye'l más fríu, con un permediu de 19 °C. Xubiendo escontra los cumes, la temperatura mengua aproximao 1 °C cada 200 m d'altitú, y la temperatura nos cumes mengua a 1,5 °C en xunetu.Safford y Duckworth (1990b), p. 17 La mugor relativo na rexón asítiase alredor del 87% a lo llargo de la mayor parte del añu, anque s'alza hasta'l 97% ente marzu y abril. Precipitaciones en forma d'agua cayen mensualmente na aguada sur del monte, y la rexón recibe siquier 2300 mm d'agua añalmente, lo que fai d'esta rexón una de les zones más húmedes de Madagascar. La cara norte del monte ye más tropical, con una temporada seca de 6 meses que recibe aproximao 1500 mm d'agua al añu. La rexón recibe xeneralmente la mayor parte de les precipitaciones mientres la temporada templada, de payares a abril, cuando l'agua ye abondosa y el monzón provoca ciclones ocasionales dende'l noroeste. Mientres la temporada más fresca, ente mayu y ochobre, los vientos del sureste traen agües más llixeres.