El moabita foi un antiguu dialeutu hebraicu utilizáu polos moabitas. Allugar al oeste de l'actual Xordania. Escribir por aciu una variante del alfabetu feniciu.Geoffrey W. Bromiley, The International Standard Bible Encyclopedia, Wm. B. Eerdmans Publishing, 2007, p. 395 under 'Moab'
Aspeutos históricos, sociales y culturales La principal fonte de conocencia sobre'l moabita provién de la cercu de Mesa, que ye l'únicu testu estensu conocíu nesti idioma. Amás, topóse una inscripción de tres llinies n'El-Kerak, según unos cuantos sellos.
Descripción llingüística Les principales carauterístiques qu'estremen al moabita d'otres llingües cananees como l'hebréu son: marca de plural en -în en llugar de -îm (p. ej. mlkn, «reis» pal hebréu bíblicu məlākîm), como asocede n'araméu y árabe; retención de la marca de femenín -at que n'hebréu bíblicu amenorgar a -āh (p. ej. qryt, «ciudá» pal hebréu bíblicu qiryāh, que non obsante retener nel estáu constructo nominal: p. ej. qiryát yisrael, «ciudá d'Israel»); y retención d'una forma verbal con -t- infija, tamién atopada n'árabe y acadiu (p. ej. w-’ltḥm, «empecé a lluchar», del raigañu lḥm).
Acordies con Glottolog nun yera un idioma estremáu del hebréu.
Referencies
Bibliografía
Categoría:Moab Categoría:Idioma hebréu Categoría:Llingües muertes d'Asia