La foi una clase d'acorazaos de l'Armada Imperial Xaponesa construyíos y operativos mientres la Segunda Guerra Mundial.
Con un desplazamientu de 73 000 tonelaes a plena carga, los buques d'esta clase fueron los acorazaos de mayor desplazamientu y más fuertemente blindaos que se construyeron. Amás, portaben les pieces d'artillería naval más pesaes de tola historia: nueve cañones de 460mm, cada unu capaz de disparar proyeutiles de 1360 kg a 42 km de distancia.
El so diseñador foi l'almirante Keiji Fukuda, que trazó los planos de la Clase Yamato en 1937 basándose nos estudios del so predecesor Yuzuru Hiraga, responsable de los cruceros pesaos xaponeses, especialmente la Clase Mogami. Termináronse dos acorazaos de la clase, el barcu||Yamato|1941|2}} y el barcu||Musashi|1942|2}}, ente que un terceru, el barcu||Shinano|portaviones|2}}, foi convertíu en portaviones mientres la so construcción. Un cuartu miembru de la clase, ensin bautizar y conocíu como Casco Númberu 111, foi desguazáu en 1943 cuando se llegara al 30% de la construcción, emplegándose en gran parte'l so aceru pa tresformar el buque de pasaxeros alemán Scharnhorst nel portaviones . y pa la conversión de los barcu||Ise|1917|2}} y n'híbridos acorazáu-portaviones. Del proyeutáu quintu miembru, identificáu como Casco Númberu 797, nunca s'empezar la construcción.
Los planes pa crear una Clase Súper Yamato, con cañones de 508 milímetros de calibre, y conocíos provisionalmente como Casco Númberu 798 y Casco Númberu 799, fueron abandonaos en 1942.
Por cuenta de l'amenaza de submarinos y aeronaves de los portaviones d'Estaos Xuníos, tanto'l Yamato como'l Musashi pasaron la mayor parte de les sos carreres nes bases navales de Brunéi, Truk y Kure —anque fueron utilizaos en delles ocasiones como respuesta a los ataques enemigos en bases xaponeses— antes de participar na batalla del Golfu de Leyte como parte de la Fuercia Central del almirante Kurita. El Musashi foi fundíu por aeronaves d'Estaos Xuníos mientres l'intre de la batalla, el Shinano foi fundíu pol submarín diez díes dempués de ser asignáu en payares de 1944, ente que el Yamato foi fundíu n'abril de 1945 mientres la Operación Ten-Gō.
En víspores de la ocupación de Xapón poles fuercies aliaes, oficiales al serviciu de l'Armada Imperial Xaponesa destruyeron práuticamente tolos rexistros, dibuxos y fotografíes de los acorazaos de la Clase Yamato, sobreviviendo tan solu rexistros fragmentarios de les sos carauterístiques de diseñu y otros datos téunicos. La destrucción de los documentos foi tan eficiente qu'hasta 1948 les úniques imáxenes conocíes del Yamato y del Musashi yeren aquelles tomaes por aeronaves de l'Armada de los Estaos Xuníos que participaron mientres los ataques a dichos acorazaos. Anque delles fotografíes y documentos que nun fueron destruyíos apaecieron nel intre de los años, la perda de la mayoría de los rexistros escritos de la clase fizo que'l so estudiu seya complicáu. Por ello, la mayor parte de la información llograda provién de les entrevistes realizaes a oficiales xaponeses dempués de la rindición de Xapón.
Historia
Contestu thumb|left|250px|Construcción del Yamato na base naval de Kure. 20 de setiembre de 1941. El diseñu de la Clase Yamato d'acorazaos tuvo marcáu polos movimientos espansionistes del Imperiu del Xapón, el so poderíu industrial y la necesidá d'una flota lo suficientemente poderosa como p'amedranar a los sos adversarios.
Al concluyir la Primer Guerra Mundial, numberoses Armaes —ente elles la de los Estaos Xuníos, el Reinu Xuníu y el Xapón— siguieron y espandieron los sos respeutivos programes de construcción, qu'empezaren mientres el conflictu. Los enormes costos acomuñaos a estos programes primieron a los xefes del gobiernu pa llevar a cabo conferencies de desarme. El 8 de xunetu de 1921, el Secretariu d'Estáu de los Estaos Xuníos, Charles Evans Hughes, convidó a les delegaciones de les principales potencies marítimes —Francia, Italia, Xapón y el Reinu Xuníu— por que se axuntaren en Washington D.C. a aldericar el posible fin de la carrera armamentística naval. La consiguiente Conferencia Naval de Washington dio como resultáu un tratáu —el Tratáu Naval de Washington—, nel que, ente otres coses, llindóse'l desplazamientu máximu de los barcos que se construyiríen nel futuru a 36 000 tonelaes, según un calibre máximu de 16 pulgaes (406 mm) pa los cañones. Tamién s'alcordó que los cinco países nun construyiríen más buques mientres los próximos diez años y nun repondríen nengún buque capital con posterioridá a la firma del tratáu hasta que'l buque tuviera siquier venti años d'antigüedá... thumb|right|300px|Reconstrucción artística del Yamato, qu'amuesa la so apariencia final escontra'l 7 d'abril de 1945.
Nos años 1930, el gobiernu xaponés empezó a empobinase escontra'l ultranacionalismu militar.. Esti movimientu abogaba pola espansión del Imperiu xaponés de tala forma que tomara'l océanu Pacíficu y el Sureste Asiáticu. Pa caltener dichu territoriu —el cual tomaba 4800 quilómetros dende China hasta les islles Midway— creíase necesariu cuntar con una flota de magnitú abonda pa caltener el control de tol territoriu.. Anque tolos acorazaos xaponeses anteriores a los de la Clase Yamato fueren construyíos antes de 1921 —el Tratáu de Washington en teoría evitaba que fueren construyíos más—, toos fueron reconstruyíos o modernizaos (o dambes coses) nos años 1930..; . Tales modernizaciones dexaron, ente otres coses, velocidá y potencia de disparu adicional, colo cual los xaponeses intentaríen conquistar y caltener l'imperiu deseyáu.. Cuando Xapón retirar de la Lliga de Naciones en 1934 debíu al Incidente de Mukden, tamién arrenunció a toles obligaciones del tratáu sobre'l país.. Esto significó que yá nun teníen que respetar les llimitaciones de los trataos y que yeren llibres de construyir barcos de guerra más grandes qu'aquellos que teníen les otres potencies marítimes..
thumb|right|300px|Reconstrucción artística del Musashi, qu'amuesa la so apariencia n'ochobre de 1944. Dada la necesidá xaponesa de caltener colonies productores de recursos, esistía la posibilidá d'una confrontación colos Estaos Xuníos, colo cual, esti país convertir nel principal enemigu potencial. Sicasí, los Estaos Xuníos cuntaben con una capacidá industrial mayor que la de Xapón, con una producción del 32,2% mundial, en comparanza col 3,5% de Xapón.. Entá más, munchos líderes del Congresu de los Estaos Xuníos abogaben por devasar al 3 por 1 a los buques xaponeses na carrera naval. Consecuentemente, la capacidá industrial xaponesa nun tenía posibilidaes de competir cola d'Estaos Xuníos, polo que se precisaba diseñar nuevos acorazaos que fueren cimeros individualmente a los sos contrapartidas d'Estaos Xuníos.. Cada unu de los acorazaos entamaos tendría de ser capaz polo tanto de entablar múltiples combates simultáneamente, esaniciando la necesidá d'emplegar el mesmu esfuerciu industrial qu'emplegaríen los d'Estaos Xuníos na construcción de más acorazaos. Dellos miembros de l'Armada xaponesa y del mandu militar esperaben qu'estes naves pudieren amedranar a los Estaos Xuníos por que se apangaren frente a les agresiones xaponeses nel Pacíficu..
Diseñu thumb|right|250px|Comparanza ente naves y edificios. Empecipiar en Xapón estudios preliminares pa una nueva clase d'acorazaos tres la so salida de la Sociedá de Naciones y el so arrenunciu a los trataos navales de Washington y Londres. Ente 1934 y 1936, desenvolviéronse 24 diseños iniciales, que variaben en gran midida en cuanto al armamentu, propulsión, autonomía y blindaxe. La batería principal yera d'ente 460 y 410 mm, ente que l'armamentu secundariu componer de distintes variantes, 155, 127 y 25 mm. Na mayoría de los diseños, la propulsión yera una combinación híbrida ente motores diésel y turbines de vapor, anque un diseñu emplegaba namái una planta diésel y otru turbines puramente. L'autonomía de los diseños, a 18 nuedos, bazcuyaba ente'l mínimu de 6000 milles náutiques del A-140-J2 al máximu de 9200 milles náutiques de los A-140-A y A-140-B2. El blindaxe tamién variaba ente la capacidá d'ufiertar proteición frente al fueu d'una pieza de 410 mm a la d'aguantar el d'una de 460 mm..
En siendo analizaos, dos de los 24 diseños orixinales fueron escoyíos como apropiaos, los A-140-F3 y A-140-F4, que les sos principales diferencies taben sobre manera na autonomía a 16 nuedos de velocidá de 4900 a 7200 milles náutiques, respeutivamente. L'estudiu preliminar que se basaba nestos diseños tuvo llistu'l 20 de xunetu de 1936, y axustes al mesmu resultó nel diseñu definitivu de marzu de 1937. el cual foi presentáu pol vicealmirante Fukuda Keiji. Decidióse finalmente una autonomía de 7200 milles náutiques, y la planta motriz híbrida foi abandonada por una compuesta namái por turbines. Los motores diésel fueron esaniciaos del diseñu por cuenta de los problemes atopaos a bordu del buque nodriza de submarinos Taigei. Los sos motores, similares en diseñu a los que teníen de ser montaos nos nuevos acorazaos, riquíen d'un eleváu esfuerciu pal so caltenimientu y arreglu,. por cuenta de un defectu básicu de diseñu. Agregu a ello, si los motores fallaben por completu y yera necesaria la so sustitución, el blindaxe de 200 mm que cubría les sales de máquines enzancara en gran midida cualquier intentu de reemplazalos..
El diseñu final tenía un desplazamientu de 65 000 tonelaes, qu'a plena carga amontar hasta les 71 111,. convirtiendo a los buques d'esta clase nos mayores acorazaos enxamás construyíos. El diseñu indicaba un armamentu principal de 460 mm en torretes triples, que'l so pesu yera cimeru al d'un destructor contemporaneu. Foi aprobáu rápido pol altu mandu naval xaponés,. que nun escuchó les oxeciones de los partidarios de la construcción de portaviones en llugar d'acorazaos.. En total, taba prevista la construcción de cinco acorazaos de la Clase Yamato.
Construcción La construcción de les naves de la clase riquía, primero de nada, la modernización y el desenvolvimientu de cuatro estelleros —Kure, Nagasaki, Yokosuka y Sasebo— pa dexar la construcción de cascos del tamañu entamáu..
El Yamato foi construyíu en trés años y nueve meses nel estelleru naval de Kure, onde'l dique secu foi cubiertu parcialmente coles mires de que la construcción caltuviérase de callao. El Shinano foi construyíu en Yokosuka y en Nagasaki el Musashi en trés años y cinco meses. El cuartu acorazáu, el númberu 111, taba destináu a ser construyíu en Sasebo.
Buques de la clase thumb|right|El Yamato y el Musashi fondiaos n'agües de les Islles Truk en 1943.