Д’ябал ( дїаволъ ← «паклёпнік» У антычных аўтараў Піндара, Арыстафана і Менандра διάβολος — прыметнік ці дзеепрыметнік і перакладаецца як "паклёпніцкі; які паклёпнічае, які ліхасловіць "; у Арыстоцеля — назоўнік і перакладаецца як «паклёпнік»; у Септуагінце і ў Новым Запавеце — назоўнік і перакладаецца як «паклёпнік» (, , ) ці, у большасці выпадкаў, як «д’ябал»(, , , ).διάβολος // Симфония греческих словарных форм ) — рэлігійна-міфалагічны персанаж, вярхоўны дэман , валадар пекла, падбухторшчык людзей да здзяйснення граху. З’яўляецца прыналежнасцю вераванняў ўсіх народаў, як выраз пачатку, што змагаецца з добрым пачаткам. Тыповай формай пэўнага прадстаўлення з’яўляецца або цмок, яшчарка і іншыя . Іншыя формы ўвасаблення — кажан, пёс, свіння, казёл, малпа; прычым ім надаюцца некаторыя чалавечыя рысы.
Таксама вядомы як Сатана, Люцыфер, Вельзевул, , ; у ісламе — . У славянскай традыцыі меншы за д’ябла — чортЧерт / Березович Е. Л., Виноградова Л. Н. // Славянские древности: Этнолингвистический словарь : в 5 т. / под общ. ред. Н. И. Толстого; Институт славяноведения РАН. — М. : Межд. отношения, 2012. — Т. 5: С (Сказка) — Я (Ящерица). — С. 523. — ISBN 978-5-7133-1380-7. і яму падпарадкоўваюцца ; у англійскай і нямецкай мове нячысцік — сінонім д’ябла — дайман, дземан., у ісламе малодшыя д’яблы называюцца .
Катэгорыя:Хрысціянская міфалогія