Brzo klizanje je sport u kojem je cilj u što kraćem vremenu preći zadanu udaljenost kližući na ledu. Postoje 3 vrste ovog sporta: brzo klizanje na kratkim stazama, brzo klizanje na dugim stazama i maratonsko brzo klizanje. Na Olimpijskim igrama brzo klizanje na dugim stazama obično se zove samo "brzo klizanje". Međunarodnim takmičenjima, pravilima i razvojem ovog sporta rukovodi Međunarodni klizački savez (ISU). mini|Brzo klizanje na dugim stazama u Thialfu 2008. Standardno klizalište za brzo klizanje dugo je 400 m, ali povremeno se koriste i kraća (200, 250, 333 ⅓ m). Brzo klizanje je jedna od dvije olimpijske forme klizanja i onā sa dužom historijom. Međunarodni savez osnovan je 1892, najranije od svih saveza zimskih sportova. Jako je popularno u Holandiji i Norveškoj, međutim, najpoznatija svjetska klizališta nalaze se i u drugim zemljama (SAD, Kanada, Njemačka, Italija, Rusija, Japan, Južna Koreja). Takmičenja Svjetskog kupa održavaju se u ovim zemljama, uz 2 takmičenja u Thialfu, ledenoj dvorani u holandskom Heerenveenu.
ISU-ova pravila dozvoljavaju određena odstupanja u veličini i radijusu krivina. mini|Brzoklizači na kratkim stazama u krivini Brzo klizanje na kratkim stazama održava se na manjim klizalištima, obično na onima za hokej. Udaljenosti su kraće nego u dužoj verziji; najduža olimpijska utrka je ona na 1500 m (ženska štafeta je na 3000, a muška na 5000 m). Utrke su obično na ispadanje i 2 najbolja takmičara iz kvalifikacijskih grupa (koje imaju 4 ili 5 klizača) prolaze u narednu fazu takmičenja. Diskvalifikacije i padovi nisu rijetki.
mini|Start pojedinačne utrke U utrkama obično postoje pravila za diskvalifikaciju ako protivnik bude ometen na nesportski način; ova pravila variraju od discipline do discipline. Na dugim stazama kažnjava se skoro svako ometanje protivnika iako je klizačima dozvoljeno da, ako se nisu u mogućnosti zadržati u unutrašnjoj traci, pređu iz unutrašnje u vanjsku pri izlasku iz posljednje krivine sve dok time ne ometaju drugog klizača. U utrkama s masovnim startom obično se dozvoljava određena količina fizičkog kontakta.
Timske utrke također se održavaju. Na dugim stazama jedina timska utrka na najvišim nivoima takmičenja jest ekipna potjera iako se na dječijim takmičenjima održavaju štafetne utrke, kao u atletici. Štafetne utrke održavaju se i na kratkim stazama, ali ovdje su izmjene klizača moguće bilo kad u utrci mada mogu biti zabranjene u posljednja 2 kruga.
Većina utrka održava se na ovalnim stazama, ali postoje izuzeci. Dimenzije ovalne staze variraju; na kratkim stazama dužina staze mora biti 111,12 m dok se za klizanje na dugim stazama koristi staza standardizirane dužine od 400 m.
U Holandiji se takmičenja u maratonskom brzom klizanju mogu održavati na prirodnom ledu u kanalima i vodenim površinama poput jezera i rijeka, ali i na vještačkim stazama dužine 400 m, koje klizači obiđu, npr, 100 puta.
Historija mini|Nicolaas Bauer: žensko brzoklizačko takmičenje na gradskom kanalu u Leeuwardenu (1809) mini|Brzoklizačko takmičenje na Zuiderzeeu kod Hindeloopena u Holandiji 1828. Korijeni brzog klizanja stari su više od milenija, a potječe iz Skandinavije, Sjeverne Evrope i Holandije, gdje su ljudi na đonove cipela stavljali kosti i takve ih koristili da putuju preko zaleđenih rijeka, kanala i jezera. Tek mnogo kasnije, u 16. stoljeću, na klizanje se počelo gledati kao na zabavu, a možda čak i kao na sportsku aktivnost.
Međutim, klizanje i brzo klizanje nisu bili ograničeni samo na Skandinaviju i Holandiju; 1592. jedan Škot dizajnirao je klizaljku sa željeznom oštricom. Upravo su ovakve klizaljke dovele do širenja klizanja, naročito brzog. 1642. u Edinburghu je osnovan prvi službeni klizački klub, a 1763. u močvarama The Fens u istočnoj Engleskoj održana je prva brzoklizačka utrka. U Holandiji su ljudi počeli ići zaleđenim vodenim tokovima koji su povezivali 11 frizijskih gradova, što je kasnije preraslo u takmičenje pod imenom Elfstedentocht (vidi ispod).
Do sredine 19. stoljeća ljubav prema ovom sportu razvila se i u Sjevernoj Americi. Upravo je tu izumljena oštrica u potpunosti napravljena od čelika. Holanđani su ponovo izbili u prvi plan 1889, kad su organizirali prvo svjetsko prvenstvo. I Međunarodni klizački savez osnovan je u Holandiji 1892. Početkom 20. stoljeća klizanje i brzo klizanje stekli su ugled kao jedne od popularnijih sportskih aktivnosti.
Razvoj ISU-a mini|desno|Jaap Eden, prvi službeni svjetski prvak Organizirane utrke na klizaljkama razvile su se u 19. stoljeću. Norveški klubovi bili su domaćini raznih takmičenja od 1863, a utrke u Christianiji (današnjem Oslu) privlačile su i petocifren broj gledalaca.Åge Dalby, Jan Greve, Per Jorsett, Olympiske vinterleker 1924–2006, "Akilles forlag", 2006, str. 29; 1884. Norvežanin Axel Paulsen proglašen je amaterskim svjetskim prvakom nakon pobjeda na takmičenjima u SAD-u. Pet godina kasnije jedan sportski klub iz Amsterdama organizirao je brzoklizačko takmičenje koje je nazvao svjetskim prvenstvom, s učesnicima iz Rusije, SAD-a i Ujedinjenog Kraljevstva i, naravno, Holandije. Internationale Eislauf Vereinigung, danas poznat kao Međunarodni klizački savez (International Skating Union – ISU), osnovan je na sastanku predstavnika 15 država u Scheveningenu 1892. i to je bio prvi svjetski savez u nekom zimskom sportu. Nederlandse Schaatsrijderbond (Holandski klizački savez) osnovan je 10 godina ranijeWat is Langebaanschaatsen , KNSB.nl i organizirao je svjetska prvenstva 1890. i 1891. Takmičenja su održana na stazama različitih dužina – meč između Paulsena i Remkea van der Zeea iz 1885. održan je na stazi dužine 6/7 milje (1400 m) – ali ISU je 1892. standardizirao dužinu trake od 400 m, kao i dužine utrka za svjetska prvenstva: 500, 1500, 5000 i 10.000 m. Klizači su utrke počinjali u parovima, svaki u svojoj traci, koje su mijenjali u svakom krugu kako bi svaki klizač prešao istu udaljenost. Ovo je ono što je danas poznato kao brzo klizanje na dugim stazama. Takmičenja su bila isključivo za klizače amatere i to je sprovođeno kao pravilo. Peter Sinnerud diskvalificiran je zbog profesionalizma 1904. i izgubio titulu svjetskog prvaka.
Svjetski rekordi na dugim stazama prvi put su registrirani 1891. i rapidno su poboljšavani. Jaap Eden popravio je svjetski rekord na 5000 m za pola minute na Evropskom prvenstvu 1894. Ovaj rekord trajao je 17 godina, a trebalo je 50 godina da bude popravljen za još pola minute.Knut Bjørnsen i Per Jorsett, Skøytesportens stjerner, J. W. Cappelens forlag, 1971, str. 183
Elfstedentocht mini|Snimak Elfstedentochta 1954. s komentarom na holandskom jeziku Elfstedentocht (hol. Turneja /kroz/ 11 gradova) organiziran je kao takmičenje 1909. i održava se u nepravilnim intervalima, kad god se led na ruti smatra dovoljno dobrim. Druge utrke na otvorenom razvile su se kasnije; Sjeverna Holandija bila je domaćin jedne 1917, ali prirodni uvjeti leda u Holandiji rijetko su bili pogodni za klizanje. Elfstedentocht je održan 15 puta u periodu od skoro 100 godina od 1909, a prije no što je vještački led postao dostupan 1962. nacionalna prvenstva održana su u 25 godina između 1887, kad je u Slikkerveeru organizirano prvo prvenstvo, i 1961. Otkako je vještački led postao uobičajen u Holandiji, holandski brzoklizači nalaze se u svjetskom vrhu u brzom klizanju na dugim stazama i maratonskom brzom klizanju. Drugo rješenje da se maratonske utrke i dalje održavaju na prirodnom ledu preraslo je u Alternativni Elfstedentocht, čije se utrke održavaju u drugim državama, poput Austrije, Finske ili Kanade i svi najbolji maratonski brzoklizači, kao i hiljade rekreativaca, putuju iz Holandije na lokacije gdje se utrka održava. Prema Jaapu Bloembergenu, novinaru NRC Handelsblada, država "poprimi karnevalski izgled" tokom međunarodnih klizačkih prvenstava."Less Orange During the Uneven Years", nrc.nl, 1. 7. 1999.
Zimske olimpijske igre mini|Brzo klizanje na ZOI 1928. u St. Moritzu
Brzo klizanje prisutno je na Zimskim olimpijskim igrama od 1924. Na Olimpijskom kongresu 1914. delegati su se složili da se brzo klizanje uvrsti na OI 1916. nakon što je umjetničko klizanje uvršteno na OI 1908. Međutim, Prvi svjetski rat prekinuo je sve planove za olimpijsko takmičenje i brzo klizanje ušlo je u olimpijski program tek 1924. kao dio Sedmice zimskih sportova u Chamonixu, kojoj je retroaktivno dodijeljen olimpijski status. Prvu zlatnu olimpijsku medalju osvojio je Charles Jewtraw iz Lake Placida iako je nekoliko Norvežana tvrdilo da je Oskar Olsen imao brže vrijeme. Problemi s mjerenjem vremena na 500 m bili su stalni problem sve do pojave elektroničkih satova u 1960-ima; tokom utrke na 500 m na ZOI 1936. sugerirano je da je pobjedničko vrijeme Ivara Ballangruda bilo skoro sekundu brže. Finska je osvojila ostale 4 zlatne medalje 1924, uz pobjede Clasa Thunberga na 1500 i 5000 m te u višeboju. To je bio prvi i jedini put da je u brzom klizanju dodijeljena zlatna olimpijska medalja u višeboju.
Norveški i finski brzoklizači osvojili su sve zlatne medalje na svjetskim prvenstvima u međuratnom periodu, dok su se na evropskim prvenstvima do pobjedničkog postolja uspjeli probiti Austrijanci i Latvijci. Međutim, utrke u Sjevernoj Americi često su se održavale s masovnim startom, slično maratonskim utrkama u Holandiji, ali olimpijske utrke morale su se klizati na četiri udaljenosti koje je odobrio ISU. Savez je odobrio i prijedlog da utrke na ZOI 1932. u Lake Placidu budu s masovnim startom i Amerikanci su osvojili sve 4 zlatne medalje. Kanada je osvojila 5 medalja (sve srebrne i bronzane) dok je aktualni svjetski prvak Thunberg ostao kod kuće u znak protesta protiv ovakvog formata utrka. Na SP-u održanom neposredno nakon ZOI-a, bez učešća američkih prvaka, norveški takmičari pobijedili su u sve 4 utrke i zauzeli prva 3 mjesta u poretku višeboja.
Čelni ljudi brzog klizanja u Norveškoj, Švedskoj, Finskoj i Japanu uložili su protest Američkom olimpijskom komitetu osudivši način takmičenja i izrazivši želju da se utrke s masovnim startom više nikad ne održe na Olimpijskim igrama. Ipak, ISU je 1967. prihvatio ogranak brzog klizanja na kratkim stazama, s masovnim startom, organizirao međunarodna takmičenja počevši od 1976. i doveo ga nazad na Olimpijske igre 1992.
Ženska takmičenja mini|Istočnonjemačke brzoklizačice 1988. 1930-ih godina ISU je počeo prihvatati učešće žena u brzoklizačkim takmičenjima. Iako su u Sjevernoj Americi ženske utrke bile održavane već neko vrijeme, a na ZOI 1932. kao demonstracijsko takmičenje, ISU nije organizirao službena takmičenja do 1936. Ipak, Zofia Nehringowa postavila je prvi službeni svjetski rekord 1929. Žensko brzo klizanje nije bilo popularno; u norveškoj knjizi Skøytesportens stjerner (Zvijezde brzog klizanja) iz 1971. nije spomenuta nijedna brzoklizačica na skoro 200 stranica knjige iako su se žene dotad takmičile već 30 godina. Otad je ženskim brzim klizanjem na dugim stazama dominirala Istočna Njemačka, a kasnije ujedinjena Njemačka, osvojivši 15 od 35 zlatnih olimpijskih medalja od 1984.
U većini ostalih klizačkih sportova žene su bile prihvaćene na takmičenjima skoro u isto vrijeme s muškarcima, a u brzom klizanju na kratkim stazama prisutne su od samog početka organiziranja međunarodnih takmičenja 1976. Njihove udaljenosti obično su kraće od muških, ali ne i u klizanju na inline koturaljkama, gdje na svjetskim prvenstvima imaju isti program kao muškarci.
Tehnički razvoj mini|Monique Angermüller na klap-klizaljkama i u kombinezonu koji pokriva čitavo tijelo (2008) Vještački led pojavio se na ZOI 1960. i utrke na jezeru Misurini 1956. bila su posljednja olimpijska takmičenja održana na prirodnom ledu. 1960. održana su i prva olimpijska takmičenja za žene. Lidija Skobljikova osvojila je 2 zlatne medalje 1960. i čak 4 1964.