miniatura|Sede da OMS en Xenebra, Suíza. A Organización Mundial da Saúde (OMS, ou WHO, nas súas siglas en inglés), é o organismo especializado das Nacións Unidas responsable da saúde pública internacional. Ten a súa sede en Xenebra, Suíza, e ten seis oficinas rexionais e 150 oficinas locais en todo o mundo.
A OMS fundouse o 7 de abril de 1948 e convocou a súa primeira reunión o 24 de xullo dese ano. Incorporou os activos, o persoal e as funcións da Organización da Saúde da Sociedade de Nacións e da con sede en París, incluída a Clasificación Internacional de Enfermidades (CIE). O traballo da Axencia comezou en 1951, tras unha importante inxección de recursos financeiros e técnicos.
Aínda que foi a primeira das institucións especializadas establecidas polas Nacións Unidas, a Organización Mundial da Saúde non xurdiu como unha creación ab initio. Pola contra, foi o resultado da fusión dunha serie de organismos internacionais de hixiene, tanto de carácter mundial como rexional: o Office International d’Hygiène Publique (fundado en París en 1908 para regular as corentenas); a Organisation d’Hygiène de la Société des Nations (constituída en 1921 para facer fronte ás graves epidemias que asolaron a Unión Soviética e Europa Central); o Bureau Sanitaire Pan-américain; e os servizos médicos da United Nations Relief and Rehabilitation Administration (UNRRA).
O mandato oficial da OMS é promover a saúde e a seguridade axudando ao mesmo tempo ás persoas vulnerables de todo o mundo. Proporciona asistencia técnica aos países, establece normas sanitarias internacionais, recompila datos sobre cuestións sanitarias mundiais e serve de foro para debates científicos ou políticos relacionados coa saúde. A súa publicación oficial, o World Health Report (Informe sobre a saúde no mundo), ofrece avaliacións de temas sanitarios mundiais.
A OMS desempeñou un papel destacado en varios logros de saúde pública, entre os que destacan a erradicación da varíola, a case a erradicación da poliomielite e o desenvolvemento dunha vacina contra o ébola. As súas prioridades actuais inclúen as enfermidades transmisibles, como o VIH/SIDA, o ébola, a malaria e a tuberculose; as enfermidades non transmisibles, como as cardiopatías e o cancro; a dieta sa, a nutrición e a seguridade alimentaria; a saúde laboral; e o abuso de substancias. A axencia avoga pola cobertura sanitaria universal, o compromiso coa vixilancia dos riscos de saúde pública, a coordinación de respostas a emerxencias sanitarias e a promoción da saúde e o benestar en xeral.
A OMS está gobernada pola Asemblea Mundial da Saúde (AMS), composta polos seus 194 Estados membros. A AMS elixe e asesora a un consello executivo formado por 34 especialistas sanitarios; selecciona ao administrador principal da OMS, o director xeral (actualmente Tedros Adhanom Ghebreyesus de Etiopía); fixa obxectivos e prioridades; e aproba o orzamento e as actividades. A OMS finánciase principalmente coas contribucións dos Estados membros (tanto asignadas como voluntarias), seguidas das de doantes privados. O seu orzamento total aprobado para 2020-2021 supera os 7.200 millóns de dólares., mentres que o orzamento aprobado para 2022-2023 supera os 6.200 millóns.
En 2009 recibiu o Premio Princesa de Asturias de Cooperación Internacional. Historia Orixe e fundación As Conferencias Sanitarias Internacionais (CIS), a primeira das cales se celebrou o 23 de xuño de 1851, foron unha serie de 14 conferencias que se celebraron ata 1938, ao longo de 87 anos. A primeira conferencia, celebrada en París, centrouse case exclusivamente no cólera, que seguiría sendo a enfermidade que máis preocuparía á CIS durante a maior parte do século XIX. Dado que a etioloxía (causalidade), incluso a transmisibilidade, de moitas enfermidades epidémicas seguía sendo incerta e obxecto de discusión científica, era difícil chegar a un acordo internacional sobre as medidas adecuadas. Convocáronse sete destas conferencias internacionais, ao longo de 41 anos, antes de que ningunha dese lugar a un acordo internacional multiestatal. A sétima conferencia, celebrada en Venecia en 1892, deu lugar finalmente a un convenio. O seu único obxecto era o control sanitario dos buques que atravesaban o Canal de Suez, co fin de evitar a propagación do cólera.
Cinco anos máis tarde, en 1897, dezaseis dos 19 Estados que asistiron á conferencia de Venecia asinaron unha convención sobre a peste bubónica. Aínda que Dinamarca, Suecia-Noruega e Estados Unidos non asinaron esta convención, acordouse por unanimidade que o traballo das conferencias anteriores debían rectificarse para a súa aplicación. As conferencias posteriores, desde 1902 ata a última en 1938, ampliaron as enfermidades que preocupaban ao CIS e incluíron debates sobre as respostas á febre amarela, brucelose, lepra, tuberculose e febre tifoide. En parte como resultado dos éxitos das Conferencias, creáronse a Organización Panamericana da Saúde (1902) e a (1907). Cando se formou a Sociedade de Nacións en 1920, creouse a Organización Sanitaria da Sociedade de Nacións. Tras a segunda guerra mundial, as Nacións Unidas absorberon todas as demais organizacións sanitarias, para formar a OMS. Formación Durante a Conferencia das Nacións Unidas sobre Organización Internacional de 1945, Szeming Sze, delegado da China, consultou con delegados noruegueses e brasileiros sobre a creación dunha organización sanitaria internacional baixo os auspicios das novas Nacións Unidas. Tras non conseguir que se aprobase unha resolución respecto diso, Alger Hiss, Secretario Xeral da conferencia, recomendou utilizar unha declaración para establecer a devandita organización. Sze e outros delegados meteron presión e aprobouse unha declaración na que se pedía a celebración dunha conferencia internacional sobre a saúde.Sze Szeming Papers, 1945–2014, UA.90.F14.1 , University Archives, Archives Service Center, University of Pittsburgh. O uso da palabra "mundial", no canto de "internacional", salientaba a natureza verdadeiramente global do que a organización pretendía conseguir. A constitución da Organización Mundial da Saúde foi asinada polos 51 países das Nacións Unidas, e por outros 10 países, o 22 de xullo de 1946. Nesta reunión, organizada por iniciativa do Consello Económico e Social da ONU, redáctanse os primeiros estatutos da OMS. Converteuse así no primeiro organismo especializado das Nacións Unidas subscrito por todos os membros. A súa constitución entrou formalmente en vigor o primeiro Día Mundial da Saúde, o 7 de abril de 1948, cando foi ratificada polo 26º Estado membro.
A primeira reunión da Asemblea Mundial da Saúde finalizou o 24 de xullo de 1948, conseguindo un orzamento de 5 millóns de dólares estadounidenses (daquela 1.250.000 libras esterlinas) para o ano 1949. G. Brock Chisholm foi nomeado director xeral da OMS, tras ser secretario executivo e membro fundador durante as fases de planificación, mentres que Andrija Štampar foi o primeiro presidente da asemblea. As súas primeiras prioridades foron controlar a propagación da malaria, a tuberculose e as infeccións de transmisión sexual, e mellorar a saúde maternoinfantil, a nutrición e a hixiene ambiental.. O seu primeiro acto lexislativo referíase á recompilación de estatísticas precisas sobre a propagación e a morbilidade das enfermidades. No logotipo da Organización Mundial da Saúde figura o Caxato de Asclepio como símbolo de curación.
En 1959, a OMS asinou o acordo WHA 12-40 coa Axencia Internacional da Enerxía Atómica (AEIA), que di:
A natureza desta declaración levou a algúns grupos e activistas, entre eles Mulleres en Europa por un Futuro Común, a afirmar que a OMS ve restrinxida a súa capacidade para investigar os efectos da radiación na saúde humana causado polo uso da enerxía nuclear e os efectos continuos dos desastres nucleares en Chernóbil e Fukushima. Cren que a OMS debe recuperar o que consideran a súa independencia. A OMS Independente celebrou unha vixilia semanal de 2007 a 2017 fronte á sede da OMS. Con todo, como sinala ForemanM.R.StJ. Foreman, Cogent Chemistry, Reactor accident chemistry an update, 2018, 10.1080/23312009.2018.1450944, https://www.cogentoa.com/article/10.1080/23312009.2018.1450944 na cláusula dous di:
O texto clave está resaltado en letra grosa, o acordo na cláusula 2 establece que a OMS é libre de realizar calquera traballo relacionado coa saúde. Historial operativo miniatura|upright|Tres antigos directores do Programa Mundial de Erradicación da Varíola len a noticia de que a varíola foi erradicada mundialmente, 1980.
1947: A OMS establece un servizo de información epidemiolóxica vía télex.
1949: A Unión Soviética e as súas repúblicas constituíntes abandonaron a OMS pola negativa da organización para compartir a receita da penicilina. Non volvería ata 1956.
1950: Ponse en marcha unha campaña de inoculación masiva de tuberculose coa vacina BCG.
1955: Púxose en marcha o programa de erradicación do paludismo, aínda que posteriormente se modificaron os obxectivos. (Na maioría das zonas, os obxectivos do programa pasaron a ser o control en lugar da erradicación).
1958: Viktor Zhdanov, Viceministro de Sanidade da URSS, pediu á Asemblea Mundial da Saúde que emprendese unha iniciativa mundial para erradicar a varíola, o que deu lugar á Resolución WHA11.54.
1965: Publicase o primeiro informe sobre a diabetes mellitus e crease a Axencia Internacional para a Investigación do Cancro. miniatura|upright|Edificio A do Palacio das Nacións 1966: A OMS traslada a súa sede da á do parque Ariana do Palacio das Nacións a unha sede recentemente construída noutra parte de Xenebra.
1967 A OMS intensificou a campaña mundial de erradicación da varíola, achegando 2,4 millóns de dólares anuais e adoptando novos métodos de vixilancia de enfermidades nun momento en que dous millóns de persoas morrían cada ano por mor da varíola. O principal reto foi o infrarrexistro de casos, ao que a OMS respondeu creando unha rede de consultores para axudar aos países a implementar medidas de vixilancia e contención. A organización tamén axudou a xestionar o último brote europeo, que se produciu en Iugoslavia en 1972.Tras máis de dúas décadas de esforzos, unha Comisión Mundial declarou en 1979 que a varíola fora erradicada, converténdose na primeira enfermidade da historia en ser eliminada grazas ao esforzo humano.
1974 A OMS puxo en marcha o Programa Ampliado de Inmunización. e tamén iniciou o seu programa de control da oncocercose, en colaboración coa Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura (FAO), o Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) e o Banco Mundial. Ao ano seguinte, introduciu o Programa Especial de Investigación e Capacitación en Enfermidades Tropicais (TDR), copatrocinado por UNICEF, PNUD e o Banco Mundial, en resposta a unha resolución da AMS de 1974. O TDR tiña como obxectivo coordinar a investigación internacional sobre o diagnóstico, o tratamento e o control das enfermidades tropicais, á vez que se desenvolvía a capacidade de investigación nos países endémicos.
Características Constitución da OMS A ConstituciónTexto completo en español foi adoptada pola Conferencia Sanitaria Internacional, celebrada en Nova York do 19 de xuño ao 22 de xullo de 1946, asinada o 22 de xullo de 1946 polos representantes de 61 Estados e entrou en vigor o 7 de abril de 1948.
Os seus principios son: A saúde é un estado de completo benestar físico, mental e social, e non soamente a ausencia de afeccións ou enfermidadesConferencia de Alma Ata. O gozo do máis alto nivel posible de saúde que se poida alcanzar é un dos dereitos fundamentais de todo ser humano, sen distinción de raza, relixión, convicción política, condición económica ou social. A saúde de todos os pobos é unha condición fundamental para alcanzar a paz e seguridade e é dependente da máxima colaboración dos individuos e dos Estados.