miniatura|250x250px|Manifestacións antigobernamentais en Petrogrado. As Xornadas de Xullo de 1917 foi o nome que recibiron as protestas armadas apoiadas polos anarcocomunistas e os bolxeviques, finalmente fracasadas, que trataron de derrocar o Goberno provisional ruso e traspasar o poder aos soviets (consellos) en xullo dese ano. Estas protestas producíronse ao mesmo tempo que tiña lugar unha crise gobernamental pola dimisión dos ministros kadetes do Goberno, o que deixou a xestión da crise en mans dos dirixentes defensistas do Soviet de Petrogrado, principalmente dos menxeviques.
As protestas, debidas a unha mestura de descontento polo empeoramento da situación económica, axitación radical e oposición á reanudación das operacións militares entre outros factores, producíronse no medio dunha crise gobernamental desencadeada pola dimisión dos ministros kadetes. As manifestacións foron un síntoma do amplo descontento co desempeño do Goberno de coalición social-liberal e do desexo de que o soviet tomase a iniciativa na aplicación de reformas.
As marchas, multitudinarias, sucedéronse ao longo de tres días nos que os manifestantes, atizados por algúns cadros socialrevolucionarios de esquerda, anarquistas e bolxeviques, esixiron con vehemencia pero inutilmente aos dirixentes do Soviet de Petrogrado que derrocasen o Goberno de coalición social-liberal e tomasen o poder, coa intención de poñer en marcha amplas reformas. O rexeitamento frontal dos socialistas moderados a aceptar esta esixencia e a falta dunha dirección política alternativa fixeron fracasar as protestas, apoiadas no último momento e con bastante reticencia pola dirección bolxevique. A falta de apoio ás manifestacións nas provincias, o das tropas da fronte ao Soviet e o apoio tardío dalgunhas unidades militares da capital a este tras publicarse dubidosas acusacións de connivencia de Lenin cos alemáns permitiron aos dirixentes do Soviet poñer fin ás protestas e recuperar o control da capital.
O esmagamento do intento de golpe de Estado supuxo un debilitamento temporal do partido de Lenin que, con todo, rexurdiu con forza a finais de verán e quedou rehabilitado durante o golpe de Kornílov a comezos de setembro. O Soviet de Petrogrado, cúspide do sistema de consellos do país instaurado durante a Revolución de Febreiro e controlado polos socialistas moderados, negouse a tomar o poder como esixían os manifestantes, contribuíndo decisivamente ao fracaso da tentativa. O resultado das protestas supuxo unha vitoria pírrica para os defensistas, que gozaban aínda dun apoio maioritario para as súas posicións nas provincias; ante a falta de reformas e a imposibilidade de formar unha nova coalición que as puxese en marcha, a súa forza foise tornando en debilidade ao longo do verán e do outono.
Antecedentes Crise gobernamental O acordo dos ministros enviados a Kíiv cos representantes da Rada Central Ucraína –que excedía as instrucións do Goberno– serviu de xustificación e pretexto para que os ministros kadetes abandonasen o Goberno o . A relación entre os ministros socialistas e os liberais fora tensa desde o principio e empeorou co tempo, especialmente trala renuncia de Aleksandr Konoválov o e o acoso do tamén kadete Manuilov. Os kadetes estaban descontentos coa incapacidade dos seus colegas socialistas do gabinete para moderar as esixencias dos traballadores e restaurar a disciplina militar no Exército. O desacordo sobre o tratamento de Ucraína e os nacionalismos do antigo imperio –co Soviet disposto a realizar certas concesións aos nacionalistas mentres os kadetes negábanse a iso e esixían pospoñer a cuestión ata a reunión da Asemblea Constituínte– representou entón o motivo final da ruptura entre ambos grupos. A dimisión dos ministros kadetes produciu unha nova crise de Goberno, que parecía conducir á formación dun novo consello de ministros exclusivamente socialista, posibilidade desexada polos bolxeviques pero rexeitada polos menxeviques. Estes desexaban formar un novo Goberno liberal-socialista, pero que excluíse ás principais figuras kadetes, o principal partido liberal, cos que cooperaran con gran dificultade no primeiro Goberno de coalición. Para gañar tempo no que resolver a crise, Tsereteli propuxo que fose o Comité Executivo Central (CEC), elixido no primeiro congreso nacional de soviets, o que tratase o asunto; dado que a súa reunión levaría polo menos tres semanas, a súa convocatoria outorgaba aos políticos tempo para resolveren as posibles dificultades de formar un novo gabinete. Os plans de Tsereteli víronse truncados polos acontecementos inesperados que tiveron lugar na capital.
Crise social e económica Ás esperanzas de cambio frustradas, uníronse a oposición á guerra e a preocupación pola agudización da crise económica como razóns principais para que unha parte crecente da poboación, especialmente dos obreiros urbanos e das unidades militares da retagarda, esixise o traspaso do poder gobernamental aos soviets e, con iso, a aplicación de amplas e rápidas reformas que mellorasen as condicións de obreiros, campesiños e soldados e poñer fin á guerra.
Ofensiva militar e descontento entre a gornición Ante a inminencia da nova ofensiva Kerenskii, que se consideraba reforzaría as forzas burguesas do Goberno provisional ruso e que os soldados da gornición temían porque supoñería o seu envío á fronte, as organizacións do Partido Bolxevique sopesaron a posibilidade de levar a cabo manifestacións armadas contra o Goberno, esixindo o traspaso do poder político aos consellos e o inmediato comezo de negociacións de paz.Rabinowitch (1991), p. 57 Anarquistas e bolxeviques axitaban as tropas contra o Goberno. Como sucedeu en diversas ocasións en 1917, o comité central bolxevique dividiuse en dous sobre a conveniencia de convocar as marchas, cunha fracción favorable encabezada por Lenin e unha oposta que incluía a Grigori Zinóviev e Lev Kámenev ().
Doutra banda, numerosos soldados maiores de corenta anos mostraron o seu intenso descontento porque os devolvesen á fronte para participar na nova ofensiva militar despois de que os enviaran anteriormente aos seus fogares para que participasen na sementeira. Esta resistencia a regresar á fronte conduciu nalgunhas localidades a disturbios.
Convocatoria de manifestación armada e anulación A inquietude da gornición ante o seu posible traslado á fronte e a intención de bolxeviques e anarcocomunistas de aproveitaren o descontento para acabaren co Goberno plasmáronse en rumores que o chegaron ao Consello da cidade e ao Goberno, que enviou patrullas militares ás rúas.Rabinowitch (1991), p. 72 O día anterior, o Primeiro Congreso dos Consellos aprobara por ampla maioría apoiar o Goberno de Georgii Lvov. Ao día seguinte, o Congreso discutiu o chamamento dos bolxeviques, a través dunha proclama escrita por Stalin, a manifestarse, mentres o Consello da cidade enviaba delegados ás fábricas e os cuarteis para contrarrestar proclámaa e evitar a manifestación.Rabinowitch (1991), p. 75
Reunión política na gran fábrica Putílov, que apoiou maioritariamente a manifestación armada contra o Goberno provisional ruso.|miniatura|dereita
Ante a actitude hostil do Consello, a delegación bolxevique no mesmo convenceu a Lenin para volver votar sobre a conveniencia de manter a convocatoria de reunión.Rabinowitch (1991), p. 77 A delegación temía ser expulsada do Consello e quedar illada politicamente. Debido á ausencia de delegados da Organización Militar e do comité local, máis favorables á convocatoria, a dúbida de Lenin, e o cambio de voto de Zinóviev, cancelouse o chamamento e enviáronse rapidamente delegados para comunicar o cambio de postura. A anulación das marchas no último momento deixou a numerosos traballadores e soldados descontentos.
Postura do Consello Malia haber desconvocado a manifestación, as figuras máis favorables á colaboración co Goberno, como Irakli Tsereteli, Nikolái Avkséntiev ou Aleksandr Kerenskii, defenderon no Consello a necesidade de desarmar os bolxeviques, proposta que se atopou coa oposición de parte do Consello e foi finalmente rexeitada.Rabinowitch (1991), p. 84 A moción de Fiódor Dan, máis moderada, de condenar a acción dos bolxeviques e prohibir futuras manifestacións que non contasen co permiso do Consello recibiu o apoio maioritario . Na mesma sesión e como mostra de forza do Consello, de conciliación cos bolxeviques e para canalizar o descontento de parte da poboación, o Consello aprobou convocar a súa propia manifestación, pacífica e desarmada, para o .Rabinowitch (1991), p. 97 A manifestación organizouse en favor da paz sen indemnizacións nin anexións, da autodeterminación dos pobos e da unidade do movemento revolucionario. A presidencia defensista desexaba utilizar a manifestación para mostrar o apoio popular á coalición social-liberal gobernante e á ofensiva militar.
Os bolxeviques empregaron os días previos á manifestación nunha ampla campaña, sen igual entre as demais formacións políticas, para introduciren os seus lemas da manifestación anulada na nova convocada polo Consello e obtiveron un grande apoio en fábricas e cuarteis.Rabinowitch (1991), p. 104 Bolxeviques, anarquistas e socialrevolucionarios de esquerda trataban de converter a convocatoria nunha mostra de repulsa á guerra, ao Goberno e a favor do traspaso do poder aos soviets.
Manifestación do 1 de xullo e ofensiva militar A manifestación do convocada polo consello da capital acabou mostrando máis a forza dos partidos radicais que a do propio Soviet de Petrogrado.|miniatura|dereita A manifestación resultou un éxito de mobilización, con máis de 400.000 participantes, pero demostrou a forza dos lemas bolxeviques, que inundaron a marcha, máis que a do Consello e a súa política moderada cara ao Goberno.Rabinowitch (1991), p. 106 A manifestación, convocada para reforzar a postura favorable á colaboración cos partidos burgueses no Goberno, converteuse en proba da intensidade do desexo de traspasar o poder aos consellos e derrocar aos ministros liberais.
O mesmo día da manifestación, desencadeouse a última ofensiva do Exército ruso na guerra mundial, a ofensiva Kerenskii, que, tras unhas primeiras vitorias, mostrou a desorganización e a oposición a continuar combatendo da maioría das unidades. A vitoria inicial converteuse en poucos días en derrota militar e política, que afundiu o programa revolucionario-defensista e agudizou a crise gobernamental que caracterizou o verán de 1917.
Malia a forza aparente da postura de bolxeviques e anarcocomunistas, o Lenin mostrouse contrario a intentar tomar o poder prematuramente sen contar antes cunha maioría nos consellos.Rabinowitch (1991), p. 122 Sen esta, sostivo Lenin, a toma do poder sería precipitada e efémera. O obxectivo do partido non debía ser nese momento tomar o poder derrocando o Goberno, senón facerse co control dos consellos, nos que recaería pronto o poder polo crecente desprestixio do consello de ministros, que aumentaba desde o comezo da ofensiva Kerenskii.
Aumento da tensión na capital