O feminismo en Francia refire á historia do pensamento e os movementos feministas xurdidos en Francia. O feminismo en Francia pode ser dividido a grandes traxos en tres ondas: primeira onda do feminismo, o cal se preocupou en gran parte de acadar o sufraxio e dereitos cívicos para as mulleres, abranguendo dende a Revolución francesa até a Segunda República e a Terceira República, con contribucións significativas dende os movementos revolucionarios da Revolución de 1848 e a comuna de París, que culminaron na obtención do dereito a votar en 1944.
A segunda onda do feminismo abrangueu dende a década de 1940s até a de 1990, e foi unha avaliación da función das mulleres na sociedade francesa, recoñecendo o tratamento de inferioridade das mulleres na sociedade malia o seu estado político igual ó dos homes. Iniciado por teóricas como Simone de Beauvoir, a segunda onda do feminismo foi unha corrente importante dentro do movemento social que levou até os acontecementos de maio do 1968, e os obxectivos políticos incluíron a garantía de aumentado de autonomía para as mulleres, particularmente permitindo o seu acceso ó aborto e o control da natalidade.
A terceira onda do feminismo comezou arredor da década de 2000, e continúa o legado da segunda onda ó tempo que engade elementos da crítica postcolonial, achegando os dereitos das mulleres con outros discursos salientables, particularmente aqueles que atinxen ó racismo.
Véxase tamén Bibliografía Marie Cerati, Le club des citoyennes républicaines révolutionnaires, París, éd. sociales, 1966 Marc de Villiers, Histoire des clubs de femmes et des légions d’Amazones (1793-1848-1871), París, Plon-Nourrit et cie, 1910 Carolyn Eichner, Surmounting the Barricades: Women in the Paris Commune, Indiana University Press, 2004 Eric Fassin, Clarisse Fabre, Liberté, égalité, sexualités, Belfond 2003. M. Jaspard, Enquête sur les violences faites aux femmes, La documentation française, 2002.
Categoría:Feminismo en Francia