O Exarcado de Cartago era un territorio dependente do Imperio Bizantino e correspondente ás antigas provincias de África e de Numidia, e as illas de Córsega e de Sardeña (judicats de Sardeña).
A súa creación, como a do Exarcado de Rávena, pretendía protexer unha provincia xeograficamente excéntrica das presións exteriores ao concentrar os poderes civís e militares nas mans do exarca (representante plenipotenciario do emperador).
O exarcado desapareceu coa conquista árabe.
Exarcas de Cartago Heraclio, arredor de 608 (pai do emperador Heraclio) Xurxo, arredor de 646 Gregorio, arredor de 646-647, proclámase emperador, pero resulta morto en 647 no primeiro ataque árabe.
Historia Chegada de refuxiados vido de Exipto fuxindo da conquista árabe e que traen consigo o monotelismo a un territorio ortodoxo onde provocan unha intensa polémica relixiosa. 660: Bizancio retoma o control do exarcado de Cartago. 697: toma de Cartago polos árabes e fin do Exarcado.
Categoría:Historia de Tunisia Categoría:Exarcados do Imperio Bizantino