A tese de Hockney–Falco é unha teoría da historia da arte, avanzada polo artista David Hockney e o físico Charles M. Falco. Ambos afirmaron que os avances no realismo e precisión na historia da arte occidental desde o Renacemento foron principalmente o resultado de instrumentos ópticos como a cámara escura, a cámara lucida e os espellos curvados, e non foron debidos, polo menos non unicamente, ao desenvolvemento da técnica e habilidade artísticas en poucos anos a partir do século XV. Posteriormente o uso da fotografía por parte dos artistas do século XIX xa fora ben documentado, e outros postularan o seu uso a partir do barroco final, no século XVIII.
Nun libro de 2001, Secret Knowledge: Rediscovering the Lost Techniques of the Old Masters, Hockney analizou o traballo dos vellos mestres e argumentou que o nivel de precisión representado no seu traballo é imposible de recrear só "mirándoo". Desde entón, Hockney e Falco produciron unha serie de publicacións sobre evidencias positivas do uso de axudas ópticas e da verosimilitude histórica destes métodos. A hipótese levou a unha variedade de conferencias e acaloradas discusións.
Configuración da publicación de 2001 Parte do traballo de Hockney implicou a colaboración con Charles Falco, físico en materia condensada e experto en óptica. Aínda que o uso de axudas ópticas xeralmente melloraría a precisión, Falco calculou os tipos de distorsión que resultarían de dispositivos ópticos específicos; Hockney e Falco argumentaron que eses erros podían atoparse na obra dalgúns dos vellos mestres.Charles Falco, FAQ (consultado o 16 de marzo de 2007).
O libro de Hockney provocou un intenso e sostido debate entre artistas, historiadores da arte e unha gran variedade doutros eruditos. En particular, estimulou un maior interese polos métodos e técnicas reais dos artistas entre científicos e historiadores da ciencia, así como historiadores xerais e historiadores da arte. Estes últimos reaccionaron en xeral desfavorabelmente, interpretando a tese de Hockney – Falco como unha acusación de que os vellos mestres "enganaron" e ocultaron intencionadamente os seus métodos. O físico David G. Stork e varios coautores argumentaron contra a tese de Hockney – Falco desde o punto de vista técnico.Christopher W. Tyler, "Rosetta Stoned?" Diatrope.com
A teoría de Hockney e Falco xa inspirou un aumento na investigación sobre o uso da óptica ao longo da historia da arte. Por exemplo, houbo o caso dunha investigación que durou unha década sobre as obras de Rembrandt realizada polo pintor Francis O'Neill. No paper publicado que escribiu con Sofia Palazzo Corner titulado, Autorretratos de Rembrandt, O'Neill presentou temas recorrentes nas obras do pintor que serven de evidencia no seu uso de espellos, particularmente nos seus autorretratos. Estes inclúen o uso do clarescuro, que é unha sinatura das condicións de iluminación necesarias para as proxeccións, así como a mirada descentrada de Rembrandt nos seus autorretratos, que —segundo O'Neill— indicaba que o artista podería estar mirando un a superficie de proxección cara ao lado en lugar de recta cara a un espello plano.
Orixes da tese esquerda|miniatura|Detalle de Marido e Muller por Lorenzo Lotto (1523): Hockney decatouse que o patrón do tapiz sae de foco na pintura, algo que só sucedería cando utilizando unha lente Hockney fai referencia ao libro Art and Photography de Aaron Scharf de 1968, que detalla evidencias do uso de fotografías e a cámara por parte dos pintores, no seu cadro My Parents (Tate, Londres) de 1977 no que o seu pai está representado lendo atentamente. Scharf sinala na súa introdución que en 1568 Daniele Barbaro, o escritor veneciano sobre arquitectura, recomendou a cámara escura como axuda aos artistas: "Mantendo o papel firme pode rastrexar todo o contorno da perspectiva cun bolígrafo, matizalo e colorear delicadamente desde o natural". Como se describe en Secret Knowledge, en xaneiro de 1999, durante unha visita á National Gallery de Londres, Hockney concibiu a idea de que as axudas ópticas eran o factor clave no desenvolvemento do realismo artístico. Chamoulle a atención a precisión dos retratos de Jean Auguste Dominique Ingres e convenceuse de que Ingres empregara unha cámara lúcida ou un dispositivo similar. A partir de aí, Hockney comezou a buscar signos do uso de axudas ópticas en pinturas anteriores, creando o que chamou a Gran Muralla no seu estudo organizando imaxes de arte realista por segundo períodos de tempo. O que viu foi como un repentino aumento do realismo ao redor de 1420, combinado coa suxestión de Charles Falco de que os espellos cóncavos poderían terse utilizado nese período para proxectar imaxes, foi o xerme da tese de Hockney–Falco.
En 2000, Falco e Hockney publicaron en Optics & Photonics News, vol. 11. unha análise (Optical Insights into Renaissance Art, "Ideas Ópticas na Arte do Renacemento") do uso probábel de espellos enconcavos en traballos dun dos primitivos flamengos, Jan van Eyck. En 2001, Hockney publicou unha forma estendida do seu argumento en Secret Knowledge (Coñecemento Secreto).
A hipótese de que a tecnoloxía se empregou na produción de arte renacentista non estaba moi en disputa nos primeiros estudos e literatura. A Encyclopædia Britannica de 1929 contiña un extenso artigo sobre a cámara escura e citaba a Leon Battista Alberti como o primeiro usuario documentado do dispositivo xa en 1437. A discusión iniciada pola tese de Hockney – Falco ignorou a abundante evidencia do uso xeneralizado de varios dispositivos técnicos, polo menos no Renacemento e, por exemplo, na pintura dos primitivos flamengos.
O argumento de Hockney miniatura| Detalle do candelabro e do espello do retrato de Arnolfini de Jan van Eyck en 1434, un dos exemplos clave de Hockney En Secret Knowledge, Hockney argumenta que artistas do Renacemento temperán como Jan van Eyck e Lorenzo Lotto usaban espellos cóncavos; como proba, sinala o candelabro do retrato de Arnolfini de Van Eyck, a orella no retrato do cardeal Albergati de Van Eyck e a alfombra do marido e muller de Lotto. Hockney suxire que os artistas posteriores, comezando por Caravaggio, tamén empregaron espellos convexos para conseguir un amplo campo de visión.
Secret Knowledge relata a procura de Hockney de probas de axudas ópticas na obra de artistas anteriores, incluída a montaxe dunha "Gran Muralla" da historia da arte occidental. A obra do século XV de Jan van Eyck parece ser o punto de inflexión, segundo el, tras o cal os elementos do realismo tomaron cada vez máis importancia. Relaciona os cambios cara ao aumento do realismo cos avances nas tecnoloxías ópticas. O argumento do Secret Knowledge é principalmente visual, xa que Hockney non foi capaz de determinar cando e como se utilizaron as axudas ópticas por evidencia textual ou directa.
Falco e Alhazén Nunha conferencia científica en febreiro de 2007, Falco argumentou ademais que o traballo sobre óptica do físico árabe Ibn al-Haytham, coñecido como Alhazén (965-1040), no seu Libro de Óptica, puido influír no uso de axudas ópticas aos artistas renacentistas. Falco dixo que os exemplos de arte renacentista que puxeran el e Hockney "demostran un continuo no uso da óptica por artistas desde o 1430, iniciado sen dúbida como resultado da influencia de Ibn al-Haytham, até hoxe".
Críticas A habilidade do artista Historiadores da arte e outros criticaron o argumento de Hockney e Falco ao considerar que o uso de axudas ópticas, aínda que ben establecido en casos individuais, ten pouco valor para explicar o desenvolvemento global da arte occidental e que os rexistros históricos, as pinturas e as fotografías de estudos de arte (sen dispositivos ópticos), así como artistas realistas actuais, demostran que son posibles altos niveis de realismo sen axudas ópticas.
Distorsión óptica Ademais da incredulidade por parte dos historiadores da arte e os críticos da arte moderna, algunhas das críticas máis duras da tese de Hockney – Falco procederon doutro experto en óptica, procesamento de imaxes e recoñecemento de patróns, David G. Stork. Stork analizou as imaxes empregadas por Falco e Hockney e chegou á conclusión de que non demostran o tipo de distorsión óptica que causarían os espellos curvos ou as lentes converxentes.David G. Stork, FAQ (consultado o 16 de marzo de 2007). Falco afirmou que as críticas publicadas de Stork dependían de datos inventados e falsas declaracións da teoría de Hockney e Falco. Stork rebateu esta afirmación.
Renacemento da óptica miniatura| Diagrama que ilustra a teoría de Grosseteste, en De Nat. Loc. (ver páxinas 122, 149) do enfoque dos raios solares por unha lente esférica; do Opus Maius de Roger Bacon, finais do século XIII Os críticos da teoría de Hockney – Falco afirman que a calidade dos espellos e do vidro óptico para o período anterior a 1550 e a falta de probas textuais (excluíndo as pinturas como "probas documentais") do seu uso para a proxección de imaxes durante este período pon en dúbida a teoría. Os historiadores están máis inclinados a coincidir sobre a posible relevancia da tese entre 1550 e a invención do telescopio, e apoian con cautela despois dese período, cando claramente había interese e capacidade para proxectar imaxes realistas; Pintores do século XVII como Johannes Vermeer e Gaspar van Wittel empregaron dispositivos ópticos de varias maneiras, aínda que posibelmente non nas postuladas por Hockney. pp. 128–135; quotation from p. 131
Deixando a un lado os argumentos técnicos ópticos, os historiadores da ciencia investigaron varios aspectos da verosimilitude histórica da tese nun conxunto de artigos de 2005 en Early Science and Medicine. Na súa introdución ao volume, Sven Dupré afirmou que a análise de Hockney – Falco apóiase fortemente nun pequeno número de exemplos, "unhas poucas ducias de centímetros cadrados" de lona que parecen mostrar signos de que se utilizaron dispositivos ópticos.
Proxección de imaxe miniatura|Leonardo da Vinci. No ollo e visión. Os cadernos de Leonardo inclúen varios deseños para crear espellos cóncavos. Leonardo tamén describe unha cámara escura no seu Codex Atlanticus de 1478-1519.
A cámara escura foi ben coñecida durante séculos e documentada por Ibn al-Haitham no seu libro de óptica de 1011-1021. Na Inglaterra do século XIII, Roger Bacon describiu o uso dunha cámara escura para a observación segura de eclipses solares, exactamente porque o espectador mira a imaxe proxectada e non o sol en si.
Un catálogo de manuscritos ópticos medievais e renacentistas, de David Lindberg (Pontifical Institute of Medieval Studies, 1974) enumera 61 manuscritos escritos nos anos 1000-1425. Estes manuscritos non só describen métodos para facer varios tipos de espellos, coma os parabólicos, senón que tamén discuten o seu uso para a proxección de imaxes.
Vidro óptico miniatura| Microscopios de Van Leeuwenhoek representados por Henry Baker Sara J. Schechner afirmou que a supervivencia dos vidros dos séculos XV e XVI é demasiado imperfecta para usala para crear imaxes realistas, mentres que "incluso pensar en proxectar imaxes era alleo ao marco mental contemporáneo". Vincent Ilardi, historiador do vidro óptico renacentista, argumentou posteriormente en contra das conclusións de Schechner baseadas en vidros que sobreviviran, suxerindo que é probábel que a condición actual do vidro renacentista non reflicta a calidade óptica destes vidros cando eran novos. Ilardi documenta a compra de Lorenzo Lotto dun espello de cristal de alto prezo en 1549, reforzando a tese de Hockney – Falco no caso de Lotto.
Ademais, incluso as lentes normais tamén poden proxectar imaxes de calidade óptica suficiente para soportar a tese de Hockney – Falco e esas lentes, xunto con lupas e espellos, non só estaban dispoñibles naquel momento, senón que aparecen na pintura do século XIV artistas como Tommaso da Modena.