Este artigo trata sobre o filósofo, para o personaxe de ficción da serie Lost véxase John Locke (Lost).
John Locke, nado preto de Bristol o 29 de agosto de 1632 e finado o 28 de outubro de 1704, foi un filósofo e médico inglés, considerado como un dos máis influentes pensadores do empirismo inglés e coñecido como o «Pai do liberalismo clásico» . Foi un dos primeiros empiristas británicos. Influído polas ideas de Francis Bacon, realizou unha importante contribución á teoría do contrato social. O seu traballo afectou en gran medida o desenvolvemento da epistemoloxía e a filosofía política. Os seus escritos influíron en Voltaire e Rousseau, pensadores da ilustración escocesa, así como os revolucionarios estadounidenses. As súas contribucións ao republicanismo clásico e a teoría liberal reflíctense na Declaración de Independencia dos Estados Unidos e a Declaración de Dereitos de 1689.
A teoría da mente de Locke é frecuentemente citada como a orixe das concepcións modernas da identidade e do ego, que figuran prominentemente nas obras de filósofos posteriores como Hume, Rousseau e Kant. Locke foi o primeiro en definir o ego como unha continuidade da consciencia. Postulou que, ao nacer, a mente era unha lousa en branco ou tabula rasa. Ao contrario que a filosofía cartesiana —baseada en conceptos preexistentes—, sostivo que nacemos sen ideas innatas, e que, en cambio, o coñecemento soamente determínao a experiencia derivada da percepción sensorial.
Estudou grazas a unha bolsa de estudos no prestixioso Christ de Oxford, que, como era habitual entón, reducía os estudos á filosofía escolástica e ignoraba a filosofía cartesiana e os avances da nova ciencia ou das matemáticas. Decepcionado, reorientou a súa carreira cara aos experimentos químicos (foi colaborador de Robert Boyle) e ao estudo da medicina. Profesor de grego clásico en Oxford, ata os trinta e catro anos non leu a filosofía de Descartes, a cal lle espertou «o gusto para os estudos filosóficos» e construíu unha influencia decisiva nel (víao como unha verdadeira alternativa á escolástica). Tamén recibiu a influencia de Pierre Gassendi (filósofo crítico con Descartes e seguidor do epicureísmo) e na filosofía política, dos británicos Hobbes e Ashley. Viviu en Londres, durante catro anos en Francia e estivo brevemente exiliado nos Países Baixos. Cando volveu a Londres, despois da Revolución Gloriosa, converteuse en asesor dos whigs (representantes do partido liberal). Traxectoria Primeiros anos miniatura|upright|A cabana onde Locke naceu.|esquerdaNaceu o 29 de agosto de 1632, nunha pequena cabana con teito de palla preto da igrexa en Wrington (Somerset), a uns doce quilómetros de Bristol. Foi bautizado o mesmo día. O pai de Locke, tamén chamado John, era un avogado rural e empregado dos xulgados de paz en Chew Magna, quen se desempeñou como capitán de cabalaría das forzas parlamentarias durante a primeira parte da guerra civil inglesa. A súa nai chamábase Agnes Keene. Ambos os pais eran puritanos. Pouco despois do nacemento de Locke, a familia trasladouse á zona mercantil de Pensford, a uns sete quilómetros ao sur de Brístol, onde creceu nunha casa rural de estilo Tudor en Belluton.
En 1647, Locke foi enviado á prestixiosa Westminster School en Londres, baixo o patrocinio de Alexander Popham, un membro do Parlamento e exjefe do seu pai. Con 16 anos estaba na escola, a só media milla de onde se produciu a execución de Carlos I; con todo, aos mozos non se lles permitiu ir velo. Despois de completar os seus estudos alí, foi admitido na Christ Church (Oxford). O decano do colexio nese momento era John Owen, vicerreitor da universidade.
Aínda que un estudante capaz, Locke irritouse polo plan de estudos de pregrao da época. Atopou obras dos filósofos modernos, como René Descartes, máis interesantes que o material clásico ensinado na universidade. Mediante o seu amigo Richard Lower, a quen coñecía desde a Westminster School, introduciuse á medicina e a filosofía experimental que se aplicaba noutras universidades e na Royal Society, da que finalmente se converteu nun membro.
Outorgóuselle o seu licenciatura en 1656 e un máster en 1658. Obtivo o título de medicina en 1675, despois de estudar profundamente medicina durante a súa estancia en Oxford e traballou con varios científicos e pensadores notables como Robert Boyle, Thomas Willis, Robert Hooke e Richard Lower. En 1666, coñeceu a lord Anthony Ashley, que chegara a Oxford en busca de tratamento médico para unha infección do fígado. Cooper estaba impresionado con Locke e convenceuno para converterse en parte da súa comitiva. En Oxford, estivo exposto aos escritos de estudosos islámicos, como Hayy ibn Yaqdhan (O filósofo autodidacta) de Ibn Tufayl traducido por Edward Pococke, quen influíu nas súas perspectivas sobre a filosofía e a tabula rasa.
Carreira despois de Oxford miniatura|150px|John Locke, o retrato máis antigo coñecido, John Greenhill c. 1672-73 miniatura|150px|O mecenas de Locke, Anthony Ashley Cooper, primeiro conde de Shaftesbury, pintado por John Greenhill, c. 1672-73 En 1665, Locke viaxou fóra de Inglaterra por primeira vez, cando foi nomeado secretario de Sir Walter Vane nunha misión diplomática real ante o elector de Brandeburgo. Probablemente foi escollido a través da rede de contactos dos seus días na Westminster School, que agora tiñan unha grande influencia. A misión diplomática foi un fracaso, pero o tempo pasado en Cleves, a capital, seguiu sendo importante. Alí experimentou un lugar onde diferentes grupos relixiosos estaban presentes, e escribiulle ao seu amigo de Oxford, Robert Boyle, que a xente "se permitía tranquilamente elixir o seu camiño cara ao ceo".Locke, quoted in Bourne, v.1, p. 103 Rexeitou unha oportunidade posterior nunha misión diplomática a España e regresou a Oxford. Traballo En 1666, cando Locke tiña 34 anos, coñeceu a Anthony Ashley Cooper, máis tarde Lord Shaftesbury, un título polo que hoxe en día é coñecido. Cando coñeceu a Locke, este ocupaba o poderoso cargo de Chanceler do Tesouro; converteuse nunha figura clave na vida de Locke. Ata entón, Locke levaba unha tranquila vida académica. O encontro con Shaftesbury foi casual; estaba en Oxford, visitando o seu fillo. Shaftesbury quería beber augas dun balneario próximo para unha infección hepática, que dalgún xeito Locke foi o encargado de curarlle. Shaftesbury quedou impresionado con Locke e persuadiuno para que formase parte do seu séquito. En 1667 Locke mudouse á casa londiniense de Shaftesbury en Exeter House no Strand, para ser o seu médico persoal. En Londres, Locke retomou os seus estudos de medicina baixo a tutela de Thomas Sydenham. Sydenham tivo un grande efecto no pensamento filosófico natural de Locke, facendo fincapé na observación en lugar do pensamento a priori —un efecto que se faría evidente no An Essay Concerning Human Understanding (Ensaio sobre o entendemento humano)—.
O coñecemento médico de Locke foi posto a proba cando a infección do fígado de Ashley converteuse nun perigo potencialmente mortal. Coordinou un consello de varios médicos e foi probablemente fundamental para convencer a Ashley para que se sometese a unha operación (aínda que tamén comportaba unha ameaza para a súa vida) para estirpar un quiste. Ashley sobreviviu e prosperou, atribuíndoselle a Locke o mérito de salvarlle a vida.
En 1671 tivo lugar unha reunión na casa de Ashley, que foi descrita na «Epístola ao lector» do Ensaio sobre o entendemento humano, que inspirou o Ensaio. Dous borradores existentes deste período aínda sobreviven. Tamén durante ese tempo, Locke desempeñou labores como secretario da Xunta de Comercio e Plantacións e como secretario titular dos Lores da provincia de Carolina, onde aproveitou para dar forma ás súas ideas sobre o comercio e a economía internacional.
Ashley, como un dos fundadores do movemento whig, exerceu unha grande influencia nas ideas políticas de Locke. Este involucrouse en política cando Ashley converteuse en lord chanceler en 1672. (Ashley foi nomeado primeiro conde de Shaftesbury en 1673). Tras a perda do favor popular sufrida por Ashley en 1675, Locke pasou algún tempo viaxando por toda Francia como titor e asistente médico de Caleb Banks. Regresou a Inglaterra en 1679, cando a fortuna política de Ashley experimentou un breve cambio positivo. Ao redor dese momento, moi probablemente no apoxeo de Ashley, Locke compuxo a maior parte dos Two Treatises of Government (Dous tratados sobre o goberno civil).
Aínda que se pensaba que Locke escribiu os Tratados para defender a Revolución Gloriosa de 1688, estudos recentes demostraron que a obra foi escrita antes desa data. Actualmente a obra considérase como un argumento máis xeral contra a monarquía absoluta (en particular, exposto por Robert Filmer e Thomas Hobbes) e para alcanzar o consentimento individual como a base da lexitimidade política. Aínda que se asociou con influentes whigs, agora considérase que as súas ideas acerca dos dereitos naturais e o goberno son bastante revolucionarias para ese período da historia inglesa.
Países Baixos Fuxiu aos Países Baixos en 1683, xa que sobre el recaía unha forte sospeita de participar no complot de Rye House, aínda que hai poucas evidencias que suxiran que estivese directamente involucrado na trama. A filósofa e novelista Rebecca Newberger Goldstein sostén que durante os seus cinco anos nos Países Baixos, Locke elixiu os seus amigos «entre os mesmos membros de librepensadores de grupos protestantes disidentes como o pequeno círculo de confidentes leais a Spinoza. [Baruch Spinoza morrera en 1677.] O máis probable é que Locke se reunise con varios homes en Ámsterdam que falaron sobre as ideas dos xudeus renegados quen... insistían en identificarse por medio da súa relixión como a única razón». Aínda que ela dixo que «as fortes tendencias empiristas de Locke» inclinaronno « a ler unha obra de grandiosa metafísica como a Ética de Spinoza, que entre outros aspectos era unha profunda exposición das ideas de Spinoza, e moi especialmente como un meditado argumento para ben dos racionalistas sobre tolerancia política e relixiosa e a necesidade da separación de Igrexa e Estado».
Nos Países Baixos, tivo tempo para regresar á escritura e investiu moito en volver traballar no Ensaio e compoñer a Carta sobre a tolerancia. Regreso a Inglaterra Non volveu a casa ata despois da Revolución Gloriosa, e acompañou á María II esposa de Guillermo de Orange no seu regreso a Inglaterra en 1689. A maior parte das publicacións de Locke foi redactada despois o seu regreso do exilio —o seu Ensaio sobre o entendemento humano antes mencionado, os Dous tratados sobre o goberno civil e a Carta sobre a tolerancia son impresos en rápida sucesión—. miniatura|upright|Residencia Otes, onde John Locke pasou o últimos catorce anos da súa vida. A señora Masham, amiga íntima de Locke, convidouno á casa de campo dos Masham en Essex. Aínda que a súa estancia alí estivo marcada por unha saúde variable por mor dos seus ataques de asma, converteuse nun heroe intelectual dos whigs. Durante este período, discutiu temas con figuras como John Dryden e Isaac Newton. Morte Morreu o 28 de outubro de 1704, e foi enterrado no cemiterio da localidade de High Laver, ao leste de Harlow (Essex), onde vivira na casa de sir Francis Masham desde 1691. Locke nunca casou nin tivo fillos.
Os eventos que ocorreron durante a vida de Locke inclúen a Restauración inglesa, a gran peste o Grande incendio de Londres e a Revolución Gloriosa. Non chegou a presenciar o Acta de Unión de 1707, aínda que se mantiveron os tronos de Inglaterra e Escocia en unión persoal durante toda a súa vida. A monarquía constitucional e unha democracia parlamentaria estaban vixentes desde a súa infancia, durante a época de Locke. Bases do pensamento de John Locke