Medio dólar doSesquicentenario de Lexington-Concord "½ Dollar Lexington-Concord Sesquicentennial". Numista.com150x150px150x150pxA/: Estatua dun soldado minuteman, co seu fusil, obra de Daniel Chester French, en Concord, Massachusetts. Lendas: UNITED STATES OF AMERICA/ CONCORD MINUTEMAN / IN GOD WE TRUST / PATRIOT HALF DOLLAR.R/: O Old Belfry, en Lexington, Massachusetts. Lendas: LEXINGTON-CONCORD SESQUICENTENNIAL / OLD BELFRY, LEXINGTON / HALF DOLLAR / 1775-1925 Data: 1925. Ceca: Casa da Moeda de Filadelfia (sen marca). Gravador: Chester A. Beach Aliaxe: prata (90 %) e cobre (10 %). Tiraxe total: 162.000 (+ 99 para a Assay Commission). Diámetro: 30,61 mm. Peso: 12,50 g. Espesor: 2,15 mm. Canto: estriado.

O medio dólar do Sesquicentenario de Lexington-Concord, é unha moeda de prata dese valor facial emitida en 1925 pola Casa da Moeda dos Estados Unidos e cuñada na Ceca de Filadelfia en conmemoración do 150 aniversario das batallas de Lexington e Concord, que deron inicio á guerra da independencia estadounidense."Lexington-Concord Sesquicentennial Half Dollar". United States Mint."1925 Lexington Concord Sesquicentennial Half Dollar". Earlycommemorativecoins.com

Foi deseñada por Chester A. Beach. No seu anverso figura a estatua de 1874 de Daniel C. French titulada The Minute Man, e no seu reverso reprodúcese a torre de campanario coñecida como Old Belfry, situada en Lexington, Massachusetts.

Membros da delegación de Massachusetts no Congreso presentaron en 1924 un proxecto para crear un medio dólar conmemorativo do aniversario, que foi aprobado por ambas as cámaras do Congreso e asinado polo presidente Calvin Coolidge. Beach tivo que satisfacer os comités de Lexington e Concord, e a Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos aprobou o deseño con reticencias, xa que consideraba que os temas cos que Beach traballara resultaban deficientes.

As moedas vendéronse ao prezo dun dólar nas celebracións do aniversario en Lexington e en Concord, e tamén se venderon en bancos de toda Nova Inglaterra. Cuñouse pouco máis da metade da tiraxe autorizada de 300.000, e vendéronse case todas as moedas producidas.

Antecedentes miniatura|270x270px|Gravado Battle of Lexington, April 19, 1775 (Biblioteca Pública de Nova York)."Battle of Lexington, April 19, 1775". The New York Public Library. As batallas de Lexington e Concord tiveron lugar nesas cidades próximas a Massachusetts o 19 de abril de 1775. A inimizade entre o Goberno británico e os colonos estadounidenses que precedeu a guerra da independencia levara, a principios de 1775, á formación de grupos de milicianos hostís aos británicos na zona de Boston. Estes grupos, baixo o control do Comité de Seguridade do líder de Massachusetts John Hancock, eran coñecidos como minutemen, pola súa disposición a reunirse para loitar en calquera momento. En varias cidades, como Concord, almacenábanse ademais depósitos de municións para o seu uso.Slabaugh, A. R. (1975). Páxina 62. miniatura|270x270px|Os británicos entrando en Concord, nun gravado de Amos Doolittle (1775)."Plate II. A view of the town of Concord". The New York Public Library. O secretario de Estado británico para as Colonias, Lord Dartmouth, ordenou ao comandante británico en Boston, o xeneral Thomas Gage, que acabase con esta resistencia. O 18 de abril de 1775, Gage ordenoulle en segredo ao tenente coronel Francis Smith que fose con 700 homes a Concord e destruíse alí as municións.Flynn, K. (2008). Páxina 112. Non se coñece con certeza como se informaron os americanos do plan: Margaret, a esposa de Gage, nacera en Nova Jersey e podería ter sido unha espía.Fischer, D. H. (1994). Paul Revere's Ride. Oxford University Press. Páxina 96. ISBN 0-19-508847-6 Outro líder local, Joseph Warren, informou a Paul Revere e William Dawes, e ambos dirixíronse por camiños separados a Lexington para alertar os líderes e os milicianos da chegada dos británicos. Ambos conseguiron chegar a Lexington, onde se reuniron con Hancock e Samuel Adams. As subministracións en Concord foron trasladadas.

As tropas británicas iniciaron a súa marcha ás dúas da madrugada do 19 de abril, e Smith enviou tropas por diante ao mando do comandante John Pitcairn. Cando Pitcairn e os seus homes atoparon unha compañía de colonos armados na vila de Lexington, ordenoulles que se dispersasen. En medio da confusión, un disparo de procedencia descoñecida provocou varias cargas das tropas británicas. Oito dos homes do lugar morreron e un soldado británico resultou ferido. Os británicos queimaron ou destruíron as subministracións que puideron achar en Concord, e produciuse un segundo enfrontamento na Ponte Norte, onde tivo lugar o lendario "disparo que deu a volta ao mundo". A ponte quedou en poder dos británicos e daquela xa se reuniran uns 400 minutemen. Ao veren o fume de Concord, os colonos creron que a cidade estaba a ser incendiada e intentaron cruzar a ponte para a socorrer. Os británicos dispararon contra eles, pero os colonos devolveron o fogo e derrotáronos. Os británicos, que lograran reforzos ao se decataren de que o campo se erguera contra eles, iniciaron a súa marcha cara a Boston acosados por polo menos 2.000 milicianos que lles inflixiron un número constante de baixas a canonazos ata que os británicos conseguiron a protección dos canóns preto de Boston. Os encontros de Lexington e Concord foron as primeiras batallas do que se converteu na guerra da independencia estadounidense."Battles of Lexington and Concord". History.com

Proceso lexislativo miniatura|John Jacob Rogers (1881-1925) representante por Massachusetts."Rogers, J.J. Honotrable". Library of the Congress. miniatura|Frederick William Dallinger (1871-1955) representante por Massachusetts."F.W. Dallinger of Mass.". Library of the Congress. O 5 de maio de 1924, os congresistas republicanos por Massachusetts John Jacob Rogers e Frederick Dallinger presentaron na Cámara de Representantes resolucións conxuntas idénticas para establecer unha Comisión do Sesquicentenario de Lexington-Concord e autorizar a participación federal nas celebracións do 150 aniversario das batallas. Robert Luce, tamén dese estado, presentou unha copia idéntica. Rogers representaba ao distrito de Concord no Congreso, en tanto que os habitantes de Lexington se contaban entre os electores de Dallinger. Os tres proxectos foron remitidos ao Comité da Biblioteca,USHRCL (1924). Páxina 1. presidido por Luce. As sesións celebráronse o 8 de maio de 1924, coa presenza tanto de Rogers como de Dallinger. Rogers falou das celebracións de 1875 dos centenarios de Lexington e Concord, ás que asistiran o presidente Ulysses S. Grant, o vicepresidente Henry Wilson, o presidente da Cámara de Representantes, James G. Blaine, e outras personalidades. Estas celebracións non as levaran a cabo conxuntamente as cidades de Lexington e Concord, senón que houbera dous programas separados, aínda que cunha cooperación estreita entre ambas. Tiñan a intención de seguir este modelo para o 150 aniversario en 1925: aínda que habería unha considerable coordinación, cada cidade tería o seu propio comité e os seus propios actos.USHRCL (1924). Páxina 3.

Rogers esbozou a solicitude para a creación da comisión, con catro membros que serían nomeados por cada cámara do Congreso e tres polo presidente Calvin Coolidge. Rogers e Dallinger querían 10.000 dólares para a comisión e que o Congreso autorizase a emisión de moedas e selos conmemorativos. Rogers explicou ao comité que o texto das disposicións lexislativas para a moeda se tomaran prestadas do proxecto de lei para o medio dólar do Tricentenario dos Peregrinos (1920-1921), e lembroulles outras moedas conmemorativas emitidas ata entón.USHRCL (1924). Páxinas 3-6.

Naquela época, o Goberno non vendía as moedas conmemorativas, senón que o Congreso, ao autorizar a súa emisión, designaba unha entidade á que lle atribuía o dereito exclusivo de comprar as moedas ao seu valor nominal e vendelas logo ao público cunha prima, como vía de financiamento de causas sen ánimo de lucro.Slabaugh, A. R. (1975). Páxinas 3-5. Solicitouse un máximo de 300.000 moedas. Dallinger sinalou que o Goberno non incorrería en ningún custo polos medios dólares conmemorativos; aínda máis ben se beneficiaría da señoriaxe e nunca tería que trocalos, xa que quedarían nas mans dos coleccionistas. Logo da comparecencia dos dous congresistas, o presidente Luce presentou unha carta do líder da maioría do Senado, Henry Cabot Lodge, de Massachusetts, na que manifestaba o seu apoio ao proxecto. Luce presentou a súa propia versión da resolución o día seguinte, coa recomendación do seu comité de que fose aprobada.USHRCL (1924).

A resolución foi levada ao pleno da Cámara o 7 de xuño de 1924, cando Luce pediu que a Cámara aprobase a lei que autorizaba a emisión. No seu informe, aludira ao coñecido poema de Ralph Waldo Emerson "Himno de Concord" ao incluír a frase "agricultores asediados", unha referencia que Otis Wingo, de Arcansas, utilizou como escusa para pronunciar un longo discurso sobre os aranceis, acusando á maioría republicana de prexudicar o agricultor. Ao que Wingo terminou entre os aplausos da parte demócrata, a Cámara aprobou o proxecto de lei sen necesidade de votación, con Rogers presidindo a Cámara en ausencia do Presidente."Battle of Lexington and Concord". En Congressional Record. Senate. Vol. 65. Part 11. 7 de xuño de 1924. Páxinas 11.209-11.211.

A resolución foi transmitida ao Senado o mesmo día e remitiuse ao Comité de Asignacións desta cámara."Message from the House - Joint Resolution Refered". En Congressional Record. Senate. Vol. 65. Part 11. 7 de xuño de 1924. Páxina 11.152. O 5 de xaneiro de 1925, a resolución foi devolta ao Senado por Francis Warren, de Wyoming, sen emendas, coa recomendación de que fose aprobada. O senador Joseph T. Robinson, de Arcansas, preguntou polo importe da asignación que se facía no proxecto de lei, e cando se lle dixo que era de 15.000 dólares, non fixo máis preguntas. O proxecto foi aprobado sen oposición,"Anniversary of the Battle of Lexington and Concord". En Congressional Record. Senate. Vol. 66. Part 2. 5 de xaneiro de 1925. Páxina 1.196. e promulgouse como lei coa sinatura do presidente Calvin Coolidge o 14 de xaneiro de 1925."Lexington-Concord Sesquicentennial Commemorative Coin Legislation". United States Mint.Flynn, K. (2008). Páxina 111.

Preparación miniatura|A estatua The Minute Man (1874), de Daniel Chester French, reproducida no anverso da moeda. En 1923, os comités de Lexington e Concord consideraron a posibilidade de solicitar unha moeda conmemorativa e, sen saber un do outro, puxéronse en contacto con Chester Beach, autor do deseño do medio dólar do Centenario da Doutrina Monroe. Beach foi quen conseguiu que combinasen os seus esforzos e cada parte aceptou pagar a metade dos seus honorarios, que ascendían a 1.250 dólares. Así as cousas, cada cidade decidiría o deseño dunha face do medio dólar conmemorativo de ambas as efemérides.Bowers, Q. D. (1991). Páxina 187.