miniatura| A deidade Krishna adoita asociarse con ananda.
Ānanda (en sánscrito : आनन्द) significa literalmente ledicia ou felicidade. Nos Vedas hindús, Upanishads e Bhagavad gita, ānanda significa felicidade eterna que acompaña o final do ciclo de renacemento. Aqueles que renuncian aos froitos das súas accións e se someten por completo á vontade divina, chegan á finalización final do proceso de vida cíclico (saṃsāra) para gozar da felicidade eterna (ānanda) en perfecta unión coa divindade. A tradición de buscar a unión con Deus a través do compromiso amoroso denomínase bhakti ou devoción.J. Bruce Long; Laurie Louise Patton (2005), "LIFE", Encyclopedia of Religion, vol. 8 (2ª ed.), Thomson Gale, pp. 5447–5448
Etimoloxía Ānanda é unha palabra sánscrita considerada como un substantivo verbal nanda co prefixo ā. ā indica o lugar onde se produce a acción verbal; por exemplo, āsrama, onde se traballa, ārama, onde se goza, ākara, onde se espallan as cousas, etc. A palabra ānanda implica así un lugar, aquel no que se atopa a felicidade, sexa un fillo, o cumprimento dun desexo, o coñecemento de brahman, ou o atman. Ānanda é unha felicidade con obxecto implícito.
Véxase tamén Outros artigos Ceo Ioga Nirvana
Categoría:Hinduísmo Categoría:Lingua sánscrita