Valentina Pavlovna (Guercken) Wasson, nada en Rusia en 1901 e finada o 31 de decembro de 1958, foi unha pediatra, etnomicóloga e autora ruso-estadounidense. Estivo implicada na introdución dos cogomelos psicoactivos a un amplo público nos Estados Unidos.
Traxectoria En 1953, ela e o seu marido Robert Gordon Wasson viaxaron á cidade mazateca de Huautla de Jiménez en México para investigar o uso tradicional dos cogomelos. Recibiron información especialmente valiosa da misioneira estadounidense Eunice V. Pike do Summer Linguistics Institute e Robert Weitlaner, un antropólogo mexicano que visitara aos mazatecas. Durante varias estancias prolongadas en Huautla e arredores, os Wasson estudaron o uso dos cogomelos en detalle e comparárono coas descricións do uso dos cogomelos aztecas descritas nos rexistros da Inquisición española. Entendendo isto como unha supervivencia potencial dunha tradición incriblemente antiga que implica o uso de cogomelos sagrados, os indios mantiveron as súas crenzas en segredo para os estraños. Por iso, necesitou moito tacto e habilidade para gañarse a confianza da poboación indíxena e recibir información sobre este dominio secreto. Anunciaron o seu descubrimento en 1957 no seu libro escrito conxuntamente Mushrooms Russia and History. O primeiro libro dos Wasson comezara como un libro de receitas de Wasson e a cociñeira rusa dos Wasson, Florence James. Ao mesmo tempo, un extenso artigo ilustrado de R. Gordon na revista Life do 13 de maio de 1957, sobre as noites (sesións) mexicanas de cogomelos con María Sabina, chamou a atención sobre o uso de cogomelos alucinóxenos.
O relato de Wasson desta experiencia foi publicado en This Week o 19 de maio de 1957, seis días despois de que o famoso artigo do seu marido fose publicado na revista Life. Neste artigo Valentina suxeriu que os cogomelos Psilocybe poderían usarse como axente psicoterapéutico, colocándoa xunto a psiquiatras como Humphrey Osmond en Saskatchewan, que avogou polo seu uso en terapia. Opina que, se o axente activo se pode illar e garantir unha oferta suficiente, pode converterse nunha ferramenta vital no estudo dos procesos psíquicos. Tamén afirmou que a medida que a droga fose máis coñecida, atoparíanselle usos médicos, quizais no tratamento do alcoholismo, a adicción a estupefacientes, os trastornos mentais e as enfermidades terminais asociadas a dor severa. Varios anos despois, un equipo de investigadores que traballaba en Baltimore probou de forma independente a validez da súa visión infrecuente. Aldous Huxley seguiu a súa suxestión de que a transición á morte podería facilitarse cunha dose de LSD. A saúde de Huxley comezara a deteriorarse en 1960 despois de que lle diagnosticasen cancro de lingua e despois cancro de mandíbula. O 22 de novembro de 1963, deitado no seu leito de morte e sen poder falar, escribiulle unha nota á súa muller Laura pedíndolle que "Probe LSD 100 mmg intramuscular", é dicir, quería unha inxección intramuscular de 100 microgramos de LSD. Ela administroulle a droga solicitada e el morreu poucas horas despois.
Notas
Categoría:Micólogos Categoría:Nados en Moscova Categoría:Nados en 1901 Categoría:Finados en 1958