O indie folk (tamén chamado folk alternativo) é un xénero musical alternativo que xurdiu nos anos 90 entre músicos de escenas indie rock influenciados pola música folk. O indie folk hibrida as melodías da guitarra acústica da música folk tradicional coa instrumentación contemporánea.
O xénero ten as súas primeiras orixes en artistas folk da década de 1990 que mostraron influencias do rock alternativo na súa música, como Ani DiFranco e Dan Bern, e artistas acústicos como Elliott Smith e Will Oldham. Na década seguinte, selos como Saddle Creek, Barsuk, Ramseur e Sub Pop brindaron apoio ao indie folk, con artistas como Fleet Foxes entrando nas listas pop con álbums como Helplessness Blues.
No Reino Unido xurdiron artistas como Ben Howard e Mumford & Sons, e esta última banda promoveu o estilo musical a través dos seus festivais Gentlemen of the Road. O éxito de grupos como Mumford & Sons levou a algúns xornalistas musicais, como Peter Robinson de Popjustice, a etiquetar esta nova escena musical británica como "The New Boring" ou "Beige Pop". Unha década despois cuñáronse os termos "stomp and holler", "stomp clap hey" e "hoedown pop" para referirse retrospectivamente a tales bandas.
A finais da década de 2010, artistas como Phoebe Bridgers e Julien Baker reavivaron o interese polo xénero. Bridgers cita a Elliott Smith como unha influencia fundamental no seu son.
Notas
Categoría:Xéneros musicais