Alberto Francesco Alesina, nado o 29 de abril de 1957 e finado o 23 de maio de 2020, foi un economista italiano, profesor de Economía Política na Universidade de Harvard desde 2003 ata o seu falecemento en 2020.
Célebre polo uso de ferramentas económicas para estudar cuestións sociais e políticas, foi descrito como quen “case por si só” estableceu o campo moderno da economía política e como un posible candidato ao Premio Nobel de Economía.
Traxectoria Alberto Alesina naceu en Broni en 1957. O seu pai era enxeñeiro e director industrial, e a súa nai, mestra. Estudou nun liceo clásico en Milán antes de matricularse na Universidade Bocconi para cursar economía e ciencias sociais, onde obtivo a laurea en 1981. Posteriormente realizou estudos de posgrao na Universidade de Harvard, onde obtivo o doutoramento en economía en 1986. O seu director de tese en Harvard foi Jeffrey Sachs.
Entre 1986 e 1987, Alesina foi investigador posdoutoral en economía política na Universidade Carnegie Mellon. Incorporouse ao profesorado da Universidade de Harvard en 1987, onde foi profesor axudante de economía e goberno entre 1987 e 1993, profesor asociado Paul Sack de Economía Política de 1991 a 1993, profesor titular de economía e goberno de 1993 a 2003, e catedrático Nathaniel Ropes de Economía Política desde 2003 ata o seu falecemento en 2020. Dirixiu o Departamento de Economía de Harvard entre 2003 e 2006.
Alesina pasou a ser investigador asociado no NBER en 1993, e fundou o seu Programa de Economía Política en 2006. Foi coeditor do Quarterly Journal of Economics entre 1998 e 2004. En 2002 foi elixido membro da Econometric Society, e en 2006 membro da American Academy of Arts and Sciences.
Contribucións
O traballo de Alesina abarcou unha ampla variedade de temas na confluencia entre a política, a socioloxía e a economía, entre eles:
A política dos ciclos económicos. A economía política da política fiscal e dos déficits orzamentarios. O proceso de integración europea. Políticas de estabilización en países con alta inflación. A economía política da inmigración. As unións monetarias. Os determinantes político-económicos das políticas redistributivas. As diferenzas no estado do benestar nos Estados Unidos e en Europa. As diferenzas no sistema económico entre os Estados Unidos e Europa. O efecto de sistemas electorais alternativos nas políticas económicas. A determinación da elección de diferentes sistemas electorais.
Durante a Gran Recesión en Europa, Alesina xerou controversia como defensor da austeridade fiscal. Alesina sostivo que a austeridade pode ser expansionaria en situacións nas que a redución do gasto público se compense cun maior incremento da demanda agregada (consumo privado, investimento privado e exportacións). Unha consolidación fiscal crible reduciría a incerteza dos axentes privados e diminuíría a prima de risco. Asumindo que se cumpren a equivalencia ricardiana e a hipótese da renda permanente, a riqueza futura esperada dos axentes aumentaría e induciría un maior consumo. En outubro de 2009, Alesina e Silvia Ardagna publicaron Large Changes in Fiscal Policy: Taxes Versus Spending, un artigo académico moi citado no que defendían que as medidas de austeridade fiscal non prexudicaban as economías e, de feito, podían axudar á súa recuperación.
A defensa da austeridade por parte de Alesina foi obxecto de fortes críticas do Premio Nobel de Economía Paul Krugman, que publicou en xuño de 2013 o artigo How the Case for Austerity Has Crumbled na New York Review of Books, no que salientaba a influencia dos traballos pro-austeridade de Alesina e dos seus colaboradores, e describía o labor dos “Bocconi Boys” como «un ataque frontal á proposición keynesiana de que recortar o gasto nunha economía feble provoca aínda máis debilidade».
Máis recentemente, estudos do FMI e doutras entidades puxeron en dúbida os fundamentos metodolóxicos do traballo de Alesina, concluíndo que a evidencia apunta máis ben a un efecto contractivo da consolidación fiscal.[https://www.imf.org/~/media/Websites/IMF/imported-flagship-issues/external/pubs/ft/weo/2010/02/pdf/_c3pdf.ashx Imported flagship issues] FMI Porén, Alesina, xunto con Francesco Giavazzi e Carlo Favero, publicou contraargumentos nos que sostiña que algúns programas de austeridade —como o do Reino Unido— produciran un crecemento económico por riba da media e un mellor rendemento económico do que previra o FMI, e defendía que os recortes de gasto eran unha vía máis eficaz para reducir a débeda en relación co PIB que os incrementos de impostos.
O 23 de maio de 2020, Alesina faleceu mentres facía sendeirismo coa súa muller. A causa foi diagnosticada como un ataque cardíaco. En 2021, a Universidade de Harvard deu o seu nome ao Seminario de Economía Política na súa honra.
Notas
Categoría:Nados en 1957 Categoría:Finados en 2020 Categoría:Economistas de Italia