A casa de Mexía foi unha casa nobre orixinaria do Reino de Galicia cuxos membros se trasladaron posteriormente ao Reino de Castela.
Traxectoria
Nun certo libro anónimo de símbolos heráldicos de principios do século XVII, que se conserva manuscrito no Arquivo Municipal de Sevilla, tomo oitavo dos tomos en folio da Colección do Conde de Águila, recóllese que:"la casa de Mexía es en el reyno de Galiçia. Ay destos Mexías muy prinçipales caualleros en Castilla y en Andalucía."Historia del Emperador Carlos V de Pedro MexíaArgote de Molina sinala isto:"Pero lo cierto es que este apellido ganaron del Solar, Torre y Casa de Mexía en el Reyno de Galizia Señorio antiguo deste linage. Cuyo apellido lo es tanto, que entre los Caballeros mas principales de Castilla, que la crónica general escribe, se juntaron con el Rey don Fernando el Sancto, quando vino al socorro de Cordova."Nobleza del AndaluziaGonzalo Fernández de Oviedo afirma así:"en el tiempo de los godos y vándalos, alanos y otras gentes que vinieron en España, ovo unos que vinieron del reino de Mesia e traían por caudillo o capitán, un caballero de linage y casa Real, llamado Galdin Mesiano, que vino conquistando e pasó en Galicia. E habiéndose apoderado de algunos lugares de la comarca, edificó una casa e torre para su morada, que fue llamada Mesín, por el reino e casa de donde él procedía; e después, corrompido el vocablo se dixo Mexía."Batallas y quinquagenasA última liñaxe dos señores da Serna de Pedraza e Torrebella, separada da rama principal moi cedo, floreceu co mesmo esplendor que as demais, ata que no reinado do rei Afonso X o Sabio deu lugar a unha herdeira, pasando o seu patrimonio e representación á casa de Mexía, e a través do seu sangue á primeira nobreza de Castela.
Esta ilustre liñaxe, entre outros, inclúe como fillos a Ruy González Mexía, do que descenden os marqueses de La Guardia, antigos condes de Uceda, e outros cabaleiros deste apelido, e Isabel González Mexía, esposa de Lorenzo Suárez de Figueroa, Mestre de Santiago, do que descenden os duques de Feria e outros grandes cabaleiros.
Francisco Dávila Velázquez, señor de Loriana e Don Llorente (actual Don Benito), e Isabel Mexía de Ovando tiveron a Xoán Velázquez Dávila Messía, primoxénito, do que descenden os condes de Uceda, marqueses de Loriana e de Leganés, casa esta última subsumida na de Altamira, e a Diego Mexía de Ovando, que casou con Beatriz de Ovando, descendente dos Ovando de Arroyo de San Serván, quen á súa vez tivo como fillos a Xoán Mexía de Ovando, natural de Villanueva de la Serena, e a Diego Mexía de Ovando, natural de Ávila e cabaleiro de Santiago, que serviu destacadamente nos estados de Flandres; serviu como capitán de infantería na guerra e toma de Granada en 1569 e 1570. Posteriormente foi nomeado embaixador no señorío de Lucca, onde foi pai do capitán e escritor Pedro Mexía de Ovando.
Cómpre mencionar a Gaspar Osorio Mexía y Zúñiga, un recoñecido oficial militar condecorado co título de Marqués de Torremejía polo seu papel decisivo na recuperación do Reino de Nápoles.
Notas
Categoría:Casas nobiliarias de Galicia