O PDP-6, abreviatura de Programmed Data Processor modelo 6, é un ordenador central desenvolvido por Digital Equipment Corporation (DEC) durante 1963 e entregado por primeira vez no verán de 1964. Foi unha expansión dos sistemas de 18 bits existentes de DEC para usar unha palabra de datos de 36 bits, que nese momento era un tamaño de palabra común para máquinas grandes como os ordenadores centrais de IBM. O sistema construíuse empregando o mesmo deseño de módulo de sistema (DEC System Module) baseado en transistores individuais de xermanio que as máquinas anteriores de DEC, como o PDP-1 e o PDP-4.
Traxectoria O sistema foi deseñado tendo en mente o uso da computación en tempo real, non só o procesamento por lotes como era típico na maioría dos mainframes. O uso dunha palabra de 36 bits con enderezos de 18 bits permitiulle almacenar de forma eficiente a estrutura cons que se atopa na linguaxe Lisp, o que a fixo especialmente útil en laboratorios de intelixencia artificial como o Proxecto MAC do MIT. O PDP-6 tamén destacou pola súa inclusión de instrucións de punto flotante como característica estándar, algo relativamente raro naquela época. Tamén era complexo, caro e pouco fiable como resultado do uso de tantos transistores dos primeiros modelos. Só se venderon 23, a prezos que oscilaban entre os 120.000 e os 300.000 dólares.
A influencia duradeira do PDP-6 foi a súa reimplementación empregando transistores de silicio modernos e o novo empaquetado de módulos Flip-Chip para producir o PDP-10. Os conxuntos de instrucións das dúas máquinas son case idénticos. O PDP-10 era máis barato e fiable, e vendéronse arredor de 1500 unidades durante a súa vida útil.
Notas
Referencias
Bibliografía
Véxase tamén Ligazóns externas
Categoría:Digital Equipment Corporation Categoría:Ordenadores centrais