miniatura|180px| 55px 70px A Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) designa os Patrimonio da Humanidade de valor universal excepcional como patrimonio cultural ou patrimonio natural que foron propostos polos asinantes da Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO de 1972. O patrimonio cultural está composto por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e sitios (incluídos os sitios arqueolóxicos). O patrimonio natural está composto por elementos naturais (formacións físicas e biolóxicas), formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluídos os hábitats das especies ameazadas de animais e plantas) e sitios naturais que son importantes desde o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural. Tailandia ratificou a convención o 17 de setembro de 1987.

En 2026, Tailandia ten nove sitios na lista. Os tres primeiros sitios foron incluídos en 1991: Cidade histórica de Sukhothai e aldeas históricas asociadas, Cidade histórica de Ayutthaya e Santuarios de vida silvestre Thungyai–Huai Kha Khaeng. O sitio máis recente incluído na lista foi Wat Phra Mahathat Woramahawihan, Nakhon Si Thammarat, en 2026. Seis dos sitios de Tailandia son culturais e tres son naturais. Tailandia tamén ten seis sitios na lista provisional.

__TOC__

Sitios Patrimonio da Humanidade A UNESCO enumera os sitios segundo dez criterios; cada entrada debe cumprir polo menos un dos criterios. Os criterios do I ao VI son culturais e os do VII ao X son naturais.

+ Sitios Patrimonio da Humanidade Sitio Imaxe Localización (provincia) Ano de inclusión Datos da UNESCO Descrición Cidade histórica de Sukhothai e aldeas históricas asociadas 150x150px|center|alt=Gran estatua branca de Buda sentado, cun estanque diante Sukhothai, Kamphaeng Phet 1991 574; I, III (cultural) O sitio comprende tres cidades principais do Reino de Sukhothai que floreceron nos séculos XIII e XIV. O Sukhothai (Wat Mahathat na imaxe) era a capital do reino, o Si Satchanalai era un centro da vida relixiosa, con varios mosteiros budistas, e o Kamphaeng Phet protexía as fronteiras e as redes comerciais do reino. As tres cidades compartían enfoques de planificación urbana e sofisticados sistemas de xestión da auga. Foron importantes no desenvolvemento do primeiro estilo arquitectónico, literatura, artes e prácticas relixiosas siamesas distintivas. Os restos das cidades consérvanse agora como parques arqueolóxicos. Cidade histórica de Ayutthaya 150x150px|alt=Ruínas de estupas de varios tamaños Phra Nakhon Si Ayutthaya 1991 576; III (cultural) A cidade de Ayutthaya fundouse en 1350 e serviu como capital do Reino de Ayutthaya, ou Siam. Foi unha cidade de importancia mundial, un centro comercial con conexións diplomáticas na India, China, Xapón e tamén en Europa. O intercambio de influencias culturais deu lugar ao desenvolvemento da arte nacional tailandesa, con palacios ricamente decorados e mosteiros budistas. Ayutthaya foi arrasada polo exército birmano en 1767 e nunca reconstruíuse. A capital trasladouse a Bangkok e Ayutthaya está agora preservada como un parque arqueolóxico. As ruínas de Wat Chaiwatthanaram están representadas na imaxe. Santuarios de vida silvestre Thungyai–Huai Kha Khaeng 150x150px|center|alt=Un río que flúe a través dunha paisaxe montañosa boscosa Kanchanaburi, Tak, Uthai Thani 1991 591; VII, IX, X (natural) O sitio comprende dous santuarios de vida silvestre, o Thung Yai Naresuan (na imaxe) e o Huai Kha Khaeng. Os santuarios, que se estenden por máis de ao longo da fronteira con Myanmar, comprenden unha gran cantidade de hábitats diferentes, incluíndo bosques tropicais secos, zonas húmidas, hábitats de pedra calcaria e montañas. Tamén é unha zona de alta biodiversidade animal e vexetal, que representa especies das rexións sino-himalaia, sundaica, indo-birmana e indochinesa. Os bosques están en gran parte inalterados pola influencia humana. Sitio arqueolóxico de Ban Chiang 150x150px|center|alt=Xarrón con deseño vermello e branco Udon Thani 1992 575; III (cultural) Ban Chiang é un dos sitios prehistóricos máis importantes do Sueste asiático. É un gran montículo de terra que estivo ocupado continuamente por unha sociedade agrícola asentada entre o 1500 a.C. e o 900 a.C. aproximadamente. Descuberto por arqueólogos en 1966, as escavacións revelaron un gran número de artefactos cerámicos (exposición do museo na imaxe), así como ferramentas relacionadas co traballo do bronce, a domesticación de animais e a agricultura de arroz en campos inundados. Complexo forestal Dong Phayayen–Khao Yai 150x150px|center|alt=Cascada de tamaño mediano nun bosque tropical Saraburi, Nakhon Ratchasima, Nakhon Nayok, Prachinburi, Sa Kaeo, Buriram 2005 590; X (natural) O sitio comprende cinco áreas protexidas nas Montañas Dong Phaya Yen e na Cordilleira Sankamphaeng, concretamente o Khao Yai (na imaxe), o Thap Lan, os parques nacionais Pang Sida e Ta Phraya, e o Santuario de Vida Silvestre Dong Yai. Os bosques tropicais albergan numerosas especies animais e vexetais, varias delas en perigo de extinción. Entre as especies de mamíferos inclúense o Xibón cristado, o elefante asiático, o tigre, o gato pescador e o banteng. Complexo forestal Kaeng Krachan 150x150px|center|alt= Paisaxe de montaña nubrada Ratchaburi, Phetchaburi, Prachuap Khiri Khan 2021 1461; X (natural) O sitio comprende bosques e reservas de vida silvestre nos Outeiros de Tenasserim: Kaeng Krachan, Kui Buri e Chaloem Phrakiat Thai Prachan, e o Santuario de Vida Silvestre de Mae Nam Phachi. Debido á súa localización na unión dos reinos faunístico e floral do Himalaia, Indochina e Sumatra, é un punto quente de biodiversidade. Os bosques tropicais estacionais albergan especies vulnerables e en perigo de extinción, como o dhole, o crocodilo siamés, a tartaruga de bosque asiática, o gato pescador e o leopardo nubrado. A antiga cidade de Si Thep e os seus monumentos Dvaravati asociados 150x150px|center|alt=Ruínas antigas nun bosque Phetchabun 2023 1662; II, III (cultural) Si Thep foi unha cidade importante da cultura Dvaravati (séculos VII a XI d.C.), foi un centro comercial e relixioso. Despois caeu baixo a influencia dos Khmer e foi finalmente abandonada a finais do século XIII. As artes e a arquitectura de Si Thep recibiron a influencia do budismo Theravada durante o período Dvaravati e do hinduísmo e do budismo Mahayana baixo o dominio khmer. Phu Phrabat, un testemuño da tradición da pedra Sīma do período Dvaravati 150x150px|centro|alt= Unha formación rochosa con algo de cachotaría visible Udon Thani 2024 1507; III, V (cultural) As grandes formacións rochosas de arenito da zona inspiraron aos pobos ao longo dos séculos a construír lugares relixiosos ao seu redor. Os primeiros santuarios datan do período Dvaravati (que data entre os séculos VII e XI). Os santuarios presentan influencias do hinduísmo e do budismo. Tamén hai pinturas rupestres que datan de tempos prehistóricos. O nome Phuphrabat tradúcese como o "Outeiro das pegadas de Buda". Wat Phra Mahathat Woramahawihan, Nakhon Si Thammarat 150x150px|center|alt= Un templo budista cunha estupa branca grande Nakhon Si Thammarat 2026 1761; II, VI (cultural) O Wat Phra Mahathat Woramahawihan é o principal templo budista (wat) da provincia de Nakhon Si Thammarat no sur de Tailandia, un cruce comercial crucial entre o océano Índico e o océano Pacífico. Fundado no século VIII, onde antes se erguía un santuario hindú entre os séculos V e VIII, o mosteiro foi un centro relixioso rexional desde entón. A estupa principal do templo, Phra Borommathat Chedi («estupa das grandes reliquias nobres»), construíuna o rei Sri Dhammasokaraja a principios do século XIII para establecer un símbolo da seita budista Theravada na rexión. O templo alberga unha reliquia de Gautama Buda. As tradicións relixiosas e locais continuaron no mosteiro durante máis de 1500 anos, incluíndo a tradición crónica de Nakhon Si Thammarat, a cerimonia anual de envolver o tecido para o Gran Relicario e o drama de danza Menora.

Lista provisional Ademais dos sitios inscritos na Lista do Patrimonio Mundial, os estados membros poden manter unha lista de sitios provisional que poidan considerar para a súa candidatura. As candidaturas para a Lista do Patrimonio Mundial só se aceptan se o sitio xa figuraba previamente na lista provisional. En 2026, Tailandia incluía seis propiedades na súa lista provisional.