miniatura|dereita|200px|Guillerme II de Alemaña Guillerme II (Wilhelm II en alemán), nado como Friedrich Wilhelm Viktor Albrecht von Hohenzollern en Berlín o 27 de xaneiro de 1859 e finado en Doorn (Países Baixos) o 4 de xuño de 1941, foi o último emperador alemán (Káiser) e o último rei de Prusia. Gobernou entre 1888 e 1918. Era fillo primoxénito de Frederico III e da princesa Vitoria, Princesa Real do Reino Unido. Foi proclamado emperador tralo breve reinado do seu pai. Personalidade Guillerme II tiña unha personalidade complexa, brutal para algúns, manipulador excesivo para outros, en suma unha personalidade que algúns historiadores acentuaron de megalómana extrema, pouco tolerante e asoballante. Non por iso menos intelixente e vivaz, e afirmouse que co tempo e a experiencia adquiriu astucia política e militar.
Varias análises recentes de documentos sobre o seu nacemento, almacenados nos Arquivos Imperiais alemáns, suxeriron que Guillerme II puido tamén experimentar un trauma cerebral no seu nacemento. Os historiadores non puideron determinar se tal incapacidade mental puido contribuír á súa agresividade, teimosía e falta de tacto coas persoas que o rodeaban (notablemente a súa nai) e á hora de afrontar problemas, o cal era evidente tanto na súa vida política e persoal.Fromkin, David (2008), The King and The Cowboy: Theodore Roosevelt and Edward the Seventh, Secret Partners, The Penguin Press.
miniatura|esquerda|En memoria de Guillerme II. miniatura|esquerda|Guillerme II con Guido Henckel von Donnersmarck, en Świerklaniec.
Tal enfoque certamente afectou a política alemá baixo o seu liderado, exemplificándose principalmente en acontecementos como o despedimento do cauteloso chanceler Otto von Bismarck. O káiser tivo unha relación difícil coa súa nai, quen era fría e estrita con el, e sentíase de certo xeito culpable pola deformidade do brazo esquerdo do seu fillo, tratando en moitas ocasións de corrixila a través dun rigoroso réxime de exercicio e dolorosos sistemas médicos. En 1908 sufriu problemas mentais e, en diante, a súa posición tivo menor peso na toma de decisións en Berlín.
Resulta interesante que, dadas as súas orixes inglesas, Vitoria tratase de inculcar no seu fillo un sentido de supremacía británica en moitos aspectos. Insistía en chamar aos seus fillos polos seus nomes en inglés: a Guillerme (Wilhelm) chamábao «William» e ao seu segundo fillo Enrique (Heinrich) chamáballe «Henry». Certamente, o futuro káiser sentía un profundo respecto pola Gran Bretaña, pola súa avoa a raíña e polos ingleses. Isto deuse desde as etapas máis iniciais do seu desenvolvemento.
Guillerme II foi educado en Kassel no instituto de ensino Friedrichsgymnasium e na Universidade de Bonn. Posuía unha mente moi áxil, que era frecuentemente subxugada polo seu temperamento rabudo. Tiña certo interese pola ciencia e a tecnoloxía do período, pero gustaba de facer notar á xente que el era un home de mundo, pertencente a unha orde distinta da raza humana, designada para a monarquía. Guillerme II foi acusado de megalomanía, en 1894, polo pacifista alemán Ludwig Quidde.
miniatura|Guillerme co seu pai, Frederico III, en 1863.
Como membro da casa real de Hohenzollern, Guillerme II estivo exposto, desde unha idade temperá, á sociedade militar da aristocracia prusiana. Non é necesario mencionar que isto foi un elemento moi importante na súa vida, xa que se pode notar con facilidade que na súa madurez era raro velo sen o uniforme militar. Esta cultura militar do período tivo un gran papel ao forxar o carácter político de Guillerme II, así como nas súas relacións persoais.
Un indicio da súa personalidade agresiva está no seu deporte preferido: a caza maior na cal Guillerme II se xactaba de matar máis de 1000 cervos.
A relación de Guillerme II cos demais membros da súa familia era tan interesante como a que tiña coa súa nai. Vía ao seu pai cun profundo amor e respecto. A posición do seu pai como heroe das guerras de unificación foi responsable da actitude do mozo Guillerme, xa que nas circunstancias en que foi criado, o contacto emocional próximo entre pai e fillo non era moi alentado. Máis tarde, cando estivo en contacto cos opositores políticos do seu pai, Guillerme II adoptou sentimentos ambivalentes polo seu pai, dada a notable influencia da súa nai sobre unha figura que debeu ser de independencia masculina e de forza.
Guillerme II tamén idolatraba a seu avó, Guillerme I de Alemaña, e posteriormente intentou crear unha cultura do primeiro emperador alemán como «Guillerme o Grande». Guillerme I morreu en Berlín o 9 de marzo de 1888, e o pai do príncipe Guillerme foi proclamado emperador como Frederico III de Alemaña. Frederico morreu de cancro de gorxa, e o 15 de xuño dese mesmo ano, o seu fillo de 29 anos sucedeuno como Emperador de Alemaña e Rei de Prusia.
Familia miniatura|Guillerme II e a súa primeira dona Augusta Vitoria. A súa nai era tía da emperatriz de Rusia Alexandra Fiodorovna Romanova, esposa do tsar Nicolao II, e irmá de Eduardo VII do Reino Unido. O 27 de febreiro de 1881, Guillerme II, entón Príncipe de Prusia, casou coa princesa Augusta Vitoria de Holstein-Sonderburg-Augustenburg (1858-1921), coa que tivo sete fillos:
Wilhelm (1882-1951), Príncipe Herdeiro. Eitel Friederich (1883-1942). Adalbert (1884-1948). August Wilhelm (1887-1949). Oskar (1888-1958). Joachim (1890-1920). Viktoria Luise (1892-1980).
Logo da morte de Augusta Vitoria, Guillerme II contraeu matrimonio coa princesa Herminia de Reuss-Greiz o 9 de novembro de 1922. Non tivo descendencia do seu segundo matrimonio.
Primeiros anos Guillerme (alcumado Willy en familia) naceu o 27 de xaneiro de 1859 en Berlín. Era o fillo máis vello de Príncipe Frederico de Prusia e da súa esposa, Vitoria. O seu avó paterno, Guillerme de Prusia era o irmán e herdeiro do rei Frederico Guillerme IV de Prusia, que non tiña fillos. Á súa morte en 1861 Guillerme herdou a coroa prusiana e Frederico, pai do futuro Guillerme II, converteuse en príncipe herdeiro. A nai de Guillerme II era a filla máis vella da Raíña Vitoria e do Príncipe Alberte, así como a tía da futura tsarina de Rusia Alexandra Fiodorovna, esposa do último tsar Nicolao II, e irmá de Eduardo VII do Reino Unido.
O parto foi difícil, e como consecuencia diso o bebé naceu cunha deformidade no brazo esquerdo, que os médicos da corte berlinesa intentaron corrixir en van. Esta deformación consistía nunha hipotrofia relativamente leve aínda que visible. Guillerme ocultaríaa celosamente durante toda a súa vida baixo uniformes militares e pouses estudadas de antemán, como se pode observar en varias fotografías da época.
Ascenso ao trono Á morte de o seu pai, que só chegou a reinar durante 99 días, o 15 de xuño de 1888, Guillerme II conquistou o trono alemán. As súas condicións como gobernante eran moi boas xa que tiña unha grande intuición para darse conta da raíz dos problemas, e a súa formación intelectual era moi completa. Ademais, posuía grandes dotes oratorios que lle fixeron máis dunha vez exaltarse nos seus discursos políticos e dicir máis do debido.
Comprometeuse coa importancia da súa misión e cría firmemente que se Deus o levara a gañar a coroa, tamén o iluminaría para que puidese seguir o camiño correcto no exercicio das súas funcións como Káiser. Con todo, malia estas excelentes calidades, Guillerme II acusaba certa inmaturidade e unha clara tendencia a sobreestimar os seus propios poderes, cando ocupou o trono aos 29 anos de idade. Aínda que carecía de experiencia no campo internacional, desde o comezo do seu reinado quixo manter a autoridade monárquica no interior de Alemaña e nas súas relacións co exterior. Para iso propúxose conservar o poderoso exército de que dispoñía e crear unha forte armada, non só para impedir que o seu país fose atacado, senón para incrementar o seu prestixio entre as potencias estranxeiras, sendo un emperador respectado polos forasteiros. Esta é unha das causas pola cal Alemaña tivo un gran número de xudeus sobre o seu territorio, Guillerme II respectaba o xudaísmo. Ditas accións tolearon o futuro Führer Adolf Hitler.
Vida social e política entre 1888 e 1900 Na súa mocidade, Guillerme estivo moi namorado dunha das súas curmás de Darmstadt, Ela von Hesse ou futura Isabel Fiodorovna e intentou por todos os medios conquistala sen éxito. O rexeitamento de Isabel debeuse principalmente aos modos bruscos e pouco atinados do entón príncipe de Prusia. Nunca a esqueceu. No seu lugar, casou o 27 de febreiro de 1881, sendo Príncipe de Prusia, coa princesa Augusta Vitoria de Schleswig-Holstein (1858-1921), coa que tivo sete fillos.
Aínda que na súa mocidade Guillerme fora un grande admirador de Otto von Bismarck, a impaciencia característica de Guillerme II e sobre todo a determinación pola súa banda de reinar e administrar ao mesmo tempo -a diferenza do seu avó, que adoitaba encargar a administración diaria ao brillante Bismarck- levouno rapidamente a un conflito co «Chanceler de Ferro», a figura dominante na fundación do seu imperio. O vello chanceler cría que Guillerme II era un home lixeiro, que podía ser dominado, e mostraba respecto polas ambicións deste na década de 1880. Despois dunha tentativa pola súa parte de introducir unha lei antisocialista de longo alcance a principios da década de 1890, a separación final entre o monarca e o estadista ocorreu pronto. Guillerme II non estaba disposto a iniciar o seu reinado cun masacre por xunto de traballadores industriais, e despediu a Bismarck en 1890.
Guillerme II designou entón no seu lugar a Leo von Caprivi, que posteriormente foi substituído polo Príncipe Chlodwig zu Hohenlohe-Schillingsfürst en 1894. Ao designar a Caprivi e logo a Hohenlohe, Guillerme II embarcábase no que se coñece como «o novo curso», por medio do cal esperaba exercer unha decisiva influencia no goberno do imperio. Os historiadores debaten acerca do grao de éxito que tivo Guillerme II ao implantar o «goberno persoal» na súa época. Pero queda clara a diferenza que existía entre a coroa e o chanceler no período de Guillerme II. Estes chanceleres eran servidores civís veteranos, non eran homes de estado, políticos, como Bismarck foino. Guillerme II quixo evitar o rexurdimento de Bismarck, o «Chanceler de Ferro», a quen chegara a detestar, chamándolle «vello brután e augafestas». Bismarck xamais permitira a ningún ministro ver en persoa ao emperador sen estar el presente, mantendo así a súa influencia e o seu poder político. Despois do seu retiro forzado, ata o día da súa morte, Bismarck volveuse un duro crítico das políticas de Guillerme II, pero, sen o apoio do árbitro supremo de todas as designacións políticas (o emperador), había pouca oportunidade para que o vello chanceler puidese exercer algunha influencia.
O que si logrou Bismarck foi a creación do «Mito Bismarck». Esta visión (que algúns dirían que foi confirmada por sucesos posteriores) sostiña que co despedimento de Bismarck, Guillerme II desfixera calquera posibilidade de que Alemaña tivese un goberno estable e efectivo. Deste punto de vista, o «novo curso» de Guillerme II caracterizouse polo descontrol do goberno alemán, eventualmente conducindo a nación para unha serie de crises ata os horrores das dúas guerras mundiais. Pero na realidade, Guillerme II estivo probablemente no correcto ao despedir a Bismarck, un home cuxas habilidades políticas estaban diminuíndo e que se volveu perigosamente hostil cos elementos socialistas dentro do Reich.
Outro dos aspectos que xogaron en forma gravitante na política exterior durante aqueles anos foi a grande influencia que exerceu sobre Nicolao II de Rusia, manipulando astutamente en beneficio dos intereses alemáns, con consecuencias nefastas que acabarían por desencadear a guerra entre Rusia e o Xapón en 1905, e posteriormente cando ofreceu apoio ao Imperio Austrohúngaro, desencadeou a primeira guerra mundial ao obrigar a mobilizar a Rusia na defensa dos eslavos de Serbia.