Eduardo II de Inglaterra tamén coñecido como Eduardo de Carnarvon, nado no castelo de Caernarfon o 25 de abril de 1284 e finado no castelo de Berkeley o 21 de setembro de 1327, foi rei de Inglaterra desde 1307 ata a súa deposición en xaneiro de 1327. Foi o cuarto fillo de Eduardo I, e converteuse en herdeiro ao trono tras a morte do seu irmán Afonso. A comezos do ano 1300 acompañou o seu pai nas campañas no marco das campañas para pacificar Escocia, e en 1306 foi nomeado cabaleiro nunha cerimonia celebrada na abadía de Westminster. Accedeu ao trono en 1307 tras a morte do seu pai. En 1308 casou con Isabel de Francia, filla de Filipe IV de Francia, como parte dos esforzos para resolver as tensións entre ambos os países.
Eduardo mantivo unha controvertida relación con Piers Gaveston, quen se unira á súa casa en 1300. A natureza da relación de Eduardo con Gaveston non está clara: puideron ser simples amigos, amantes ou irmáns de sangue. A arrogancia de Gaveston como favorito de Eduardo provocou o descontento tanto dos baróns como da familia real francesa, e Eduardo tivo que mandalo ao exilio. Tras o seu regreso, os baróns insistíronlle ao rei para que introducise unhas amplas reformas, coñecidas como Ordenanzas de 1311. Os baróns fixeron uso do seu novo poder desterrando a Gaveston, ao que Eduardo respondeu revogando as reformas e mandando chamar o seu favorito de regreso. Tras isto e dirixidos polo curmán de Eduardo, o conde de Lancaster, un grupo de baróns capturaron e executaron a Gaveston en 1312, comezando así varios anos de confrontación armada. As forzas inglesas foron expulsadas de Escocia, onde Eduardo sufriu unha derrota decisiva a mans de Robert Bruce na batalla de Bannockburn en 1314. Entre 1315 e 1317 tivo lugar unha Gran Fame, que provocou novas críticas ao rei.
Os membros da familia Despenser, en particular Hugh Despenser o Novo, trabaron boa amizade e convertéronse en conselleiros de Eduardo. Porén en 1312, Lancaster e os baróns conseguiron expropiar as terras da familia e que o rei os mandase ao exilio. En resposta, Eduardo dirixiu unha pequena campaña militar na que capturou e executou a Lancaster. O rei e os seus favoritos reforzaron o seu poder, revogando formalmente as reformas de 1311, executando os seus inimigos e confiscando propiedades. Dada a incapacidade para avanzar en Escocia, Eduardo asinou unha tregua con Bruce. A oposición ao réxime aumentou, e cando en 1325 Isabel foi enviada a Francia para negociar a paz da Guerra de San-Sardos, volveuse na contra do rei e rexeitou regresar ao país. Isabel aliouse co exiliado Roger Mortimer e invadiu Inglaterra cun pequeno exército en 1326. O réxime de Eduardo colapsou e fuxiu a Gales, onde foi capturado en novembro. Tras isto foi obrigado a abdicar en xaneiro de 1327 en favor do seu fillo de 14 anos, Eduardo III. O rei finou no castelo de Berkeley o 21 de setembro dese ano, probablemente por orde do novo réxime.
As relacións de Eduardo con Gaveston inspiraron a obra de 1592 de Christopher Marlowe, Edward II, xunto a outras pezas, filmes e novelas. Moitas destas obras centráronse na posible relación sexual entre os dous homes. Os seus contemporáneos criticaron a súa actuación como rei, resaltando o seu fracaso en Escocia e o réxime de opresión durante os seus últimos anos, aínda que os académicos do século XIX afirmaron que o incremento das institucións parlamentarias durante o seu reinado tivo un efecto positivo para Inglaterra durante un longo período. O debate continúa no século XXI sobre se Eduardo foi un rei nugallán e incompetente ou simplemente un gobernante redundante e infrutuoso.
Orixes familiares Eduardo II foi o cuarto fillo de Eduardo I e a súa primeira muller Lionor de Castela. O seu pai era o rei de Inglaterra, señor de Irlanda e tamén duque de Gascuña, onde rendía vasalaxe ao rei de Francia. A súa nai pertencía á familia real castelá e posuía o condado de Ponthieu no norte de Francia. Eduardo I demostrou o seu éxito como líder militar, acabando coa revolta dos baróns na década de 1260, e uníndose á Novena cruzada. Durante a década de 1280 conquistou o norte de Gales, apartando os príncipes galeses do poder e, na década de 1290 interveu na guerra de Independencia de Escocia, reclamando o protectorado sobre o país. Foi considerado como un gobernante de éxito polos seus contemporáneos, capaz de controlar os poderosos señores que ocupaban os postos de avoengo na nobreza inglesa. O historiador Michael Prestwich describiuno como "un rei que inspiraba medo e respecto", mentres que John Gillingham o caracterizou como un abusón eficiente.
A pesar dos seus éxitos, cando Eduardo I morreu en 1307 deixou unha serie de problemas aos que tivo que enfrontarse o seu fillo. Un dos máis críticos foi o problema do goberno inglés sobre Escocia, onde a longa e inconclusa campaña militar do rei aínda continuaba cando morreu. O control de Eduardo sobre Gascuña provocaba tensións cos reis franceses, que insistían en que os monarcas ingleses debían gardarlles vasalaxe por esas terras, mentres que os ingleses consideraban esta exixencia como un insulto á súa honra, quedando o asunto sen resolver. Eduardo I tamén tivo que afrontar a crecente oposición dos baróns aos impostos e requisas necesarias para financiar as campañas militares, deixando unha débeda de case 200 000 libras no momento da súa morte.
Primeiros anos (1284–1307) Nacemento miniatura|O castelo de Caernarfon, onde naceu Eduardo. Eduardo II naceu no castelo de Caernarfon, situado no norte de Gales, o 25 de abril de 1284, menos dun ano despois de que o seu pai, Eduardo I, conquistase a rexión, e por iso ás veces foi coñecido como Eduardo de Caernarfon. O rei probablemente elixira este castelo como lugar de nacemento de Eduardo xa que era un lugar con grande importancia simbólica para os nativos galeses, asociado coa historia imperial romana, e era o centro da nova administración real no norte de Gales. O nacemento de Eduardo veu acompañado de predicións de grandeza por parte dos profetas do seu tempo, que crían que o Xuízo Final era inminente, chegando a declaralo como o novo rei Artur, que dirixiría Inglaterra ata a gloria. David Powel, un crego do século XVI, suxeriu que o bebé debía ser ofrecido aos galeses como un príncipe "que nacera en Gales e que podería non dicir nunca unha palabra en inglés", pero non hai evidencias que corroboren esta historia.
O nome de Eduardo era de orixe inglesa, vinculado ao santo anglosaxón Eduardo o Confesor, e foi escollido polo seu pai en lugar dos máis tradicionais nomes normandos e casteláns que escollera para os seus irmáns. Eduardo tiña tres irmáns máis vellos: Xoán e Henrique, que morreron antes de que nacese, e Afonso, quen morreu en 1284, deixando a Eduardo como herdeiro ao trono. Aínda que Eduardo foi un neno relativamente san, houbo varios momentos nos que se temeu pola súa vida e polo feito de que a súa morte deixaría o seu pai sen un herdeiro varón.
Tras o seu nacemento, Eduardo recibiu os coidados dunha ama de leite chamada Mariota, ou Mary Maunsel, durante uns meses, ata que esta enfermou e foi substituída por Alice de Leygrave. O neno apenas coñeceu a súa nai, Lionor, quen estivo en Gascuña xunto a Eduardo durante os seus primeiros anos de vida. Creouse unha casa oficial co seu persoal completo para o novo bebé, baixo a dirección do crego Giles de Oudenarde.
Infancia, personalidade e aparencia miniatura|Suposto retrato de Eduardo I na abadía de Westminster. O gasto na casa persoal de Eduardo aumentou conforme o neno medraba. En 1293 William of Blyborough foi nomeado administrador. Probablemente Eduardo recibiu unha educación relixiosa de mans dos freires dominicos, a quen a súa nai convidara á súa casa en 1290. Tamén lle foi asignado un dos seguidores da súa avoa, Guy Ferre, como o seu magister, responsable da súa disciplina, adestramento en equitación e técnicas militares. Non está claro como de boa foi a súa educación. Hai poucos rexistros da súa habilidade para ler e escribir, aínda que a súa nai se asegurara de que os seus outros fillos estivesen ben educados, e o propio Ferre foi un home bastante culto para o seu tempo. Eduardo probablemente falou en anglonormando no seu día a día, así como un pouco de inglés e probablemente latín.
Eduardo tivo a infancia habitual dun membro da familia real. O príncipe interesouse polos cabalos e a súa reprodución selectiva, chegando a ser un xinete experto. Tamén lle gustaban os cans, en particular o galgo inglés. Nas súas cartas, mostrou un peculiar sentido do humor, facendo bromas sobre mandarlles os animais insatisfactorios aos seus amigos, como cabalos que non se deixaban montar, ou cans demasiado lentos para cazar coellos. Non estivo particularmente interesado na caza ou a falcoería, actividades moi populares no século XIV. Desfrutaba coa música, incluída a galesa e co recentemente inventado instrumento, o crwth, así como cos órganos. Non participou nos torneos de xusta, quizais pola súa falta de aptitude ou por que se lle prohibiu por motivos de seguridade. Porén, foi un auténtico seguidor deste deporte.
Eduardo creceu alto e musculoso, e considerouse como un home guapo para os estándares da época. Tiña reputación de ser un bo orador e foi coñecido pola súa xenerosidade co seu séquito. De maneira infrecuente, gozaba da traiñeira, así como dos sebeiros e de facer gabias. Este comportamento non se consideraba normal na época para un membro da nobreza e provocou as críticas do seus contemporáneos.
En 1290, Eduardo I confirmara o tratado de Birgham, no cal prometía casar o seu fillo Eduardo, daquela de seis anos, con Margarida de Noruega, quen era a herdeira ao trono de Escocia. Margarida morreu ese mesmo ano, poñendo fin aos plans de voda. A nai de Eduardo, Lionor de Castela, morreu pouco despois, seguida da súa avoa, Aliénor da Provenza. Eduardo I quedou moi afectado pola morte da súa muller e celebrou un gran funeral na súa honra. Tras isto, considerouse un matrimonio francés para o príncipe Eduardo, asegurando así unha paz duradeira con Francia. Porén a guerra estoupou en 1294, e a proposta de matrimonio cambiou a filla do conde de Flandres. Esta nova proposta tamén fracasou polo bloqueo do rei Filipe IV de Francia.
Primeiras campañas en Escocia miniatura|Representación do século XIV de Eduardo I (esquerda) nomeando o seu fillo Eduardo (dereita) Príncipe de Gales. Entre 1297 e 1298, Eduardo quedou como rexente de Inglaterra mentres o seu pai marchou de campaña a Flandres en contra de Filipe IV, quen ocupara as súas posesións en Gascuña. Ao seu regreso, Eduardo I asinou un tratado de paz, polo cal casaría coa irmá de Filipe, Margarida, mentres que o príncipe Eduardo casaría coa filla de Filipe, Isabel de Francia, de tan só dez anos. En teoría, estes matrimonios significaban que o disputado ducado de Gascuña sería herdado por un descendente de ambos os monarcas, poñendo en teoría fin as tensións. Semella que o príncipe Eduardo tivo un bo trato coa súa madrasta, quen tivo dous fillos xunto a Eduardo I, Thomas de Brotherton e Edmund de Woodstock, nados en 1300 e 1301. Máis adiante, xa como rei, Eduardo II axudou financeiramente aos seus irmáns e deulles títulos nobiliarios.