miniatura|dereita|300px|Juan Manuel Fangio conducindo un Mercedes W 196 Nürburgring (1986).
Juan Manuel Fangio Déramo, nado en Balcarce (Arxentina) o 24 de xuño de 1911 e finado en Buenos Aires o 17 de xullo de 1995, foi un piloto arxentino de Fórmula 1. Dominou a primeira década da Fórmula 1, gañando cinco veces o Campionato Mundial de Pilotos, con catro equipos diferentes; Alfa Romeo, Ferrari, Mercedes e Maserati, unha fazaña que non foi repetida. Membro do Salón da Fama da Fórmula 1, é considerado por moitos como un dos mellores pilotos de F1 de todos os tempos. "Many consider him to be the greatest driver of all time."
Era alcumado El Chueco ("o patizambo", tamén traducido como "pernas arqueadas") ou El Maestro ("O Mestre"),
Traxectoria Fillo de Loreto Fangio e Herminia D´Eramo, abandonou os seus estudos para exercer a mecánica automobilística. En 1938, debutou nas carreiras de Turismo de Estrada, competindo nun Ford V8. En 1940, competiu con Chevrolet, gañando o Gran Premio Internacional do Norte e participou nas carreiras de Turismos de estada da Arxentina, proclamándose campión, título que defendeu con éxito un ano despois. Fangio competiu entón en Europa entre 1947 e 1949 onde alcanzou máis éxito.
Foi campión mundial de Fórmula 1 en cinco oportunidades, incluíndo catro consecutivas entre 1954 e 1957. É o único piloto da historia da F1 que foi campión con 4 marcas distintas (Alfa Romeo, Maserati, Ferrari e Mercedes). Gañou 24 carreiras de Fórmula 1 das 51 que disputou consideradas hoxe Carreiras Oficiais -ver sección á parte-, tendo aínda hoxe en día a media máis alta da historia da F1. En 1957 gañou a carreira de Nürburgring, tras estar a 48 segundos do líder. A súa marca de 5 títulos permaneceu vixente ata o ano cando foi superada polo piloto alemán Michael Schumacher (que correu o dobre de anos, xa que participou na F1 desde mediados de 1991 ata fins de 2006). Con todo, a súa efectividade (carreiras gañadas sobre carreiras efectuadas) ostenta de lonxe unha marca case imposible de igualar, cunha efectividade asombrosa do 47%, algarismo sen par ata a data. Do mesmo xeito, a relación de podios/partidas e de pole/partidas permanecen sen ser igualadas.
Ademais, gañou os premios: Medalla de Vermeil (1984) outorgada polo Municipio de París; o premio Aguia de Buenos Aires (1989) outorgado pola Orde de Cabaleiros de San Martín de Tours; tamén foi designado Mellor Automobilista de todos os tempos pola International Racing Press Association en 1982 no Río de Xaneiro, Brasil. Para rematar, foi condecorado coa orde aos servizos distinguidos, ao mérito civil no grao de comendador outorgada polo Xefe do Estado Maior Xeral do Exército Arxentino en 1993.
Foi nomeado Profesor Honoris Causa da Universidade Católica de Santiago do Estero en 1992; Presidente Honorario vitalicio de Mercedes-Benz Arxentina S.A; Presidente da Fundación Renault Arxentina S.A; Presidente Honorario do Museo do Automobilismo Juan Manuel Fangio; e Membro Honorario da Federación Internacional do Automóbil.
Quizais Juan Manuel Fangio sexa máis valorado polos seus adversarios que polos seus seguidores, xa que moitos deles, como Stirling Moss, referíronse a el como o mellor volante de todos os tempos, non só pola súa face deportiva, senón pola súa cabaleirosidade na pista e nos boxes. É que Fangio daba tamén unha grande importancia ao traballo en equipo, cos seus mecánicos, el mesmo un coñecedor nato da alta mecánica daqueles bólidos, traballaba de igual a igual co seu equipo, e sempre dixo que sen os mecánicos pouco se logrou. A súa sinxeleza e ao mesmo tempo a súa fría determinación na competencia, facía que na súa persoa convivise un cabaleiro e ao mesmo tempo un amorne invencible e a toda proba na carreira. Moss adoitaba referirse a el como "..unha furia fría, glacial.."
Os seus restos mortais descansan no cemiterio da súa cidade natal, Balcarce, na provincia de Buenos Aires.
Participación en Grandes Premios non oficiais En realidade, Fangio competiu nun total de 67 Grand Prix, se conta os considerados hoxe "non oficiais", por non dar puntos para o campionato de Fórmula 1 moderno. A realidade indica que a primeira carreira de Fórmula 1 na que participou foi o 18 de xullo de 1948 no circuíto de Reims, Francia, a bordo dun pequeno Simca Gordini. O regulamento era de Fórmula 1 (creado no ano 1947) e a carreira considerábase como oficial nese entón (tratábase do Gran Premio de Francia). Con todo, como o campionato de pilotos foi creado posteriormente, hoxe considérase unha competición non oficial.
A partir de 1950, o calendario de Fórmula 1 contemplaba máis de 15 carreiras que por regulamento técnico eran de Fórmula 1 Oficial, aínda que só 7 delas daban puntos para o campionato de pilotos, sen por iso converter as carreiras restantes en menos importantes.
Segundo o criterio actual, hoxe considéranse carreiras oficiais de Fórmula 1 as probas disputadas en Indianápolis entre 1950 e 1957 polo feito de que outorgaban puntos para o campionato de pilotos, aínda que pouco tiñan que ver co regulamento técnico da Fórmula un daquel entón.
Fórmula Un e carreiras de autos deportivos Visión xeral miniatura|dereita|Fangio no Gran Premio de Alemaña de 1954 en Nürburgring miniatura|esquerda|Fangio perseguido por Alberto Ascari durante o Gran Premio de Italia de 1954. miniatura|dereita|Fangio no Gran Premio da Arxentina de 1957 en Buenos Aires miniatura|dereita|Fangio pilotando un Maserati 250F.
Fangio, a diferenza dos pilotos posteriores de Fórmula Un, comezou a súa carreira nunha idade madura e foi o piloto máis vello en moitas das súas carreiras. Durante a súa andaina, os pilotos corrían sen apenas ningún equipo de protección e en circuítos sen medidas de seguridade, aínda que os coches de F1 na década de 1950 eran moito máis lentos, menos esixentes fisicamente para pilotar e menos avanzados que os coches de F1 de décadas máis tarde. Fangio non tivo ningún remordemento en deixar un equipo, incluso logo dun ano exitoso ou ata durante a tempada, se pensaba que tería unha mellor oportunidade cun coche mellor. Como era común, varios dos seus resultados de carreira foron compartidos cos seus compañeiros de equipo despois de que asumía o control do seu coche durante a carreira cando a seu propio coche tiña problemas técnicos. Os seus rivais incluíron a Alberto Ascari, Giuseppe Farina e Stirling Moss. Ao longo da súa carreira, Fangio foi apoiado polo financiamento do goberno arxentino de Juan Perón.
Éxitos no campionato mundial miniatura|Fangio logo de gañar o Gran Premio de Alemaña de 1957 en Nürburgring.
A primeira participación de Fangio na competición de Grand Prix foi no Grand Prix de l'ACF en Reims, onde comezou 11º na grella co seu Simca Gordini pero retirouse. De regreso a Suramérica, durante unha carreira de longa distancia, saíuse da estrada no Perú e caeu pola ladeira dunha montaña. O seu co-piloto, Daniel Urrutia foi lanzado do coche, e cando Fangio atopouno, estaba morrendo. Logo da morte de Urrutia, pensou en abandonar o deporte. Pero resolveu continuar e volveu a Europa ao ano seguinte, e correu en San Remo, pero logo de actualizar un Maserati 4CLT/48 patrocinado polo Automóbil Club da Arxentina dominou o evento, Gañando ambas manga para lograr a vitoria global por case un minuto sobre Prince Bira. Fangio participou noutras seis carreiras de Grand Prix en 1949, gañando catro delas contra rivais de alto nivel.
No primeiro campionato do mundo de pilotos na tempada de , Fangio asinou polo equipo Alfa Romeo á beira de Farina e Luigi Fagioli. Coa maquinaria de competición posterior á segunda guerra mundial aínda escasa, os Alfettas de preguerra demostraron ser dominantes. Fangio gañou cada unha das tres carreiras que terminou, pero as tres vitorias de Farina e unha cuarta posición permitíronlle lograr o título. Nas carreiras fóra de campionato dos anos 50 Fangio logrou outras catro vitorias e dous segundos postos de oito comezos. Fangio gañou outras tres carreiras de campionato para Alfa en en Suíza, Francia e España. Fangio gañou o título na última carreira, seis puntos por diante de Ascari.
Co Campionato do Mundo de Fórmula 1 de disputándose coas especificacións da Fórmula Dúas, Alfa Romeo non puido utilizar os seus Alfettas sobrealimentados e retirouse. Como resultado, o defensor do campionato atopouse sen coche para a primeira carreira do campionato e mantívose ausente da F1 ata xuño, cando pilotou o británico BRM V16 nas carreiras de F1 fóra de campionato en Albi e Dundrod. Fangio asinara pilotar para Maserati nunha carreira fóra de campionato en Monza o día logo da carreira de Dundrod, pero perdeu o voo que o conectaba e decidiu conducir pola noite desde París, chegou media hora antes do inicio. Moi fatigado, Fangio comezou a carreira desde a parte posterior da grella, pero perdeu o control na segunda volta, estrelouse contra un banco de céspede, e foi expulsado do coche cando envorcou. Levárono ao hospital con múltiples feridas, sendo o máis grave o pescozo roto, e pasou o resto de 1952 recuperándose na Arxentina.
De novo de volta en Europa, para disputar a tempada completa de , Fangio reincorporouse a Maserati, e contra o Ferraris dominantes liderados por Ascari logrou unha afortunada vitoria en Monza. Fangio clasificouse segundo con Bonetto sétimo, e Fangio marcou a volta rápida no seu camiño á vitoria 1,4 segundos sobre Nino Farina, mentres que Bonetto retirouse sen combustible. Xunto con esa vitoria, Fangio conseguiu tres segundos lugares para terminar segundo no Campionato, e tamén chegou terceiro por primeira vez na Targa Florio. Terminou 1953 gañando a perigosa e difícil Carreira Panamericana en México de 3.200 km conducindo un Lancia D24. Fangio foi capaz de gañar este rally de 5 días que comezou na fronteira entre México e Guatemala e terminou na fronteira de México-Estados Unidos nun tempo récord, ao redor de 18 horas e media de tempo de condución total.
Na tempada de Fangio correu para Maserati ata que Mercedes-Benz entrou na competición a mediados de tempada. Gañando oito de doce carreiras (seis de oito no campionato) nese ano, seguiu competindo con Mercedes, pilotando o W196 Monoposto, na tempada nun equipo que incluíu Stirling Moss. Para , Fangio someteuse a un esgotador programa de adestramento, nun esforzo para manter os seus altos niveis de aptitude que era comparable aos seus rivais máis novos. Gañou unha carreira particularmente brutal no Gran Premio da República Arxentina. Esta carreira levouse a cabo durante unha extenuante vaga de calor, e cunha temperatura de pista de máis de 57 °C, poucos pilotos foron capaces de completar a carreira. Ao final da segunda tempada exitosa (ensombrecida pola traxedia de Le Mans de 1955) na que morreron máis de 80 espectadores, un accidente que sucedeu xusto diante de el e case o mata) Mercedes retirouse das carreiras e despois de catro intentos, Fangio nunca volveu a correr en Le Mans.
En Fangio trasladouse a Ferrari para gañar o seu cuarto título. Enzo Ferrari e Fangio non tiveron unha relación moi cálida, malia o seu éxito compartido. Fangio fíxose cargo do coche do seu compañeiro de equipo despois de sufrir problemas mecánicos en tres carreiras, o Gran Premio da Arxentina de 1956, o Gran Premio de Mónaco de 1956 e o Gran Premio de Italia de 1956. En cada caso os puntos compartíronos entre os dous pilotos. Na última carreira da tempada, o Gran Premio de Italia, o compañeiro en Ferrari de Fangio, Peter Collins, que estaba en condicións de gañar o Campionato do Mundo con só 15 voltas, entregou o seu coche a Fangio. Compartiron os seis puntos gañados no segundo lugar, dando Fangio o título mundial.