Yukón (ás veces denomínaselle Yukon Territory, «Territorio do Yukón», nalgúns documentos en inglés) é o máis occidental dos tres territorios do norte do Canadá. Sitúase ao leste do estado estadounidense de Alasca, ao oeste dos Territorios do Noroeste, e ao norte da Columbia Británica. Ten unha poboación de aproximadamente 31.000 habitantes. A súa capital é Whitehorse (23.272 habitantes).
A etimoloxía do seu nome provén dunha lingua aborixe local, o gwich'in, e quere dicir "río grande". O territorio é famoso entre outras cousas por ser o escenario da febre do ouro de Klondike, un feito histórico que ocorreu en 1897 e que foi de gran transcendencia para a rexión.
Historia Prehistoria Atopáronse restos humanos da que foi a poboación máis antiga e primitiva de Norteamérica, aínda que a súa datación é bastante discutida. Unha gran cantidade de ósos modificados e de trazos humanoides que foron descubertos na rexión de Old Crow, ao norte do Yukón, teñen entre 25.000 e 40.000 anos de antigüidade, segundo o estudo polo método do carbono-14.J. Cinq-Mars Sobre o significado dos ósos de mamut modificados de Beringia do Leste O mundo dos elefantes - Congreso Internacional, Roma 2001. O centro e norte do Yukón non foron afectados polas glaciacións.
Unha erupción volcánica en Mount Churchill, próximo á fronteira con Alasca, cubriu de cinzas o sur do Yukón. Aquel depósito de brasas e restos de magma pode apreciarse aínda ao longo da autoestrada de Klondike. As historias das Primeiras Nacións do Yukón falan sobre a morte dos animais e peixes a consecuencia deste suceso, do mesmo xeito que outras provenientes das tribos de linguas atabasca, navagho e apache, o que levou a moitos antropólogos á conclusión de que a emigración de pobos atabascanos ao que é hoxe coñecido como o suroeste dos Estados Unidos puido ser consecuencia de dita erupción. Pouco despois, as innovacións na tecnoloxía da caza favoreceron a substitución dos lanzadardos polo arco e a frecha.
Desenvolvéronse redes extensivas de comercio e intercambio entre os tlingits da costa e as "Primeiras Nacións" do interior. Crese que os primeiros intercambiaban aceite de eulacón e outros produtos do seu contorno por cobre e peles das "Primeiras Nacións".
Século XIX As incursións europeas no que máis tarde se coñecería como o Yukón deron comezo na primeira metade do século XIX. Os exploradores e comerciantes da Compañía da Baía de Hudson, que chegaron desde os postos comerciais do río Mackenzie, empregaron dúas rutas diferentes para penetrar no territorio, creando postos comerciais por toda a ruta. A ruta do norte nacía en Fort McPherson, Territorios do Noroeste, a beira do Mackenzie, cruzaba as montañas polos ríos Bell e Porcupine e chegaba ata o río Yukón. A do sur comezaba, en cambio, en Fort Liard (Territorios do Noroeste), e dirixíase cara ao oeste polo río Liard ata o lago Frances, seguía cara ao oeste seguindo o curso do río Liard ata o lago Frances, e logo polo río Pelly ata que este desembocaba no Yukón.
Tras fundar Fort McPherson, o explorador John Bell cruzou as montañas para chegar á cunca do Yukón en 1845, e descendeu polo río Rat (hoxe coñecido como Bell) ata a súa confluencia co Porcupine. Tras organizar o comercio de peles en Fort McPherson regresou ao Bell, e seguiu río abaixo polo Porcupine ata chegar de novo ao río Yukón, no lugar en que máis adiante se levantaría o forte do mesmo nome (Fort Yukon). Non moito tempo despois, Alexander Hunter Murray estableceu postos comerciais en Lapierre House (1846), e en Fort Yukon (1847), na confluencia dos ríos Porcupine e Yukón. Murray fixo varios debuxos das tendas de venda de pel e dos habitantes da zona, e escribiu o Journal of the Yukon, 1847-48 (Diario do Yukón), unha valiosa fonte de información acerca da cultura local dos gwich'in na época. Como o posto estaba en realidade na Alasca rusa, a Compañía da Baía de Hudson continuou a súa actividade comercial alí ata que foi expulsada tras a adquisición de Alasca polos Estados Unidos en 1869. Un novo posto comercial, Rumpert House, foi establecido augas arriba do Porcupine, pero se demostrou que se achaba tamén dentro de Alasca. Os gwich'in, especialmente baixo o liderado de Sahneuti, enfrontaron á Compañía da Baía de Hudson cos comerciantes estadounidenses da Compañía Comercial de Alasca.
Por esa mesma data, Robert Campbell, procedente de Fort Simpson, explorou boa parte do sur do Yukón e fundou Fort Frances (1842) sobre o lago homónimo na cunca do río Liard, e Fort Selkirk (1848) na confluencia dos ríos Yukón e Pelly. En 1852, Fort Selkirk foi saqueado por guerreiros tlingit da costa, que se opuxeron violentamente a esta inxerencia na súa actividade comercial. Por mor deste incidente, Fort Selkirk quedou abandonado e non se restableceu ata 1889.
Os misioneiros anglicanos e católicos seguiron o ronsel do comercio de peles, sendo digno de mención William Carpenter Bompas, que se converteu no primeiro bispo anglicano do Yukón. Pola súa banda, os misioneiros católicos pertencían á orde dos Oblatos de María Inmaculada, aínda presente no territorio.
En 1859, Robert Kennicott emprendeu unha expedición para colleitar espécimes de historia natural nos vales do hoxe chamado río Mackenzie e do río Yukón, e na tundra ártica. Kenicott adquiriu popularidade entre os traficantes da Compañía da Baía de Hudson, e incentivounos a buscar espécimes de historia natural e obxectos manufacturados polas "Primeiras Nacións" e a enviar o solicitado ao Instituto Smithsoniano. En 1865, organizouse a "Expedición do Telégrafo da Western Union", co fin de atopar algunha ruta posible para establecer unha liña de telégrafo entre Norteamérica e Rusia a través do Mar de Bering. Kennicott foi o xefe científico da expedición, e entre o grupo de naturalistas que a integraban atopábase W. H. Dall. Lamentablemente, Kennicott faleceu dun ataque cardíaco cando remontaba o río Yukón. Con todo, os seus esforzos deron a coñecer ao mundo este territorio canadense.
A pesar dos rumores sobre a presunta presenza de ouro na rexión do Yukón, non se procedeu a grandes investigacións. Tras a compra de Alasca por parte do goberno dos Estados Unidos e o consecuente abandono de Rampart House, os comerciantes da Compañía Comercial de Alasca empezaron a traballar no curso superior do río Yukón. Tres mineiros —Alfred Maio, Jack McQuesten e Arthur Harper— habendo oído destes rumores, uníronse aos traballos da compañía, aínda que o seu principal interese radicaba na procura de ouro. En 1874, Maio e McQuesten fundaron Fort Reliance, a uns quilómetros río abaixo do que sería máis tarde Dawson City. Outros mineiros e buscadores adheríronse pronto á empresa, e atopouse ouro en moitas áreas, aínda que raramente en cantidades suficientes como para que supuxese un bo negocio. Cara a 1885, unha boa cantidade deste metal foi achada no río Stewart, e McQuesten logrou convencer á compañía de que empregase aos mineiros no canto de centrar a súa actividade no comercio de peles. Ao ano seguinte, atopáronse cantidades rendibles de ouro en bruto no río Fortymile, e fundouse un novo posto comercial, chamado tamén Fortymile, na confluencia deste río co Yukón.
Paralelamente, o Exército dos Estados Unidos enviou ao tenente Frederick Schwatka co fin de recoñecer o río Yukón para o exército estadounidense. Atravesando o Paso de Chilkoot, a expedición construíu balsas e navegou polo Yukón ata o seu estuario no mar de Bering, dando nome a moitas zonas xeográficas durante ese tramo. A expedición de Schwatka alarmou ao goberno canadense, que enviou ao seu propio grupo de expedicionarios ao mando de George Mercer Dawson en 1887. William Ogilvie, un agrimensor que saltaría á fama durante a febre do ouro de Klondike, mediu os terreos para fixar con precisión a fronteira natural con Alasca.
En 1894, preocupado pola afluencia de mineiros estadounidenses e o tráfico de licor, o goberno canadense encargou ao inspector Charles Constantine da Policía Montada do Canadá investigar as condicións baixo as que se atopaba o distrito do Yukón. Constantine declarou que se achegaba unha febre do ouro e reclamou, de forma urxente, a presenza dunha forza policial que fose capaz de controlar a zona. Un ano despois, regresou ao Yukón en compañía de 20 homes que se atopaban alí cando comezou a Febre do ouro de Klondike, en 1897.
Febre do ouro de Klondike miniatura|200px|dereita|As rutas de Klondike miniatura|200px|esquerda|Campamento en Klondike A Febre do ouro de Klondike constitúe un feito crucial na historia do Yukón. Un grupo comandado por Skookum Jim Mason descubriu ouro nun afluente do río Klondike en agosto de 1896. Entre 30.000 e 40.000 persoas desafiaron unha infinidade de dificultades para alcanzar os campos de ouro de Klondike no inverno e a primavera de 1897-1898, logo de que o achado se fixese oficial en 1897. Coa afluencia de inmigrantes estadounidenses, o goberno canadense decidiu crear un territorio separado para controlar mellor a situación. En 1901, logo de que moitos regresasen aos seus fogares, o censo daba unha poboación de 27.219 habitantes, unha cifra que non volvería alcanzarse ata 1991. A masiva afluencia de inmigrantes na rexión estimulou a exploración mineira noutras partes do Yukón e propiciou dúas "febres do ouro" de menor importancia en Atlin (Columbia Británica) e Nome (Alasca), así como varias pequenas incursións. A necesidade de transporte cara aos campos de ouro levou á construción do ferrocarril de White Pass e Yukón.
O escritor estadounidense Jack London reflectiu a vida dos buscadores de ouro en varias das súas novelas e relatos. Foi seducido, como tantos outros, pola idea de facerse rico en pouco tempo, pero logo de pasar varios meses alí enfermou de escorbuto e regresou coas mans baldeiras. Algúns dos seus mellores contos ambientados na dura vida do Norte son A fogueira (To buil a fire, 1908), O silencio branco (The white silence, 1899), O filón de ouro (All gold canyon, 1905), Amor á vida (Love of life, 1905), e as novelas A chamada da selva (The call of the Wild, 1903) e Cairo Branco (White Fang, 1906).
Século XX Ao termo da febre de ouro, a poboación do territorio declinou rapidamente, alcanzando un mínimo de 4.157 en 1921 e permanecendo bastante estable ata os anos 1940. Isto a pesar do desenvolvemento doutras áreas mineiras, incluíndo xacementos de prata en Conrad e especialmente en Mayo, de ouro na rexión do lago Kluane, e de cobre preto de Whitehorse. En Klondike, os dereitos de varios mineiros particulares foron adquiridos e consolidados, con apoio do goberno, por un reducido número de compañías, entre elas a Yukon Gold Corporation de Solomon R. Guggenheim, que utilizaba dragas flotantes. A Yukon Consolidated Gold Company ("Compañía do Ouro Consolidada do Yukón") continuou dragando en busca de ouro ata a década de 1960, gozando dun breve período de prosperidade durante os anos 1930 coa subida do prezo do ouro.
Cara a 1920 o consello territorial electo quedara reducido a tres membros, e Yukón pasou a ser gobernado por un Comisionado do Ouro, funcionario federal dependente do Ministerio do Interior do Canadá.
O seguinte feito importante na historia do Yukón foi a construción, durante a segunda guerra mundial, da Autoestrada de Alasca, a cal, tras a súa renovación levada a cabo polo goberno canadense a fins da década de 1940, abriu o territorio ao tráfico por estrada. A guerra tamén foi testemuña da construción de varios aeródromos como parte da plataforma da ruta do Noroeste. Porén, a afluencia de traballadores para as obras da autovía do sur tivo efectos devastadores para algunhas das Primeiras Nacións, que sufriron un gran número de mortes ao verse expostas a enfermidades ás que non eran inmunes.
miniatura|200px|dereita|Autoestrada de Alasca (Alaska Highway).